ΜΕΡΟΣ Γ' - THE ACCUREACY / BACKTRACKIN' / NO REMORSE

 

Σκοπός αυτού του αφιερώματος είναι να αναδείξει την πολύ δυνατή και πλούσια ελληνική tribute-scene και το ευρύ φάσμα το οποίο καταλαμβάνει. Η περίπτωση των ACCUREACY είναι όμορφα ιδιαίτερη κι αυτό γιατί είναι μια CURE tribute band. Gothic rock, post-punk, alternative rock, new wave (οκ οχι "hard") χαρακτήρισε τους CURE όπως νομίζεις από αυτά και αποτύπωσε αυτή την σκοτεινή, μαγευτική τους ατμόσφαιρα πάνω στη σκηνή! Ε αυτό ακριβώς που φαντάστηκες κάνουν οι ACCUREACY! Καταφέρνουν να μεταδόσουν άριστα όλη την μελαγχολική ιδιοφυία του Robert Smith είτε αυτή εκφράζεται μέσα από τις καταθλιπτικές του στιγμές είτε από τις πιο pop/alternative rock επιτυχίες! Πάντως σίγουρα είναι η καλύτερη δυνατή θεραπεία για τους Cure-fans (που είναι πολλοί και στην Ελλάδα!) που θέλουν να ακούσουν ζωντανά τα αγαπημένα τους τραγούδια!

Η μπάντα δημιουργήθηκε το 2009 στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζει το μουσικό της ταξίδι από τότε δίνοντας συναυλίες σε διάφορες πόλεις, unplugged sessions και αφιερώματα σε ολόκληρα albums των CURE! Άξιο αναφοράς είναι το event "THE DARK TRILOGY SESSIONS" που πραγματοποιήθηκε στις 11.11.2011 στο Eightball Live Stage Θεσσαλονίκη. Επρόκειτο για ένα αφιέρωμα στους 3 από τους επιδραστικότερους και σκοτεινότερους δίσκους των πρώιμων Cure που έθεσαν τη βάση για όλο το μετέπειτα μουσικό genre, τους SEVENTEEN SECONDS (1980), FAITH(1981) και PORNOGRAPHY(1982) τους οποίους έπαιξαν ολόκληρους και κατά σειρά (συν 5-6 επιπλέον σχετικά κομμάτια σαν encore). Το συγκεκριμένο event βιντεοσκοπήθηκε από κινηματογραφικό συνεργείο και τελικά κυκλοφόρησε σε DVD με περιορισμένο αριθμό αντιτύπων (κάποια από τα οποία ζητήθηκαν και από χώρες του εξωτερικού). Πριν μερικούς μήνες, όλο το DVD έγινε ελεύθερα διαθέσιμο για παρακολούθηση στο YouTube (Λεπτομέρειες εδώ: https://www.facebook.com/groups/175838992438506/permalink/741109569244776/ και playlist εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=nbM3Ko-rUMg&list=PLOCI401nnf-7cDDa1Xe_MhN8K8Z0T59Ta )  

Έχουν συμμετάσχει και σε διαδικτυακή συλλογή-αφιέρωμα που οργάνωσε το πάλαι ποτέ μεγαλύτερο Cure forum (CURECONNECTIONS) για την επέτειο των 10 ετών από τη συναυλία TRILOGY των THE CURE στο Βερολίνο το 2002. Μουσικοί από όλον τον κόσμο διασκεύασαν και ηχογράφησαν κάποιο κομμάτι από αυτά που είχαν παιχτεί το 2002 ώστε να συμπληρωθούν όλα τα κομμάτια που παίχτηκαν τότε. Οι The Accureacy συμμετείχαν με 4 κομμάτια (3 ηχογραφημένα στο στούντιο ειδικά για το σκοπό και ένα ηχογραφημένο ζωντανά από συναυλία). (Λεπτομέρειες και τα κομμάτια εδώ:
http://www.theaccureacy.com/music.html )

"ONWARDS!" όπως συνηθίζει και ο ίδιος ο Robert Smith να λέει!!!

ΜΕΛΗ
Costas Karantzios: vocals, guitars
Johnny Papaioannou: bass, keyboards
Dimitris Kalaitzis: guitars, bass
Greg Dimitriadis: guitars, keyboards, drums
Sophia Christakopoulou: drums

 

 

• Τί σημαίνει για σας να παίζετε THE CURE πάνω στη σκηνή?

Και οι πέντε από εμάς που απαρτίζουμε τους The Accureacy, είμαστε μεγάλοι φανς των The Cure – κάποιοι περισσότερο, κάποιοι λιγότερο αλλά σίγουρα δεν έχουμε στο συγκρότημα κάποιον ο οποίος απλά τους γνώριζε ή/και «του αρέσουν λιγάκι». Και επίσης, είμαστε και οι πέντε πολύ φίλοι και μια παρέα εντός και εκτός συγκροτήματος. Ως εκ τούτου η απόλαυση είναι διπλή για όλους μας: γιατί παίζουμε κομμάτια αυτού που θεωρεί ο καθένας μας ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στον κόσμο και γιατί περνάμε καλά σαν παρέα. Ακόμα και οι διαδικασίες εκτός σκηνής (οι πρόβες, οι μετακινήσεις, οι προετοιμασίες του εξοπλισμού πριν το live κλπ) είναι για εμάς μέρος της απόλαυσης και της εμπειρίας The Accureacy. Άλλωστε αρχικός μας στόχος, όπως αναγράφεται και στο επίσημο website μας www.theaccureacy.com είναι πρωτίστως να αισθανόμαστε εμείς οι ίδιοι ευχαριστημένοι με αυτό που κάνουμε και με την ακρίβεια στο αυθεντικό είτε αφορά το καθαρά τεχνικό μέρος (μουσική ακρίβεια στα μέρη της κιθάρας, μπάσου, πλήκτρων, τυμπάνων, φωνής, εφέ, ηχοχρωμάτων κλπ) είτε στο υποκειμενικό (απόδοση ατμόσφαιρας/mood) που είναι και το δυσκολότερο. Πιστεύουμε ότι τα καταφέραμε και στα δύο και μαρτυρίες από θεατές/ακροατές - ακόμα και από τους «δυσκολότερους» κριτές που είναι οι hardcore Cure fans – μας επιβεβαιώνουν κάθε φορά.

 

• Ποιο είναι το πιο δύσκολο/ιδιαίτερο πράγμα που βρίσκετε στα τραγούδια των ΤΗΕ CURE στο να παιχτούν?

Οι περισσότεροι μέσα στο συγκρότημα ασχολούμαστε και είμαστε μέρος της μουσικής σκηνής της χώρας ήδη από τα early 90ς, άρα μουσικά υπάρχει η εμπειρία που απαιτείται για να αποδοθούν σωστά τα τεχνικά στοιχεία που προαναφέρθηκαν (μουσική ακρίβεια στα μέρη της κιθάρας, μπάσου, πλήκτρων, τυμπάνων, φωνής, εφέ, ηχοχρωμάτων κλπ) με μια μικρή εξαίρεση στον ήχο των πλήκτρων. Οι The Cure χρησιμοποίησαν εκτενώς τα keyboards από την αρχή της καριέρας τους και τα ηχοχρώματα σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αρκετά ιδιαίτερα. Το πρόβλημα είναι διπλό: αφενός θέλαμε να επιτύχουμε όσο το δυνατόν ακριβέστερα το ηχόχρωμα στο κάθε κομμάτι και αφετέρου αυτό έπρεπε να επιτευχθεί με το πολύ 2 keyboards στη σκηνή. Για κάποια κομμάτια αφιερώθηκαν μέρες ολόκληρες για να επιτευχθεί αυτό, ωστόσο το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Το πιο ιδιαίτερο πράγμα όμως στην απόδοση μουσικής των The Cure είναι αυτό ακριβώς που λείπει από όλες τις cover bands που τυγχάνει να συμπεριλαμβάνουν και 3-4 κομμάτια τους στο πρόγραμμά τους: η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που επιτυγχάνουν οι The Cure και φημίζονται γι αυτή. Πιστεύουμε ότι αυτό το πετυχαίνουμε σε μεγάλο βαθμό.

 

• Έχετε/είχατε ποτέ επαφή/επικοινωνία με το συγκρότημα ή με κάποιο μέλος του?

Οι The Cure ξεφεύγουν κάπως από τον ορισμό της τυπικής ροκ μπάντας ως προς το ότι απέχουν αρκετά από public relations, promotions κλπ και δρουν περισσότερο σε κάπως κλειστό και απομονωμένο «οικογενειακό» κύκλο, πράγμα που τους καθιστά αρκετά δυσπρόσιτους ακόμα και στους fans, όταν βρίσκονται εκτός σκηνών και συναυλιών. Ωστόσο υπήρξε (και υπάρχει, έστω και σποραδική) επικοινωνία με κάποια μέλη του συγκροτήματος και μάλιστα υπήρξε και η διαβεβαίωση (ανεπίσημη μεν, ρητή δε) ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα από τη μεριά των The Cure για αυτό που κάνουμε ως The Accureacy – υπάρχουν συγκροτήματα στον κόσμο που προτιμούν να μην υπάρχουν tribute bands για αυτούς, ευτυχώς οι The Cure φαίνεται πως δεν έχουν κάποιο πρόβλημα, τουλάχιστον με τους The Accureacy!

 

• Ποιο κομμάτι σας «φτιάχνει» περισσότερο πάνω στη σκηνή και σε ποιο ανταποκρίνεται περισσότερο ο κόσμος?

Ο καθένας από τους πέντε μας έχει και κάποια προσωπικά αγαπημένα κομμάτια, και καθώς η μουσική των The Cure περικλείει μια τεράστια γκάμα attitude από κομμάτι σε κομμάτι (από κιθαριστικό power-trio punk του πρώτου δίσκου, σε ατμοσφαιρικό σχεδόν θρησκευτικό minimal mood post, σε angst post punk, σε mainstream pop, σε μελωδικό ροκ και σε πολλά ακόμα είδη), προφανώς έχουμε διαφορετικό κομμάτι που μας «φτιάχνει» στη σκηνή για το κάθε είδος. Το ίδιο περίπου ισχύει και για το κοινό που παρακολουθεί κάποια συναυλία μας, ωστόσο συνήθως ο κόσμος ξεσηκώνεται περισσότερο στα γρήγορα και παλιότερα κομμάτια των The Cure. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν ανταποκρίνεται και στα περισσότερο ατμοσφαιρικά/εσωτερικά κομμάτια, απλά τότε η ανταπόκριση είναι κι αυτή περισσότερο «εσωστρεφής» και μη εξωτερικεύσιμη. Πάντως σίγουρα μεγαλύτερη ανταπόκριση υπάρχει στα κομμάτια που είναι ευρέως γνωστά ακόμα και σε απλό κόσμο, καθώς δεν έρχονται μόνο fans σε συναυλίες των The Accureacy. Έτσι κομμάτια όπως τα Just Like Heaven, Lullaby, In Between Days, Close To Me, Friday I'm In Love, Boys Don't Cry, Killing An Arab, Α Forest κλπ σαφώς διεκδικούν τη μερίδα του λέοντος από την ανταπόκριση του κοινού. Σα συγκρότημα όμως, εμάς μας χαροποιεί ιδιαίτερα και όταν κάποιοι ανταποκρίνονται στα εντελώς άγνωστα b-sides/rarities που εμβόλιμα συμπεριλαμβάνουμε στο σετ μας.

 

• Υπάρχει κόσμος που ακολουθεί μια tribute μπάντα στην Ελλάδα?

Εδώ δυστυχώς τα πράγματα είναι αρκετά άσχημα. Υπάρχει μεγάλη αρνητικότητα από μεγάλη μερίδα fans που θεωρεί τέτοια εγχειρήματα «ιεροσυλία» στα ιερά τέρατα και – χειρότερα – κάποιοι κάνουν και ό,τι μπορούν για να τα σαμποτάρουν. Χωρίς καν να έχουν παρακολουθήσει μια συναυλία για να κρίνουν οι ίδιοι. Δε μας πτοούν όμως τέτοιες περιπτώσεις όχι γιατί τις αγνοούμε αλλά γιατί όπως προαναφέρθηκε, όλο αυτό το κάνουμε πρωτίστως και αποκλειστικά για τη δική μας ευχαρίστηση. Αν υπάρχουν κι άλλοι που θα το ευχαριστηθούν μαζί μας σε κάποια συναυλία μας, αυτό είναι added bonus για εμάς (και υπάρχουν πολλοί). Ωστόσο – και πρέπει να αναφερθεί αυτό γιατί απεικονίζει επακριβώς την προαναφερθείσα κατάσταση αλλά και το ότι κάποιοι έχουν και υγιή κριτική σκέψη τελικά – δε θα ξεχάσουμε ποτέ τον άγνωστο φίλο που ήρθε μετά το πέρας της πρώτης μας συναυλίας στην Αθήνα και μας είπε: «Ήρθα στο μαγαζί στα τελευταία 5-6 κομμάτια σας γιατί κάποιοι κυκλοφόρησαν ευρέως τη φήμη στους κύκλους των Αθηναίων Cure-fans ότι οι The Accureacy δεν αξίζουν και η συναυλία θα είναι φιάσκο. Μετά από αυτό το λίγο που παρακολούθησα όμως, θέλω να σας ζητήσω ΣΥΓΓΝΩΜΗ που δεν ήρθα από την αρχή. Συγγνώμη.». Ευχαριστούμε φίλε μας, αυτό ίσως ήταν η καλύτερη στιγμή του ταξιδιού μας στην Αθήνα!

 

• Υπάρχει Ελληνικό fanclub των CURE στην Ελλάδα? Έχετε επαφή?

Αυτό είναι άλλη μια «πονεμένη ιστορία». Δεν υπάρχει οργανωμένο ελληνικό fanclub των Cure. Ξεκίνησε από τους The Accureacy πριν κάποια χρόνια η προσπάθεια να συσπειρώσει τους έλληνες Cure-fans κάτω από μια κοινή στέγη στο Facebook αρχικά, σε ένα group με το όνομα «The Cure Official Greek Fan Club» (http://www.facebook.com/groups/greekcurefanclub/) με την προοπτική κάποια στιγμή να συσταθεί και ένα πραγματικό οργανωμένο ελληνικό Cure Fan Club. Δυστυχώς κάποιοι δεν καλύπτονταν από αυτό και προτίμησαν να αποσχισθούν και να δημιουργήσουν ένα δεύτερο fanclub. Έτσι η προσπάθεια για συσπείρωση απέτυχε και πάλι. Μέχρι στιγμής επίσημο ελληνικό fanclub δεν υπάρχει. Έχουμε όμως σαν συγκρότημα μεγάλη παρουσία και επαφή με πολλά fanclubs και Cure-dedicated forums (ή fora ;) ) ανά την Ευρώπη και τον κόσμο και μάλιστα χαίρουμε μεγάλης εκτίμησης σε όλα. Υπήρξαν μάλιστα και προτάσεις για συναυλίες στην Ευρώπη, που μέχρι στιγμής δεν ευοδώθηκαν κυρίως λόγω οικονομοτεχνικών προβλημάτων.

• Έχετε ή Θα σκεφτόσασταν ποτέ να γράψετε δικά σας τραγούδια?

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, οι περισσότεροι από τα άτομα που απαρτίζουν τους The Accureacy αποτελούμε μέρος της ελληνικής ροκ σκηνής ήδη από τα early 90s. Προφανώς, λόγω της αγάπης μας για τους The Cure, τα περισσότερα από τα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχαμε/συμμετέχουμε έχουν σαφείς επιρροές από τους The Cure και το γενικότερο music genre, άρα γράψαμε και γράφουμε και δικά μας τραγούδια. Συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή ο Κώστας Καράντζιος (φωνή/κιθάρα) και ο Johnny Παπαϊωάννου (μπάσο) παίζουν στους Background Noise Suppression, η Σοφία Χριστακοπούλου (drums) στους OnePerCent και, μέχρι πριν λίγο καιρό, ο Γρηγόρης Δημητριάδης (πλήκτρα/κιθάρα) στους Spine Chilling Breeze. Ενδεικτικά, άλλα συγκροτήματα που περιλάμβαναν κάποιο ή κάποια μέλος/μέλη των The Accureacy στο παρελθόν ήταν οι Sugarmate, Coin/Sonic Rage, Άλλη Μέρα, Babtua Cuctua, Εμμονες Ιδεες/Αιμα & Φράουλες, Χωρίς Νόημα/Τελευταίος Πειρασμός και πολλά ακόμα, κάποια από αυτά μάλιστα και δισκογραφημένα.

 

Ευχαριστώ πολύ!
Εμείς ευχαριστούμε!

 

 

 

BACKTRACKIN'

 

Οι BACKTRACKIN' είναι παλιές καραβάνες. Ξεκίνησαν ως cover band στο μακρινό (πια) 1995 με σκοπό να παίξουν τα αγαπημένα τους 60's/70's classic rock κομμάτια. Από το 2006 και μετά μετατράπηκαν σε tribute band πάντα όμως με έμφαση στις αγαπημένες τους δεκαετίες και σε μπάντες που δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να αποδώσεις τα τραγούδια τους, μπάντες όπως Thin Lizzy, Bad Company, Rory Gallagher, Gary Moore (80's μόνο), Dire Straits, ZZ Top, Led Zeppelin & Jethro Tull. Ιδιαίτερα σχολαστικοί στο θέμα της ατμόσφαιρας και του «ειδικού» ήχου του κάθε συγκροτήματος, από το 2012 και μετά ασχολούνται με τους PINK FLOYD της περιόδου που ήταν ακόμα 4μελής μπάντα, δηλαδή στα 70's. Τα live τους είναι 3ωρα πολλές φορές σε αυτά παρουσιάζονται ολόκληρα album!

 

ΜΕΛΗ:
Yannis "Fenderias": Guitars - vocals,
Kostas Kafousias : Bass - vocals,
George Lagogiannis: Keys - vocals,
Mike Drakakakis : Drums - special FX - backing voc

George Kyriakidis: Video & Animation,
Chrisanthi Demopoulos: Vocals

 

Το HardMusic.gr μίλησε με τον Γιάννη και τον Κώστα και η κουβέντα ήταν πραγματικά απολαυστική:

 

Tribute Pink Floyd…Τι σημαίνει για εσάς να παίζετε Floyd πάνω σε μία σκηνή;

Γ: Αν το πάμε ιστορικά οι Βacktrackin’ υπάρχουμε από το 1995, κλείνουμε 20 χρόνια. Εμείς πάντα θέλαμε να παίζουμε μουσική, δεν είμασταν μπάντα που έγραφε τραγούδια, είμασταν live μπάντα. Ούτε demo κάναμε ποτέ, εμείς θέλαμε να βγαίνουμε στο stage και να παίζουμε κι από κάτω ο κόσμος να ευχαριστιέται. Η επαφή, αυτό μας έλειπε. Γύρω στα μέσα του 2006 αρχίσαμε να ασχολούμαστε με τα tribute πιο ενδελεχώς. Κάναμε αρκετά, έχουμε κάνει τουλάχιστον 8-9. Και δύσκολα tribute, κάποια από αυτά ήταν αρκετά δύσκολα, όπως Jethro Tull, Led Zeppelin, αυτά ήταν απ΄τα πιο δύσκολα. Αυτά μας άρεσαν.Κάναμε και ZZ Top που είναι αρκετά πιο εύκολη μουσική, παιχτικά τουλάχιστον. Είχαμε κάνει μια εποχή Dire Straights, Thin Lizzy κι αυτό δύσκολο σχετικά. Αλλά μέσα μας πάντα υπήρχε ότι κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε Floyd. Παρ’όλο που είμαστε μαζί χρόνια, για παράδειγμα με τον Κωστή παίζουμε από το 1987 μαζί, αυτό υπήρχε μέσα μας και πολύ παλιά, πολύ πριν γνωριστούμε όλοι μεταξύ μας. Ονειρευόμασταν ο καθένας με τον τρόπο του ότι θέλουμε να παίξουμε κάποια στιγμή Pink Floyd. Και δεν μας έφυγε ποτέ αυτή η σκέψη.

Στο μεταξύ να δούμε τι εννοούμε όταν λέμε παίζουμε Floyd. Γιατί οι Floyd έχουν αρκετές εποχές. Εμείς Floyd, επειδή μ’αυτό μεγαλώσαμε, θεωρούμε την περίοδο του ’70. Μέχρι το Wall. Αυτή μας έχει συνδέσει. Μετά υπήρξε μια περίοδος που έγιναν πια big band, που είναι άλλη προσέγγιση, είναι πολλά όργανα, φωνές κτλ., η οποία δεν μας άγγιξε ποτέ ιδιαίτερα. Καλό είναι σαν κάτι «large», αλλά δεν είναι αυτό που εμείς εννοούμε όταν λέμε Floyd. Και γι’αυτό ακριβώς θέλαμε αυστηρά να είμαστε τέσσερις. Δηλαδή λέγαμε ότι θα βρούμε ένα keyboarder που να μπορεί να κολλήσει σε αυτό και από κει και πέρα θα βγει, είχαμε την όρεξη. Και όντως το 2012 βρήκαμε τον Γιώργο Λαγογιάννη. Τον ξέραμε τον Γιώργο, o οποίος παίζει με τους Blues Cargo, έχει διάφορες tribute bands, παίζει Doors, έχει μια άλλη που παίζουν Beatles, έχει παίξει με ξένους, γενικά είναι γνωστός μουσικός και είναι αυτό που λέμε «ο τρελός μουσικός». Δηλαδή είναι μόνο μουσικός, δεν κάνει τίποτα άλλο, από αυτό ζει. Είναι συνέχεια με ένα keyboard μαζί του, αλλά είναι μαέστρος. Δηλαδή έχει absolute hearing, ακούει τη νότα κατευθείαν. Τον είχαμε δει να παίζει Doors στο Remedy και του είπαμε για πλάκα «να κάνουμε καμιά προβίτσα να δοκιμάσουμε κανένα Floyd» και μας λέει «Έρχομαι». Είχε έρθει και η περίοδος που λέγαμε ότι έπρεπε πια να το κάνουμε. Έρχεται λοιπόν στην πρόβα την επόμενη βδομάδα και βγάλαμε 8-9 τραγούδια κατευθείαν και λέμε «Εδώ είμαστε, πρέπει να γίνει». Και μετά κάναμε το πρώτο live στο Lazy όπως πάντα, έγινε χαμός, κάνουμε μετά από 1-2 μήνες το δεύτερο, πάλι χαμός, μες στο καλοκαίρι κιόλας περιέργως και πια καταλάβαμε ότι θα μείνουμε αρκετά εκεί. Οπότε αρχίσαμε μετά να επενδύουμε σε όργανα, σε εξοπλισμό, μπαίναμε πια πολύ βαθειά. Με αποτέλεσμα να νιώθουμε πλέον ότι αυτό το πράγμα στο stage εκπληρώνεται καλά. Έχουμε φτάσει στο σημείο που πραγματικά το ευχαριστιόμαστε. Παίζουμε 3-3,5 ώρες και νομίζουμε ότι δεν έχει περάσει τίποτα.

Στο No Remorse που παίζουμε μια ώρα νομίζαμε ότι απλά ζεσταθήκαμε και κατεβήκαμε. Περνάει η ώρα, δεν είναι κουραστικό, δεν είναι και head banging.

Κ: Καλύπτουμε και ολόκληρα albums. Γιατί κάποια από τα albums τους είναι και project albums, έχουν νόημα να τα παίξεις ολόκληρα, όχι να τα σπάσεις στο πρόγραμμα. Συμβαίνει και αυτό. Και το «The Dark Side of the Moon» και το «Wish You Were Here» και το «Animals», όλα αυτά παίζονται ολόκληρα.

Γ: Αυτό που συμβαίνει είναι σίγουρα εκπλήρωση και μια ικανοποίηση ότι όπως είναι πια, γιατί είναι κάτι που εξελίσσεται συνεχώς, το έχουμε φτάσει σε ένα καλό επίπεδο που δεν θίγει ούτε το πρωτότυπο, ούτε αυτόν που πάει να σε ακούσει.

 

Ποιο είναι το πιο δύσκολο ή το πιο ιδιαίτερο πράγμα που βρίσκετε στα τραγούδια των Floyd στην προσπάθεια να τα αποδώσετε ζωντανά;

Κ: Σίγουρα το ένα είναι να πιάσεις την ατμόσφαιρα. Οι Floyd δεν είναι μόνο μουσική, δεν είναι μόνο αυτό που ακούς. Έχει και μια ατμόσφαιρα και έχει και πολύ συναίσθημα. Δεν είναι πάντα ένα δύσκολο τραγούδι. Μπορεί να είναι ένα πολύ απλό τραγούδι, αλλά αν δεν πιάσεις το συναίσθημα να μην ακουστεί όμορφα. Μετά είναι ο ήχος, πολύ σημαντικό στους Floyd. Δεν είναι απλά να παίξεις την κιθάρα, να παίξεις τις νότες. Οι νότες αν δεν ακουστούν με τον ίδιο τρόπο, με το ίδιο ηχόχρωμα, θα σου ξενίσει, δεν θα σου κάνει ότι είναι ίδιο.

Γ: Και πολύ περισσότερο τον ήχο αυτόν, των ‘70s. Γιατί οι Floyd το «Time», ας πούμε, το παίζουν και στο Pulse, που είναι μια άλλη προσέγγιση, εντελώς διαφορετικά ηχητικά, διαφορετικά τα πάντα, μόνο οι στίχοι έχουν μείνει ίδιοι, το υπόλοιπο είναι ένα τελείως άλλο πράγμα. Όμως το πιο δύσκολο είναι η ατμόσφαιρα, που δυστυχώς δεν είναι κάτι που γίνεται απλά με τεχνολογία και δεν ορίζεται. Να σου πω ένα παράδειγμα. Όπως σου είπα επενδύαμε σε όργανα. Πέρυσι θέλαμε να βρούμε ένα καλό μπάσο, το οποίο να βγάλει συγκεκριμένο ήχο. Βρήκαμε ένα αντίστοιχο και με το που το παίρνω στην πρόβα άλλαξε όλος ο ήχος της μπάντας, άκουγες κάτι άλλο ξαφνικά.

Κ: Δηλαδή πλέον έχει γίνει και αρκετά εξειδικευμένο. Ο Γιάννης έχει 6-7 κιθάρες. Η κάθε κιθάρα που θα χρησιμοποιηθεί στο κάθε τραγούδι είναι γι’αυτό, αποκλειστικά. Μετά υπάρχουν αντίστοιχα περίοδοι που ο Gilmour έγραφε εκείνη την εποχή, που κι αυτός πέρασε τις φάσεις του. Κι αυτό προσπαθούμε να το προσεγγίσουμε και πιστεύω ότι το κάνουμε αρκετά καλά. Αυτό μάλλον θα έλεγα ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο.

Γ: Η παγίδα με τους Floyd είναι ότι σαν παρτιτούρα δεν είναι τίποτα δύσκολο. Δηλαδή την παρτιτούρα των Floyd μπορεί να την μάθει κι ένα παιδί που παίζει 6 μήνες κιθάρα, δεν είναι κάτι. Αν αυτό όμως που ακούγεται πας να το βγάλεις και ειδικά αν πας να το βγάλεις σε ένα stage πιο μικρό, θέλει να το πιστεύεις κατ’αρχήν απόλυτα, δηλαδή να ανεβαίνεις πάνω και να λες «ανεβαίνω και πάω να πάρω σώβρακα». Εμείς από την αρχή το πιστεύαμε, γιατί ήταν κάτι που το θέλαμε χρόνια. Δεν ήταν κάτι που ξαφνικά το χτίσαμε. Νιώθαμε μια σιγουριά ότι τουλάχιστον δεν πάμε λάθος. Και σιγά σιγά ήρθε η εκπλήρωση. Και αυτό σε σπρώχνει πια να στέκεσαι σε λεπτομέρειες που ο άλλος δεν θα προσέξει καν, αλλά για μας έχουν σημασία. Εμείς θα τις κάνουμε και κάποιος πολύ ειδικός θα τις προσέξει. Έρχονται δηλαδή μερικοί που είναι τρελαμένοι και σου λένε ότι αυτό δεν το έχουν ακούσει αλλού.

 

Οι μικρές λεπτομέρεις που κάνουν τις μεγάλες διαφορές.

Κ: Νομίζω ότι αυτό που λες ειδικά στους Floyd έχει τη σημασία του.

Γ: Να σου πω κάτι επίσης πάρα πολύ δύσκολο. Ας πάμε λίγο Ελλάδα του ’70. Κατ’αρχήν δεν υπήρχαν δίσκοι, είχαμε Χούντα. Οι δίσκοι άρχισαν να έρχονται εδώ μετά το ’74. Το «TheDarkSideofTheMoon» ήρθε καθυστερημένο, το «Wishyouwerehere» ήρθε περίπου στην εποχή του, το «Animals» ήρθε σωστά. Εκείνη την εποχή δεν έχουμε στην Ελλάδα live. Ο κόσμος των Pink Floyd ξέρει τις studio versions. Αν ακούσεις υπάρχουν άπειρα live σαν bootleg ηχογραφήσεις από την εποχή που έπαιζαν, όπου δεν έχει καμία σχέση ο live ήχος με αυτό που έπαιζαν στο studio. Ήταν πολύ δύσκολο να το προσεγγίσουν με τα τότε μέσα. Τώρα είναι πιο εύκολο να το προσεγγίσεις με τα μέσα που υπάρχουν. Στην Ελλάδα όμως ο άλλος που θα έρθει να ακούσει το «Shine On», το ξέρει από το studio. Αυτό ξέρει, αυτό πρέπει να ακούσει. Αν ακούσει το «Animals», το οποίο δεν το έπαιξαν και ποτέ live την εποχή του Pulse, ώστε να έχει και κάποιον εναλλακτικό ήχο, πρέπει να το ακούσει με την ατμόσφαιρα τη συγκεκριμένη. Έξω είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Μιλάω με κάποιους «Floyd Maniacs» του εξωτερικού και βλέπεις ότι είναι εντελώς διαφορετικό, γιατί τους έχουν δει και live τη δεκαετία του ’70 και έχουν άλλη αντίληψη. Ενώ στην Ελλάδα σου λέει ο άλλος «πρέπει να ακούσω ακριβώς αυτό» και αυτό είναι ακόμα πιο challenging, είναι πιο δύσκολο. Άλλο δύσκολο: φωνές. Όπως είπα είμαστε τέσσερις. Έχουμε μια guest, τη Χρυσάνθη τη Δημοπούλου, που είναι πολύ καλή τραγουδίστρια. Αλλά είναι guest και σε συγκεκριμένα πράγματα, όπως στο «Dark Side of the Moon», εκεί που οι Floyd είχαν guest vocalist ή σαξόφωνο, ή στο «Wish you were Here». Στο «Animals» δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, τα έκαναν όλα μόνοι τους. Προσπαθούμε, χωρίς να είμαστε τραγουδιστές, εκτός του Γιώργου που τραγουδάει πολύ καλά, να καλύψουμε όλες τις φωνές μόνοι μας. Πρώτη, δεύτερη και στίχοι είναι πάρα πολύ δύσκολα, μπορώ να σου πω ότι μουσικά είναι το πιο δύσκολο σημείο. Γιατί οι νότες δεν είναι τίποτα. Οι φωνές όμως είναι κάτι που πρέπει κάθε φορά να βγαίνει καλά. Εγώ προσωπικά ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής, που ποτέ δεν είχα κάνει. Παρ’όλο που το 90% των Floyd είναι χαλαρό τραγούδι. Όταν όμως ανεβαίνεις να παίξεις Floyd, που το έχουμε όνειρο ζωής, δεν μπορείς να είσαι και πολύ χαλαρός, πρέπει να κουμαντάρεις πολύ καλά τη φωνή. Το περιμένεις πώς και πώς. Αυτά τα τρία νομίζω πως είναι. Το πρώτο η ατμόσφαιρα και ο ήχος. Δεύτερο, οι συγκεκριμένες versions και τρίτο τα φωνητικά σε συνδυασμό και με τους στίχους, γιατί πρέπει να καταλάβεις τι λένε οι στίχοι για να απαγγείλεις Floyd. Ειδικά πριν το «Wall» που οι στίχοι είναι Waters οι πιο πολλοί, σπάνια έχουν γράψει άλλοι. Αυτός ήταν το μυαλό που έπιανε το τι γινόταν, οπότε πέρναγε και το μήνυμα. Εμείς ας πούμε όταν θέλαμε να παίξουμε το «Dark Side» καθόμασταν και διαβάζαμε τι είναι το «Dark Side», τι μηνύματα περνάει, κάθε τραγούδι για τι λέει. Το λες καλύτερα έτσι. Όταν έχεις καταλάβει τι λέει θα το πλασάρεις πολύ καλύτερα. Έχει μηνύματα μέσα, είναι στίχοι που έχουν πολύπλοκα πράγματα. Είναι μεν απλά γραμμένοι, αλλά όλο το 4στιχο είναι μια ενότητα. Πρέπει να έχεις καταλάβει. Αν δεν έχεις καταλάβει απλά τραγουδάς, δεν ερμηνεύεις. Το ένα θέμα λοιπόν είναι να τραγουδήσεις σωστά και το άλλο να απαγγείλεις σωστά.

Ποια είναι η πιο κοντινή σας επαφή με κάποιο από τα μέλη των Pink Floyd.

Γ: Προσωπική δεν είχαμε ποτέ. Γιατί οι Floyd έχουν έρθει μια φορά στην Ελλάδα. Τα υπόλοιπα live τους ήταν όλα έξω. Θα το θέλαμε πολύ, αλλά δεν έχει γίνει.

Κ: Να σκεφτείς ότι πλέον η τελευταία περίοδος των Floyd σαν Floyd, αλλά και τα shows που κάνει ο Waters ή ο Gilmour, είναι πιο πολύ στη λογική της Big band και οι tribute μπάντες στο εξωτερικό έχουν εστιάσει πιο πολύ σ’αυτό. Δηλαδή δεν βλέπεις εύκολα μία μπάντα με τέσσερα άτομα να προσπαθεί να παίξει Floyd, βλέπεις πιο πολύ την προσέγγιση του Pulse και μετά. Που κι ο Waters λίγο πολύ στα live του το ίδιο κάνει. Δηλαδή κι ο ίδιος μπορεί να λέει Waters, αλλά παίζει στην ουσία με ένα σχήμα σαν να έπαιζε στο Pulse, υπερπαραγωγή, με διπλές κιθάρες, με 5 άτομα που τραγουδάνε από πίσω, με διπλά keyboards κτλ. Οπότε και κάποιες tribute μπάντες που είναι πιο γνωστές γενικότερα στον κόσμο, που βγαίνουν και παίζουν και σε πιο μεγάλους χώρους, όπως οι Brit Floyd, οι Australian Floyd πιο παλιά, έχουν κάνει αυτή τη προσέγγιση.

Γ: Οι Australian Floyd έχουν αγοράσει ακριβώς τον εξοπλισμό των Floyd απ’το Pulse.

Κ: Αυτό είναι μεγάλη παραγωγή. Εκ των πραγμάτων πρέπει να την κάνεις σε ενα πολύ μεγάλο χώρο.

Γ: Εμάς μας αρέσει να μπορούμε να στήσουμε το Floyd σε ένα μικρό μέρος, όσο μπορούμε. Ας πούμε εμείς από αυτή την υπερπαραγωγή προσπαθούμε να παίρνουμε τα videos που δείχνουμε. Έχουμε μόνιμο συνεργάτη, με τον οποίο έχουμε κάνει και δικά μας. Τα έχει σκηνοθετήσει εκείνος, ο οποίος είναι multimedia engineer. Κάνει το animation και κάποια είναι δικά μας. Κάποια είναι και αυτά που προβάλουν και οι ίδιοι στα live. Υπάρχουν στα dvd σε extra section, οπότε μπορείς να τα πάρεις σαν hd και τα κάνεις δικά σου αν θέλεις. Αλλά θέλω να σου πω ότι γενικά μας αρέσει να παίζουμε σε μικρά stages. Είναι ωραίο, έχεις άμεση επαφή με τον κόσμο και φτιάχνεις πολύ πιο εύκολα αυτή την ατμόσφαιρα των ‘70s, είναι πιο προσιτή. Και οι Floyd τότε δεν έπαιζαν σε τεράστιες σκηνές. Αν δεις video, αν φυσικά εξαιρέσουμε κάτι Wembley ή Colosseum, έκαναν πολλές φορές συναυλίες που ήταν σε πιο μικρά clubs και είχαν άμεση επαφή με τον κόσμο. Δηλαδή ήταν το Stageum, που δεν ήταν κανένα τεράστιο τότε. Και μάλιστα στήνονται περίεργα. Οι Floyd στήνονται όπως ελάχιστα group των ‘70s, όπου είναι όλοι σε ένα επίπεδο και ο ντράμερ είναι μπροστά, δεν είναι πίσω. Και μάλιστα είναι στη μέση. Είναι ο Gilmour από τη μία με την τραγουδίστρια, αν υπάρχει guest, και από την άλλη είναι ο Waters με τον Wright.Δεν μπορούν να περάσουν από μπροστά, δεν υπάρχει χώρος.

 

Τα πήγαιναν καλά από τότε ο Gilmour με τον Waters..

Κ: Και για να μη μιλάνε και πολύ ο Gilmourκαι ο Waters…(γέλια)

Γ: Αυτό είχε ξεκινήσει πολύ μετά. Από το « Animals» και μετά. Υπάρχει ένα βιβλίο, που το έχει γράψει ο Mason, το «Inside Out», το οποίο είναι 400 σελίδες με όλη την ιστορία των Pink Floyd και θυμάται πολλά πράγματα. Το οποίο το έδωσε και για approval σε όλους και συμφώνησαν, οπότε είναι ουσιαστικά αλήθεια, δεν είναι όπως τα βλέπει από την πλευρά του. Και λέει ότι αυτά ξεκίνησαν μετά το «Wish you were here», στην περίοδο του «Animals» περίπου.

 

Ποιο τραγούδι που παίζετε σας «φτιάχνει» περισσότερο πάνω στη σκηνή και σε ποιο βλέπετε μεγαλύτερη ανταπόκριση από τον κόσμο;

Κ: Ή το «Echoes» θα έλεγα ή το «WelcometotheMachine».

Γ: To «Echoes» έχει τα πάντα μέσα, είναι το essential Floyd τραγούδι, έχει την ψυχεδελική του πλευρά.

Κ: Έχει αυτό που εννοούμε εμείς Floyd των ‘70s.

Γ: Έχει τρομερό δράμα, οι μελωδίες είναι πολύ δραματικές, έχει μέρος αυτοσχεδιαστικό, είναι ένα πλήρες τραγούδι των Floyd με όλα τα στοιχεία τους.

 

Και ποιο βλέπετε να έχει ανταπόκριση από τον κόσμο;

Γ : Εξαρτάται από τη φορά. Αν είναι Floyd-ικοί μπορεί να γίνει πανικός με ένα από το Animals, έχουμε παίξει το «Pigs» κι έγινε της κακομοίρας.

Κ: Ή με το «Set the Controls» επίσης. Περίεργο τραγούδι, δεν θα έλεγες ότι είναι πό τα super hit τους για mainstream σκηνή, αλλά για τους Floyd-ικούς είναι.

Γ: Αν το δεις σαν μέρος του live, προς το τέλος, επειδή ξεσηκώνονται, σηκώνεται όλο το μαγαζί όταν παίζουμε το «Run Like Hell» για παράδειγμα. Αυτό όμως είναι θέμα χρονικό. Δηλαδή αν παίζαμε το «Run Like Hell» στην αρχή μπορεί να μην είχε ανταπόκριση. Είναι συγκυριακό. Έχουμε παίξει κομμάτια του Barrett, χωρίς Barrett δεν υπάρχουν Pink Floyd, και γίνεται πανικός. Επίσης, βάζουμε και κομμάτια που δεν είναι πολύ γνωστά, γιατί θελουμε ο κόσμος να μαθαίνει και τα πιο άγνωστα, αυτά που δεν είναι τόσο διαδεδομένα, που δεν είναι καν hit.

 

 Αυτό είναι και το πλεονέκτημα της tribute μπάντας.

Κ: Αυτή είναι και η λογική. Αλλιώς θα παίζαμε κάποια τραγούδια των Floyd και κάτι άλλο.

Γ: Αν και θεωρητικά με τα hit και μόνο βγάζεις πρόγραμμα. Απλά εμείς το πάμε εκεί, γιατί το θέλουμε κιόλας. Και στο μέλλον αυτό θα γίνεται αναγκαστικά, γιατί το μόνο που μας μένει να βγάλουμε είναι από πρώτα albums, που είναι από τα πιο άγνωστα. Τα υπόλοιπα όλα εχουν βγει, μέχρι το «Wall» που είναι ο στόχος μας. Από το «Wall» έχουμε βγάλει σχεδόν όλα όσα παίζονται live. Τα τρία προηγούμενα τα παίζουμε ολόκληρα. Ουσιαστικά μένουν από την προ «Dark side» εποχή που δεν είναι πολύ γνωστά, αυτά θα βγάζουμε. Κατά καιρούς έχει γίνει χαμός και με τέτοια. Δεν μπορείς να πεις. Στο «Wish You Were Here» υπάρχει ανταπόκριση, γιατί το ξέρει ο κόσμος και το τραγουδάει, ξεσηκώνεται.

Κ: Και το «Shine On» είναι μια πολύ καλή στιγμή στο πρόγραμμα. Αλλά δεν είναι σίγουρο.

Γ: Μπορεί τη μία φορά να πάει αυτό και την άλλη να πάει κάτι άλλο.

 

Υπάρχει κόσμος που ακολουθεί μια μπάντα σαν τη δική σας, μια tribute μπάντα;

Κ.: Υπάρχει. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένας πυρήνας, ο οποίος εναλάσσεται συνήθως. Δεν θα σου πω ότι είναι 100 άτομα που έρχονται και τις 20 φορές που θα παίξουμε. Αλλά σίγουρα σ’αυτές τις 20 φορές, αυτοί οι 100 εναλάσσονται με μεγάλη συχνότητα. Δηλαδή οι 30-40 θα είναι σίγουρα τη μια φορά, οι 30-40 την άλλη κτλ. Κάποιοι μας ξέρουν χρόνια, σαν Backtrackin’ κατ’αρχήν. Είναι όμως κι ένας πολύ αξιόλογος πυρήνας που έχει φτιαχτεί από το Floyd και μόνο, που μας γνώρισε με το Floyd, δεν μας ήξερε πριν και έρχεται για το Floyd.

Υπάρχει ελληνικό fan club των Pink Floyd;

Γ: Σαν officialλες; Υπήρχε μια σελίδα η οποία είναι ανενεργή. Είχα μπει μία φορά για να δω, γράφτηκα μάλιστα και σαν μέλος για να παίρνω μέρος στο forum, αλλά δεν γίνεται τίποτα, δεν συζητάνε. Θα ξαναμπώ τώρα να δω μήπως έχει ενεργοποιηθεί επειδή βγάζουν δίσκο. Υπάρχει και μία σελίδα στο facebook, η οποία λέγεται Pink Floyd Greek Fan Club, αλλά είναι πολύ νωθροί. Τους στέλνουμε προσκλήσεις, αλλά δεν έχει ανταποκριθεί ποτέ κανένας. Ενώ βλέπεις με τους Maiden υπάρχει το Greek Fan Club που τους ακολουθεί παντού.

Κ: Σε μας δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει αυτό. Ή δεν το έχουμε ανακαλύψει εμείς. Μακάρι να υπήρχε. Αλλά επειδή το έχουμε κοιτάξει, δεν έχει αυτή την ισχύ που έχει το Maiden για παραδειγμα. Ή το Gallagher που έχει κι αυτό ένα γερό πυρήνα. Για περίεργο λόγο βέβαια συμβαίνει αυτό. Γιατί οι Pink Floyd είναι μία μπάντα που έχει πάρα πολύ μεγάλο κοινό. Παγκοσμίως έχουν. Βλέπεις ότι το παραμικρό που κάνουν ακόμα και τώρα, αποκτά μεγάλη έκταση.

 

Σαν Βacktrackin' έχετε σκεφτεί να γράψετε ποτέ δικά σας τραγούδια ή γράφετε δικά σας τραγούδια;

Κ: Αόριστες σκέψεις υπάρχουν. Κατά καιρούς έχουμε κάνει κάποιες δοκιμές, δεν θα τις έλεγα προσπάθειες, γιατι προσπάθεια είναι όταν πας στοχευμένα να κάνεις κάτι. Το να δοκιμάσεις κάτι να δεις πώς θα ακουστεί, δεν θα το θεωρούσα προσπάθεια. Παλιά, όταν είχαμε πρωτογνωριστεί με το Γιάννη, είχε συμβεί αυτό. Είχαμε κάνει και demo δικό μας. Κατά καιρούς και οι δύο έχουμε πάρει μέρος σε μπάντες που έχουν πρωτότυπο υλικό. Πιο παλιά όμως. Όταν παίζεις μουσική πάντα στο μυαλό σου θα υπάρχει αυτό, με την έννοια ότι μπορεί να μην έχεις βρει τον τρόπο, πώς θα βγει κτλ. Είναι και λίγο συγκυριακό πιστεύω μερικές φορές. Δεν μπορείς να πεις «τώρα θα κάτσω να γράψω ένα τραγούδι», δεν υπάρχει παραγγελιά. Μπορεί καμιά φορά να τζαμάρεις κάτι και να σου φανεί απίστευτα ενδιαφέρον και αυτό το κάτι να το κάνεις τραγούδι και μετά από λίγο καιρό να έχουν γίνει δέκα τραγούδια. Μπορεί και απλά να μην έχει βγει αυτό. Πάντως ως τώρα σαν ΒΤ πρέπει να πούμε ότι όχι, δεν έχουμε κάνει κάτι δικό μας και δεν υπάρχει και στο άμεσο μέλλον αυτή η σκέψη.

 

A documentary film about Backtrackin', a Greek Pink Floyd tribute band

 

 

 

NO REMORSE

Η 1η απόλυτη Motorhead Tribute band στην Ελλάδα ξεκίνησε την πορεία της τον Ιανουάριο του 2009. Δημιούργημα των Βασίλη Κόττου, Γιώργου Διαμαντή, Στέλιου Καρδαμάκη και Ηρακλή Μπουζιώτη που αποχώρησε το 2010. Πιστοί στην «συνταγή» των Motorhead συνεχίζουν ως trio με επιλεκτικές εμφανίσεις έως και σήμερα.. Groove-άρισμα, blues-άρισμα και θρησκευτική rock’n’roll ατμόσφαιρα ευλογημένη από τον Ύψιστο (a.k.a. Lemmy)!!!

ΜΕΛΗ

Γιώργος Διαμαντής: bass & vocals

Βασίλης Κόττος: κιθάρες

Στέλιος Καρδαμάκης: τύμπανα

 

Τί σημαίνει για σας να παίζετε MOTORHEAD πάνω στη σκηνή?

Νομίζω σημαίνει πολλα . Είναι απο τις αγαπημενες μας μπαντες ...με πλουσια δισκογραφια , φοβερα κομματια που εχουν αφησει την δικιας τους ιστορια στο χωρο της rocκ μουσικης , και το να μπαινεις στα παπουτσια αυτης της μπαντας ειναι κατι μεγαλειωδες!!!!!!

 

Ποιο είναι το πιο δύσκολο/ιδιαίτερο πράγμα που βρίσκετε στα τραγούδια των MOTORHEAD στο να παιχτούν ζωντανά?

Η αλητεια και ο τσαμπουκας που εχουν ειναι μια δυσκολια μεγαλη , πρεπει να το πιστευεις για να βγει οσο γινεται καλυτερα πανω στη σκηνη , αυτο ειναι το πρωτο , το δευτερο ειναι ο ηχος , εχουν πολυ ιδιαιτερο ηχο νομιζω , και φαγαμε αρκετο χρονο για να μπορεσουμε να ειμαστε οσο γινεται πιο κοντα σ αυτον.

 

Έχετε/είχατε ποτέ επαφή/επικοινωνία με το συγκρότημα ή με κάποιο μέλος
του?

Οχι ακομα , αν και τους εχουμε δει live . Θελω να πιστευω οτι εαν καταφερουν να ερθουν παλι στην ελλαδα απο την πλευρα μας θα κανουμε οτι μπορουμε για να τους συναντησουμε.!!

 

Ποιο κομμάτι σας «φτιάχνει» περισσότερο πάνω στη σκηνή και σε ποιο ανταποκρίνεται περισσότερο ο κόσμος?

Νομιζω οτι ο κοσμος ειναι περοσσοτερο fan των παλιων τραγουδιων , δηλαδη orgasmatron ,ace pf spades , kill by death και overkill ειναι τα καλυτερα τους , αν και υπαρχει κοσμος πιο ψαγμενος που γουσταρει και αλλα κομματια ισως οχι τοσο γνωστα σαν τα προηγουμενα , οσο για μας αστο , νομιζω το playlist που εχουμε φτιαξει μας αντιπροσωπευει και τους τρεις μια χαρα!!!!

 

 

Υπάρχει κόσμος που ακολουθεί μια tribute μπάντα στην Ελλάδα?

Ναι υπαρχει ...και το βλεπουμε απο τα live που κανουμε , υπαρχει κοσμος τρελαμενος με τους motorhead που δεν χανει κανενα μας Live!!!!

 

Υπάρχει Ελληνικό fan club των MOTORHEAD στην Ελλάδα? Έχετε επαφή?

Απ οσο ξερω official fan club δεν υπαρχει !

 

Έχετε ή Θα σκεφτόσασταν ποτέ να γράψετε δικά σας τραγούδια?

Σε αυτη τη μπαντα οχι δεν νομιζω , εμεις ειμαστε μια tribute band motorhead και παιζουμε τα κοματια της αγαπημενης μας μπαντας.

 

  

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ HARDMUSIC.GR : REMEMBER LIZZY / BIGUS DICKUS / FIRE AND STEEL

Για το HardMusic.gr,
Ηλίας «ΔΑΙΜΩΝ» Παπάζογλου

 

Το διαστημόπλοιο κατεβαίνει Ζωφράφου στο Architecture Rock Cafe, για να πάρει κόσμο και από εκεί...
Οι Backtrackin' - Pink Floyd Tribute band Athens, πάνοπλοι, σε ένα πλήρες αφιέρωμα στην κορυφαία μπάντα του πλανήτη (και παραέξω..).

Και με πρόγραμμα full:
...με ολόκληρα τα albums "Wish you were here" & "The Dark Side of the Moon"
...με αφιέρωμα στο Pink Floyd: Live at Pompeii
...με όλα τα standards
...αλλά και με τα λιγότερο γνωστά της πρώτης περιόδου!

Kαι όλα αυτά με την αγάπη, το σεβασμό και την πιστότητα σε εκτελέσεις και ήχο, που είναι απαραίτητα για ένα τέτοιο project!!!

Κλείστε θέση για το δια γαλαξιακό εγκαίρως- Είσοδος ελεύθερη!!!

Backtrackin'
Yannis Papadantonakis: Guitars, voc
Kostis Kafousias: Bass, voc
George Lagogiannis: Keys, audio loops, voc
Michael Drakakakis: Drums, Efx, voc

Guest:
Chrisanthi Demopoulos: Vocals

Band info and more:
www.backtracking.gr

https://www.youtube.com/user/backtrackingtheband

www.reverbnation.com/BacktrackinBand

www.facebook.com/Pink.Floyd.Tribute.Athens

Band documentary film:
http://youtu.be/d9HXRN0toQc