Με μεγάλη καθυστέρηση από την διοργάνωση και έντονο buzz από το καλώδιο της κιθάρας οι Nochnoy Dozor υποδέχθηκαν τον λιγοστό κόσμο στον κινηματογράφο Τριανόν. Θα σταματήσουν λίγα λεπτά για να δουν εάν μπορεί να φτιαχτεί, τελικά δεν άλλαξε κάτι και θα απλωθεί μια αμήχανη σιωπή στον χώρο. Η αμηχανία θα αρχίσει να χάνεται με τα τύμπανα να δίνουν τον αργό και επιβλητικό ρυθμό ντυμένο με Bjork-ικες φωνητικές γραμμές καθώς το “Stains” χτιζόταν αργά και επιμελώς . Στην δεύτερη μόλις συναυλία τους, το συγκρότημα έχει ήδη μια σημαντική αλλαγή. Η Revekka στα πλήκτρα και στη φωνή είναι το ιδανικό συμπλήρωμα στη Lina και η Lina για την Revekka. Αρμονικές στις χροιές τους, ανέδειξαν τις μελωδίες, ειδικά του “Home Sick Home”, ενώ στο “Ben Hur” ήταν εντυπωσιακό το σημείο που ο καπνός και τα φώτα έκρυψαν την τραγουδίστρια. Το “Closer” θα μπορούσε να ονομάζεται και Nochnoy Dozor, αφού συλέγει όλα τα ηχητικά τοπία που κινείται το συγκρότημα. Συνέχησσαν με το ιδιάιτερα θλιμμένο “All Mine”, με δυνατά ξεσπασματα και ένα ξεχωριστό φωνητικό ντουέτο, για να κλείσουν με το “Black Hand”, που έχει κάτι από το “Flying” των Anathema στην μελαγχολική του ανάταση. Οι Nochnoy Dozor πέρα από καλοί μουσικοί με τραγούδια ουσιώδη και δομημένα έτσι ώστε να στέκονται και όταν είσαι σπίτι, αλλά και σε live συνθήκες, κερδίζουν και στα σημεία. Είναι ωραίες παρουσίες και σου αρέσει να τους βλέπεις πάνω στη σκηνή. Για δεύτερο live ήταν εξαιρετικοί.
Setlist:
01. Intro
02. Stains
03. Ben hur
04. Home sick home
05. Closer
06. All mine
07. Blackhand
Οι Lunar Cycle που βγήκαν σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, είναι ακόμα σαν να μαζεύεις ελιές τον Αύγουστο. Αρκετά καλύτεροι από το Metal Guesthouse του ’15 που τους είχα δει για πρώτη φορά, αλλά ζητάω πολλά περισσότερα από ένα συγκρότημα γεμάτο νέα παιδιά που δείχνουν να τους ενδιαφέρει και να το «έχουν». Θα προσπεράσω ένα ψιλοπροβληματάκι στον ήχο, συμβαίνουν αυτά, αλλά το ντύσιμο της τραγουδίστριας δε μπορώ να το προσπεράσω. Δεσποινίς Ευαγγελινού, το live είναι μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Δε είναι ωραίο να ανεβαίνετε στην σκηνή λες και πηγαίνετε για καφέ. Είστε θεωρητικά ένα σκαλί πάνω από το κοινό και είστε η τραγουδίστρια, δηλαδή, η παρουσία σας τραβάει το μεγαλύτερο ποσοστό της προσοχής (ακόμα και η Anneke των The Gathering, το 1996, η οποία βγήκε απλή, είχε προσθέσει διάφορα πραγματάκια και επίσης ήταν… 1996). Από κει και πέρα το “What I’ve been searching for” με την heavy έντασή του και την ωραία μελωδία του θα ξεσπάσει σε διπέταλο drumming για να πέσει σε ένα ταξιδιάρικο ντουέτο φωνής και πλήκτρων. Το καινούργιο “Got A World” θα μπει πολύ δυναμικά (θα μπορούσε να λέγεται και “Go To War”), θα έχει ένα ασταθές μεσαίο μέρος στο οποίο η μπάντα έδειξε να μην πατά γερά, αλλά μας αποζημίωσε με ένα πανέμορφο κιθαριστικό solo στην συνέχεια. Το επίσης καινούργιο “Acquisition” θα ήταν κομματάρα εάν τελείωνε στο στοιχειωμένο crescendo της Έφης, με τη φωνή της να υψώνεται και να απλώνεται σε όλο τον χώρο. Το “Away Message” έχει ένα ελεύθερο flow που μπορεί να κινηθεί άνετα από το trip hop, στους Anathema των τελευταίων δίσκων, μέχρι το core. Κάποια παιχνιδίσματα στη φωνή δεν βγήκαν (χρειάζονται μαθήματα φωνητικής για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση η φωνή), αλλά πάλι το solo στην κιθάρα μαζί με το έξυπνο και ελισσόμενο drumming θα ξεχωρίσει. Έτσι θα συνεχίσει και το υπόλοιπο set που έδειξε ότι οι Lunar Cycle είναι μεν καλή μπάντα που έχει ένα καλό μέλλον, αλλά έχει πολύ δρόμο ακόμα για να παίζει headliner.
Setlist:
01. Nighttime voices
02. What I’ve been searching for
03. Got a world
04. Acquisition
05. Away message
06. Vacancy
07. X
08. Aggressive relations
09. Filmy
Photo Gallery:
Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής