Το Skein Syndrome, η περιοδεία με Amorphis, οι Mother Of Millions, το New Long Festival. Εμπειρίες ζωής από τον Γιώργο Προκοπίου. Οι Poem δίνουν το παρόν στο HardMusic.GR και υπόσχονται για το μέλλον τους.
Πριν από λίγο καιρό έφτασε στα χέρια σου ο δεύτερος δίσκος σας. Κατουριέσαι από τη χαρά σου;
Εννοείται ότι κατουριέμαι από τη χαρά μου. Ο δεύτερος δίσκος πέρασε από διάφορα κύματα, γιατί ξαναγράφτηκε. Γράφτηκε μία φορά, με την τωρινή μας σύνθεση, εκτός από τον κιθαρίστα, το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό εκτός από τις πηγές. Προσπάθησα να κάνω εγώ μία μίξη, οπότε καταλαβαίνεις ότι απέτυχε παταγωδώς. Πριν 2 χρόνια είχαμε κάνει ένα live και είπαμε να κάνουμε τότε το release, αλλά τελικά δεν το κυκλοφορήσαμε. Όταν τέλειωσε αυτή η ιστορία είπαμε να πάμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, οπότε το ξαναηχογραφούμε όσο καλύτερα γίνεται από οικονομικής άποψης. Τη μίξη έκανε ο Έκτορας Τσολάκης και το mastering ο Steve Lado. Το αποτέλεσμα ήταν super για την οικονομική μας κατάσταση, ήρθε το cd στα χέρια μας, το ακούσαμε, κατουρηθήκαμε όλοι από τη χαρά μας και τότε το δώσαμε στο management για να μας βρει δισκογραφική. Το management το βρήκαμε δίνοντας του υλικό από την πρώτη, κακή ηχογράφηση του album, άκουσαν τη μουσική, τους άρεσε πάρα πολύ, αλλά μας είπαν ότι χρειάζονται καλύτερη παραγωγή. Μετά μας βρήκαν τη ViCi Solum Productions, είναι Σουηδική εταιρεία, είμαστε super ικανοποιημένοι. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι τεραστίου επιπέδου εταιρεία, αλλά είναι πολύ τίμια και μας στήριξε πολύ και στο tour μας. Και γενικά μέχρι τώρα τα πράγματα πάνε απίστευτα καλά.
Κάνατε 38 σταθμούς σε ευρωπαϊκή περιοδεία με headliners τους Amorphis. Ήταν η πρώτη σας μεγάλη περιοδεία;
Ήταν η πρώτη και εύχομαι να μην είναι η τελευταία, αλλά δεν ξέρω αν θα υπάρξει ξανά τόσο μεγάλη.
Πώς κανονίστηκε αυτό;
Ήρθε η πρόταση από το management, το είδαμε, χαρήκαμε πάρα πολύ που ήμασταν από τις μπάντες που είχαν διαλέξει για να συμμετέχουν σ’αυτό το tour, δεν είχε βέβαια κανονιστεί ακόμα τίποτα, μάθαμε το κόστος, αρχικά αρνηθήκαμε λόγω αυτού, όμως ο manager των Amorphis είχε μια καταπληκτική αντιπρόταση για μας. Το management δεν μας επέτρεπε να πούμε όχι, οπότε συμφωνήσαμε και το ζήσαμε.
Όταν τελείωσε όλο αυτό, ήταν αυτό που φανταζόσασταν και αυτό που θέλατε να είναι;
Στο μυαλό μας εμείς είχαμε μία περιοδεία τύπου ’90s, tour bus, γκόμενες, τέτοια….(γέλια…). Δεν είναι καθόλου έτσι, γιατί όλα είναι επαγγελματικά. Ήταν πολύ κουραστικό, υπήρχαν και στιγμές που ήταν ψυχοφθόρα η όλη διαδικασία, γιατί εμείς είχαμε κάποια προβληματάκια με τα capital controls. Βέβαια, υπάρχουν σκηνικά που μπορείς να περάσεις καλά και να βγεις, να πιεις κτλ. Ήταν καταπληκτική εμπειρία όμως και τεράστια μουσική εμπειρία.
Σου δημιουργεί λίγο μία αίσθηση δουλειάς; Ότι ναι μεν είναι ωραία διαδικασία, αλλά κάθε μέρα, έχεις – δεν έχεις κέφι πρέπει να παίξεις;
Ναι, εννοείται. Το έβλεπα και στους Amorphis και στις άλλες μπάντες, που είναι πιο επαγγελματίες από εμάς. Ναι μεν γούσταραν αυτό που έκαναν, αλλά ταυτόχρονα το έβλεπαν και σαν δουλειά, έπαιζαν, κανόνιζαν συνεντεύξεις κτλ. Αλλά και πέρα από το ότι πρέπει να παίξεις, πρέπει να τελειώσεις την περιοδεία και πρέπει να γυρίσεις πίσω, να μελετήσεις για να είσαι καλύτερος την επόμενη φορά. Οπότε είναι 150% δουλειά και μάλιστα όχι εύκολη, τα πράγματα είναι όλα προγραμματισμένα στο δευτερόλεπτο, ό,τι κάνεις είναι ελεγχόμενο και πρέπει όλα να είναι σωστά και άκρως επαγγελματικά αν θες να ξαναυπάρξεις σε περιοδεία και να σε αγαπήσει ο κόσμος.
Merch είχατε μαζί σας;
Είχαμε αρκετό. Και cd και μπλούζες. Πουλήσαμε καλά για opening act μπάντα. Υπήρχαν και μέρη βέβαια που λόγω των οικονομικών δυσκολιών ο κόσμος γούσταρε τη μπάντα, αλλά δεν μπορούσε να τη στηρίξει, π.χ. στην Ιρλανδία ή τη Σερβία, ενώ στην Ελβετία κάναμε sold out.
Ας αφήσουμε λίγο την περιοδεία. Καταλάβαμε ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.
Πολύ ωραία. Θα ξανάφευγα τώρα.
Μιας που το λες, υπάρχει κάτι στα σκαριά;
Υπάρχουν προτάσεις.
Πάμε στο δίσκο. Ποιος έχει κάνει το εξώφυλλο;
Ο Σταύρος Ρήγος, ο drummer μας, ο οποίος ασχολείται απόλυτα με τα γραφιστικά της μπάντας μας, του έχουμε τεράστια εμπιστοσύνη κι εμείς βλέπουμε πια το τελικό αποτέλεσμα. Το εξώφυλλο μάλιστα του album μου αρέσει πάρα πολύ.
Δείχνει στο βάθος μια διαλυμένη πόλη και μπροστά ένα κουβάρι κι ένα παππού που το κρατάει. Όλος ο δίσκος πραγματεύεται τη ζωή του ανθρώπου, στην οποία συνήθως μπλέκεται ως παρατηρητής, δέχεται κακές συνήθως επιρροές, οι οποίες είτε έχουν να κάνουν με την πολιτική, είτε με τα οικονομικά, κοινωνικά ζητήματα ή προσωπικά κτλ., όλα αυτά τον πνίγουν και έρχεται μία στιγμή που το συνειδητοποιεί και προσπαθεί να πετάξει από πάνω του αυτά τα δεσμά.
Μπορούμε να πάρουμε το κουβάρι ανάποδα, σαν το μίτο της Αριάδνης που σου δείχνει το δρόμο να φύγεις;
Θα μπορούσες κάλλιστα να το πάρεις ανάποδα, αν αντιληφθείς ότι αυτό το κουβάρι σε πνίγει. Ανάλογα πάντα με τις εμπειρίες του κάθε ανθρώπου και το πόσο αυτός είναι έτοιμος να αντιληφθεί καταστάσεις γύρω του.
Συνέχεια σας αναφέρουν ως την καλύτερη ελληνική μπάντα. Πόσο σε αγχώνει αυτό;
Χαίρομαι πάρα πολύ με τις τόσο καλές κριτικές και σέβομαι τόσο τις θετικες, όσο και τις αρνητικές. Αλλά δεν μπορώ να τις λάβω σοβαρά υπόψη μου, γιατί δεν με ενδιαφέρει να είμαστε η καλύτερη μπάντα. Μας ενδιαφέρει να δώσουμε όσο καλύτερα γίνεται αυτό που αισθανόμαστε και μιλάω για όλους μας αυτή τη στιγμή. Μας αγχώνει όμως πάρα πολύ όταν είναι τόσο καλά τα σχόλια, γιατί σκεφτόμαστε αν και στο επόμενο θα είναι έτσι. Βέβαια από την άλλη δεν μπορείς να ξεφύγεις από κριτικές που θα λένε ότι το νέο album δεν άρεσε τόσο όσο το προηγούμενο. Απλώς ελπίζουμε να είναι λίγες αυτές.
Η εμφάνιση των Mother Of Millions στο κενό των Poem ήταν του τύπου «βαρέθηκα να περιμένω να κυκλοφορήσουμε κάτι με τους Poem»;
Εκείνο το κενό των Poem ήταν πολύ σημαντικό, γιατί κατά ένα μεγάλο ποσοστό οδηγούσε στη διάλυση της μπάντας. Όταν έφυγε ο Kamil για Αγγλία, είχαμε απομακρυνθεί με το μπασίστα και αναρωτιόμασταν αν θα το διαλύσουμε ή όχι. Οι Mother Of Millions έψαχναν τότε τραγουδιστή, μου έκαναν την πρόταση, το δοκιμάσαμε, μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που δουλεύουν και η μουσική τους, οπότε το συνέχισα. Δεν σκέφτηκα ποτέ τους Mother Of Millions σε σχέση με τη διάλυση των Poem, γιατί βασικά μέσα μου δεν ήθελα αυτή τη διάλυση. H απόφαση όμως για να μη διαλυθούμε ήρθε όταν άκουσα ένα σχόλιο από κάποιον που έλεγε «Κρίμα που έφυγε ο Kamil από τους Poem, γιατί λογικά τώρα θα διαλυθούν». Εκεί το πήραμε κάπως εγωιστικά. Ο Kamil ήταν σαφώς μεγάλο μέρος της μπάντας, αλλά δεν τελειώνει εκεί η μπάντα. Οπότε οι Mother Of Millions δεν ήταν για να γεμίσουν το κενό των Poem, απλά τυχαία ήρθαν εκείνη τη στιγμή.
Είπαμε ποια είναι η στιχουργική ιδέα πίσω από το «Skein Syndrome» μεσα από το εξώφυλλο. Η μουσική ιδέα ποια είναι; Πόσο διαφορετικά κινηθήκατε σ’αυτό το δίσκο και πόσο διαφορετική ήταν η οπτική σας;
Όταν γράψαμε το Great Secret Show»θέλαμε σε πρώτη φάση να μας γνωρίσει το κοινό. Δεν κινηθήκαμε τόσο επαγγελματικά. Είχαμε το album έτοιμο κατά 50-60% και το υπόλοιπο βγήκε στο studio. Το «Skein Syndrome» θέλαμε να είναι το βήμα της ζωής μας, γιατί όλοι μας στη μπάντα θέλουμε να παίζουμε μουσική και να ζούμε από αυτό. Οπότε τα κάναμε όλα πολύ πιο επαγγελματικά, στο βαθμό βέβαια που μπορούσαμε, και αυτό φάνηκε και στην ηχογράφηση. Ήταν φυσικά και η παραγωγή καλύτερη. Από εκεί και πέρα, μιας και έχουν περάσει και 8 χρόνια από τον ένα δίσκο στον άλλο, έχουμε ωριμάσει εμείς, άρα θεωρώ ότι ήταν και οι συνθέσεις πιο ώριμες. Θεωρώ ότι αυτό το album είναι λίγο πιο δύσκολο στο άκουσμα. Θεωρώ όμως ότι κολλάς πιο πολύ. Αν κάποιος προσέξει το album θα καταλάβει ότι έχει γίνει πολύ δουλειά, χωρίς να λείπουν τα εμπορικά στοιχεία. Θέλουμε να το κάνουμε αυτό, να συνδυάζουμε μία όχι τόσο πεπατημένη κατάσταση μουσικά με μελωδίες που θα μείνουν στον ακροατή.
Παρ’όλα αυτά σου λείπει ο «χαβαλές» του «Against Me», για παράδειγμα, που ξαφνικά γίνεται reggae;
Στην πρόβα υπάρχουν αυτά τα πράγματα, οπότε δεν μας λείπει ο χαβαλές. Αλλά τα κομμάτια του «Skein Syndrome» δεν μας έδωσαν το πάτημα να πάμε σε κάτι πιο ακραίο. Ίσως σε έναν επόμενο δίσκο να γίνει πάλι.
Στα live σας έχετε σταματήσει να παίζετε κομμάτια από τον πρώτο δίσκο και λείπουν στον κόσμο. Γιατί γίνεται αυτό;
Δεν έχει τύχει να είμαστε κάπου headliners και να κάνουμε ένα full set. Σε μία τέτοια περίπτωση εννοείται θα παίξουμε τραγούδια από τον πρώτο δίσκο. Αλλά όταν παίζουμε 30-35 λεπτά εκεί παίζουμε το νέο album, κυρίως για εμπορικούς λόγους.
Το επόμενό σας βήμα είναι το New Long Fest, όπου θα παίξετε ένα ακουστικό set. Εσείς το έχετε ξανακάνει, αλλά για το New Long είναι κάτι καινούριο. Πώς έγινε η πρόταση γι’αυτό και πώς σας φαίνεται;
Η πρόταση έγινε από τη διοργάνωση. Το δεχτήκαμε, γιατί είναι όμορφο να παίζεις ακουστικά. Μας τρομάζει όμως και λίγο, γιατί πάντα έχει μια δυσκολία ως προς το πώς θα εναρμονίσεις το album και είναι και λίγο επικίνδυνο, γιατί πριν από εμάς θα παίξουν ηλεκτρικά οι μπάντες, οπότε θα είναι άλλη η διάθεση.
Η περιοδεία πήγε καλά, έχετε παίξει ως support σε πολλές μπάντες. Θεωρείτε ότι έχει έρθει η ώρα για εσάς να κάνετε κάτι που δεν θα είναι support, να απαιτήσετε πράγματα;
Όχι, ακόμα στην Ευρώπη είμαστε μηδέν. Η δυναμικότητα μιας μπάντας εκεί φαίνεται από τα festival. Εμείς ακόμα είμαστε μικρής δυναμικότητας. Κάναμε μία πρώτη προσπάθεια στην Ευρώπη και πήγε πολύ καλά, αλλά σίγουρα δεν είμαστε η μπάντα που θα παίξει και θα έχει από κάτω 500 άτομα. Ελπίζουμε να κάνουμε κάποιες περιοδείες ακόμα, ώστε να το έχουμε στο μέλλον.
Το μεγάλο άγχος όλων…. ο δεύτερος δίσκος πήρε 8 χρόνια. Ο τρίτος πόσο θα πάρει;;;
Ο τρίτος δίσκος έχει ήδη δρομολογηθεί. Τώρα πια η μπάντα λειτουργεί υγιέστατα. Μπορώ να σου πω από τώρα ότι το τρίτο album θα βγει το φθινόπωρο του 2017, βάσει προθεσμιών. Ελπίζω βέβαια να προλάβουμε, γιατί εμείς τα ψειρίζουμε τόσο που θέλουμε περίπου 2 μήνες για το κάθε κομμάτι.
Πλέον έχετε συμβόλαιο που σας ορίζει πότε θα βγει δίσκος, δεν γράφετε όπως και όποτε θέλετε. Πώς σας φαίνεται αυτό;
Είναι αγχωτικό, αλλά πρώτη φορά νιώθουμε ότι δουλεύουμε γι’αυτό που γουστάρουμε. Δεν βγάζουμε λεφτά απ’αυτό, αλλά είναι πιο επαγγελματικό κι αυτό μας πωρώνει.
Θα γυρίσουμε στην περιοδεία. Γνωρίσατε τους Amorphis τόσο κάτω από τη σκηνή και τι άνθρωποι είναι, όσο και πάνω στη σκηνή που κοπανιούνται και το ζουν. Πώς το είδατε όλο αυτό σε ό,τι σας αφορά; Μπορείτε να το κάνετε αυτό; Θέλει δουλειά ακόμα;
Κατ’αρχάς όταν μιλάμε για τους Amorphis, μιλάμε για μία άκρως επαγγελματική μπάντα, οι οποίοι αυτό που κάνουν το αγαπούν όσο δεν πάει. Είναι απίστευτοι άνθρωποι και μας με τον τρόπο τους μας έδειξαν πώς πρέπει να δουλεύουμε, πότε πρέπει να περνάμε καλά και πότε πρέπει να φερόμαστε σαν επαγγελματίες.
Σκηνικά είδατε διαφορά από την πρώτη μέρα της περιοδείας μέχρι την τελευταία;
Τεράστια. Υπάρχει το video από το πρώτο live της περιοδείας που παίξαμε μεν καλά, αλλα στουντιακά και υπάρχει και το video από το live στο Βουκουρέστι, που είμαστε πια εντελώς άλλη μπάντα. Και γενικώς είμαστε άλλη μπάντα, πιο δεμένοι, αλλά και πιο σίγουροι για τον εαυτό μας. Όσο πιο πολύ κόσμο έχουμε από κάτω, τόσο πιο πολύ το νιώθουμε σαν σπίτι μας.
Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής