30 χρόνια ανελλιπούς παρουσίας έκλεισε πρόσφατα το μεγαλύτερο -ο προσδιορισμός "μουσικό" απουσιάζει σκόπιμα- περιοδικό της Ελλάδας. Και ναι ξεφεύγει από τον όρο "μουσικό" γιατί απλά δεν υπάρχει άλλο έντυπο που να έχει πετύχει αυτόν τον άθλο. Το Heavy Metal/Metal Hammer έχει ξεχωριστή θέση στο μεταλλικό σύμπαν του καθενός μας και μέσα στα χρόνια παρουσίας του έχει μεταλαμπαδεύσει τη φλόγα από γενιά σε γενιά. Τον Δεκέμβρη που μας πέρασε γιόρτασε με ένα τεράστιο live party τα 30ά γενέθλιά του ανεβάζοντας στη σκηνή του Fuzz την αφρόκρεμα της Ελληνικής Μetal Σκηνής. Το HardMusic.GR συνάντησε το αρχισυντάκτη του περιοδικού Κώστα Χρονόπουλο αλλά και το πιο πρόσφατο μέλος του, τον Νίκο Τραγάκη σε μια κουβέντα που πήγε από το soft porn στους Metallica και από τον Γιάννη Κουτουβό στον Κήπο του Προφήτη! Η συνέντευξη θα δημοσιευθεί σε δύο μέρη. Στο πρώτο η συζήτηση που κάναμε με τα παιδιά και στο δεύτερο οι δοκιμασίες που τα υποβάλλαμε...
HardMusic: Λοιπόν, Κώστα, ένας εκδοτικός οίκος soft porn, πως παίρνει την απόφαση να βγάλει το heavy metal τότε, περιοδικό;
Κώστας Χρονόπουλος: Δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο έκδοτης του heavy metal (έτσι ονομαζόταν τότε το περιοδικό),βρισκόταν σε αυτό το χώρο. Εκείνος που τον έπεισε ότι θα πάει καλά ήταν ο Γιάννης Κουτουβός γιατί ο τότε έκδοτης αυτό που ήθελε είναι να έχει πωλήσεις και έτσι το πρώτο τεύχος βγήκε τον Δεκέμβρη του 1984.
Νίκος Τραγάκης: Και με πολύ επιμονή του Κουτουβού, ο οποίος επέμενε ότι θα ξεπουλήσουμε και ο άλλος δεν τον πίστευε.
HM: Θυμάστε πότε έγινε η πρώτη επαφή με τo αγγλικό hammer και ποιος την επεδίωξε;
K.X.: Εγώ τότε ήμουν απλά αναγνώστης. Καταρχάς, η επαφή έγινε με το γερμανικό metal hammer. Μπορώ όμως να φανταστώ ότι ήθελαν οι άνθρωποι που δούλευαν τότε το έντυπο να έχουν πρόσβαση σε συνεντεύξεις και σε υλικό που δε μπορούσαν να τα έχουν. Μια τέτοια σύμπραξη θα τους εξασφαλίσει τα αποτελέσματα που 'θελαν. Δηλαδή μια συνέντευξη που δε μπορούσαν να πάρουν από μια μπάντα τους ερχόταν έτοιμη και τη φιλοξενούσαν. Έτσι γινόταν τότε. Εξ αυτού έγινε το heavy metal/metal hammer.
HM: Πότε αναμειγνύεσαι πρώτη φορά με το metal hammer; ως αναγνώστης και μετά ως μέλος της ομάδας του περιοδικού.
K.X.: Στα 14 μου, το Δεκέμβρη του '84 παίρνω το πρώτο τεύχος, όντας μες στη κάψα, να βρω κάπου να ενημερωθώ από ένα δικό μου έντυπο. Ουσιαστικά εχω 30 χρόνια αναγνώστης και 20 μέσα στο περιοδικό, ίσως και λίγο παραπάνω. Μπήκα στο περιοδικό το '94, όταν διευθυντής ήταν ο Γιώργος Φλωράκης.
HM: Νίκο, εσύ;
Ν.T.: Μπήκα στο περιοδικό τον Μάιο του '11 και αγοράζω το περιοδικό από τις αρχές του 2000. Μου άρεσε να γράφω και το οριστικό σημείο ήταν από ένα κείμενο του Βασίλη Ζαχαρόπουλου, μια δισκοκριτική στο "Ad Astra" των Spiritual Beggars, ήταν ένα εκπληκτικό κείμενο και είπα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.
HM: Πως έγινε η πρόσληψη σου;
Ν.Τ: (γέλια)... πες Κώστα... οκ ήξερα τα παιδιά από συναυλίες και μέσα στο ενθουσιασμό μου, που δεν έχει περάσει ακόμα, έκανα τη πρόταση και μετά δέχτηκα το τηλέφωνο του Κώστα.
Κ.Χ.: Πως έγινε με τον Νίκο... όπως γίνεται με όλα τα νέα παιδιά. Εμείς έχουμε πάντα τα μάτια μας ανοιχτά, να μπορούμε να βάζουμε ανθρώπους μέσα που έχουν τα εξής χαρακτηριστικά: ξέρουν καλά αυτή τη μουσική, έχουν διάθεση να δώσουν πολύ από τον όποιο ελεύθερο χρόνο έχουν και οπωσδήποτε αγαπάνε έμπρακτα το έντυπο. Να το αγαπάνε , να το πονάνε. Αυτά τα χαρακτηριστικά ψάχνουμε στους νέους ανθρώπους. Υπάρχει ένας κορμός που συνεχίζει από παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά όταν βλέπουμε ότι έχουμε απέναντι μας μια τέτοια περίπτωση το δοκιμάζουμε.
HM: Τη πρώτη σου μέρα στο γραφείο τη θυμάσαι;
K.X.: Εμένα με είχε φωνάξει τότε ο Γιώργος ο Φλωράκης, που γνωριζόμασταν από άλλα έντυπα και από το ραδιόφωνο, με είχε φωνάξει να γίνω αρχισυντάκτης, γιατί χρειαζόταν περισσότερα χέρια μέσα στο έντυπο. Δε το πίστευα ότι ήμουν μέσα το περιοδικό. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και σήμερα κάποιες στιγμές δε το πιστεύω, είναι λίγο σαν όνειρο. Περισσότερο αναγνωρίζω τον εαυτό μου ως αναγνώστη του έντυπου και μετά όλες τις άλλες ιδιότητες. Μάλλον με πέρασαν όλοι για κάποιο είδος ξωτικού γιατί δε σταμάτησα να έχω στιγμή, γουρλωμένα μάτια.
HM: Νίκο;
N.T.: Έχει ενδιαφέρον που μιλάς με τον Κώστα και εμένα γιατί και εμένα με είχε βοηθήσει πολύ ο Γιώργος ο Φλωράκης, παρόλο που είχε φύγει αρκετά χρόνια από το περιοδικό. Συνεργαζόταν τότε με το ''Μικρό Πολυτεχνείο'' στο Θησείο, και έκανε σεμινάρια μουσικής αρθρογραφίας και όταν το έμαθα πήγα και γράφτηκα κατευθείαν. Είχα έρθει στο περιοδικό και πριν γίνω συντάκτης και πάντα ήταν ένα πολιτισμικό σοκ και μπαίνεις σε πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης όταν βλέπεις τα παιδιά να ''δουλεύουν''. Ακόμα και τώρα, περνώ από δω και τους ζαλίζω χωρίς να έχω κάτι να κάνω.
HM: Μέσω του περιοδικού σου δίνεται η δυνατότητα να έρθεις σε επαφή με τα μουσικά σου είδωλα. Πως είναι αυτό το συναίσθημα;
Κ.Χ.: Tότε στα 24, έτρεμαν τα πόδια μου. Αυτό που λένε "I'm not worth of it". Σιγά σιγά ανταπεξέρχεσαι γιατί καταλαβαίνεις ότι έχεις μια δουλειά να κάνεις. Πρέπει να βρεις τη ψυχραιμία να σταθείς. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια υπάρχουν άνθρωποι που τους χρωστώ όχι την εργασία μου στο περιοδικό αλλά την ίδια μου κατεύθυνση σαν άνθρωπος, την αισθητική και τις απόψεις μου σε πολλά πράγματα. Υπήρξαν κάποιες φορές που θα προτιμούσα να μην είχα συναντηθεί με αυτούς τους ανθρώπους από κοντά γιατί θα ήθελα να μείνω με τις εντυπώσεις που έχω δημιουργήσει μόνος μου γι αυτούς. Αυτό για μένα είναι και το πιο δίκαιο. Να δημιουργούμε εντυπώσεις από το έργο τέτοιων ανθρώπων και όχι από τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος με τα ελαττώματα του και τα προτερήματα του και φυσικά και τις κακές του μέρες. Αν τον πετύχεις εκεί μπορεί να σου αλλάξουν οι εντυπώσεις μιας ζωής ή να δημιουργήσεις εντυπώσεις για κάποιον που να είναι τελείως άδικες. Έμαθα στη πορεία μου όλων αυτών των χρόνων να μη κρίνω τους ανθρώπους από μια επαφή της μισής ή μιας ώρας. Να στο προχωρήσω και λίγο, ακόμα και στις συναυλίες είναι το ίδιο. Ο μουσικός είναι επαγγελματίας αλλά είναι και άνθρωπος.
Ν.Τ.: Εγώ δεν έχω ακόμα κάνει συνέντευξη σε κάποια τόσο μεγάλη προσωπικότητα αλλά είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω τον Rob Halford και τον Ronnie James Dio και μπορώ να σου πω ότι η συμπεριφορά τους απέναντι σους φαν, προσθέτει στον θρύλο τους. Ιερά τέρατα που μετά από τόσα χρόνια προσπαθούν να έχουν χρόνο για όλους με αυτόγραφα και φωτογραφίες, καταλαβαίνεις ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν εκεί που έφτασαν, πέρα από το ταλέντο τους.
Κ.Χ.: Να έχετε υπόψη ότι οι άνθρωποι που έχουν κάνει πραγματικά σπουδαία πράγματα είναι και εκείνοι με τα λιγότερα κόμπλεξ. Δεν έχουν να αποδείξουν κάτι με αποτέλεσμα να είναι πολύ φιλικοί και σε βοηθούν στη δουλειά σου. Πάντως, εγώ πάντα θα έχω άγχος, όσες φορές και να συναντήσω τον Bruce Dickinson ή τον Iommi, γιατί έχω συναίσθηση του μεγέθους των ανθρώπων που είναι απέναντι μου.
HM: 30 χρόνια metal hammer! Τι είναι αυτό που το κάνει κάτι παραπάνω από περιοδικό για τους αναγνώστες του;
Κ.Χ.: Είναι η ιδιαίτερη σχέση που έχουμε με τη μουσική και το ίδιο το περιοδικό. Είναι δυο οι πυλώνες που όταν το περιοδικό στη πιάτσα για 30 χρόνια και θα το κρατήσουν και για πολλά χρόνια ακόμα. Το ένα είναι οι άνθρωποι που γράφουν εδώ μέσα που δε το αντιμετωπίζουν σα δουλειά. Είναι το μεράκι τους, ο τρόπος τους να εκφραστούν για αυτή τη μουσική. Όσο περνούν τα χρόνια γίνεται αντιληπτό ότι κάνεις εδώ στο metal hammer δε πρόκειται να πλουτίσει και δεν είναι και το ζητούμενο. Εμείς είμαστε εδώ γιατί αισθανόμαστε ακροατές και οπαδοί αυτού του πράγματος. Υπάρχει και ο δεύτερος πυλώνας που είναι και ο πιο σημαντικός. Οι αναγνώστες. Δε νομίζω να υπάρχει άλλο έντυπο στο κόσμο που να έχει τους δικούς μας αναγνώστες(γέλια). Γιατί οι αναγνώστες μας αισθάνονται εν δυνάμει ιδιοκτήτες και διευθυντές του εντύπου. Είναι σαν να είμαι προπονητής σε ομάδα μέσα σε ένα κατάμεστο Μαρακανά και όλοι να έχουν άποψη (τρελά γέλια) για το ποιος παίχτης πρέπει να μπει στην εντεκάδα, ποιο σύστημα ν παίξουμε, ποια αλλαγή να γίνει. Εγώ αυτό το βρίσκω υπέροχο. Την αγαπώ την κοινότητα μας. Ξέρω ποια είναι τα στραβά μας όπως και ότι εμείς εδώ μέσα δεν είμαστε αλάνθαστοι ή δε θα παραβλέψουμε κάτι ή δε θα υπάρχουν διάφορες στις απόψεις μας. Αλλά μου αρέσει πάρα πολύ το ότι γραφούμε και εκδίδουμε κάθε μήνα αυτό το έντυπο που παθιάζει τον κόσμο τόσο με τη μουσική όσο και με το ίδιο το έντυπο. Αν δεν υπήρχε όλη αυτή η τρέλα δε θα ήθελα να είμαι στο έντυπο.
HM: Ποια θεωρείς ότι είναι η καλύτερη εποχή του σκληρού ήχου στην ελληνική σκηνή;
Κ.Χ.: Το σκέπτομαι πολύ τα τελευταία χρόνια. Δε θα σε πάω στους Socrates αλλά στα 80's από τους Spitfire και μετά, που είναι οι πρώτοι που ξεκινάνε να κάνουν πολύ καλή δουλειά, έχουν υπάρξει καταπληκτικά ονόματα. Άλλοι από αυτούς κατάφεραν να κάνουν πράγματα στην Ελλάδα, άλλοι και στο εξωτερικό. Δηλαδή η περίπτωση Rotting Christ είναι πολύ χαρακτηριστική γι'αυτό που θέλω να πω. Δεν υπάρχει γωνιά του underground πλανήτη που να μη γνωρίζει αυτή τη μπάντα. Στο λέω αυτό γιατί έχοντας ζήσει με πολύ μεγάλες κυκλοφορίες στο παρελθόν, θεωρώ σαν ακροατής ότι αυτή που ζούμε τώρα είναι η εποχή της τεράστιας άνθισης της ελληνικής σκηνής. Είναι τέτοια η πληθώρα των κυκλοφοριών που αξίζουν τον κόπο και σε απασχολούν πολλές ώρες που εγώ δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Τα γιατί είναι πολλά.. από την κρίση που μπορεί να τους έδωσε ώθηση, την τεχνολογική ανάπτυξη, την μεγαλύτερη ευκολία να αποκτήσεις εξοπλισμό σήμερα, η ηχογράφηση είναι πιο εύκολη... από μόνα τους δεν το εξηγούν. Είμαι πάντως κάθετος σε αυτό ότι αυτή είναι η καλύτερη περίοδος και γι'αυτό το λόγο, η ματιά μας όλων εδώ στο έντυπο, είναι σαφώς πιο έντονη. Τόσο στη θεματολογία όσο και στα πράγματα που δίνουμε όπως τα DVD. Βεβαία δεν με ενδιαφέρει να κοιτώ την καταγωγή από τις μπάντες αλλά την μουσική τους. Το αποτέλεσμα μετράει και αυτά τα αποτελέσματα που παίρνουμε αυτή τη στιγμή από την ελληνική σκηνή δεν υπάρχουν στο εξωτερικό. Αν μου το έλεγαν ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο πριν δέκα χρόνια θα σου έλεγα ''μακάρι αλλά μάλλον μου λες ανέκδοτα''.
HM: Θα έχουμε περισσότερα εξώφυλλα ελληνικών συγκροτημάτων στο metal hammer;
Κ.Χ.: Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι η ποιότητα μιας μπάντας δεν κρίνεται με το αν θα μπει στο εξώφυλλο. Εκεί θα μπει μια μπάντα που τη ξέρει όλος ο κόσμος και αυτό είναι προς συμφέρων των συγκροτημάτων που φιλοξενούνται στο ίδιο τεύχος. Θα σου είμαι ειλικρινής, μια μπάντα που δε τη ξέρει όλος ο κόσμος, αν έμπαινε στο εξώφυλλο, θα κόστιζε σε πωλήσεις. Στη τελική, πολλές φορές το συγκρότημα που έχει μπει εκεί, δεν έχει πάρει καλή κριτική μέσα. Οι Metallica μπήκαν εξώφυλλο όταν κυκλοφόρησαν το "St. Anger", κι εγώ του είχα βάλει 4. Αυτό, όμως δε σημαίνει ότι είναι λάθος να βάλεις μια τέτοια μπάντα εξώφυλλο. Αυτή θα φέρει τον κόσμο που θα διαβάσει τα καλά συγκροτήματα μέσα. Και οι ίδιες οι μπάντες καταλαβαίνουν το μέγεθος τους φοβεροί οι Sacral Rage αλλά άλλο το μέγεθος τους και άλλο των Motorhead πχ. Και να ξέρεις εάν μπει μια μπάντα στην αρχή της για εξώφυλλο μπορεί να της κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.
HM: Πρότεινε στους αναγνώστες πέντε δίσκους για πρώτη επαφή με την ελληνική σκηνή.
Ν.Τ.: Σίγουρα το "Thy Mighty Contract" των Rotting Christ, μαζί με το πρώτο Varathron είναι "must have". Το πρώτο Spitfire αν και είναι δύσκολο να το βρεις πλέον, Wardrum οποιοδήποτε από τα δυο τελευταία τους και φυσικά ο δίσκος που έβγαλαν οι Sacral Rage είναι ένας δίσκος που θα μνημονεύεται. Οι Convixion επίσης, οι Aenaon, Hail Spirit Noir...όλα συγκροτήματα με προσωπικότητα και όχι απλά καλές μπάντες. Bonus σίγουρα, το τελευταίο των Fortress Under Siege.
Κ.Χ.: Σίγουρα το πρώτο Spitfire, Northwind το "Mythology", να δώσουν πολύ προσοχή στις δουλειές των Rotting Christ, Νightstalker, από πιο πρόσφατα σίγουρα οι Hail Spirit Noir, Wardrum και Sacral Rage, Planet Of Zeus.
Ν.Τ.: είναι φοβερό πλέον το ότι από όλη την Ελλάδα πλέον έχουμε καλές δουλειές και όχι από 2, 3 μεγάλες πόλεις.
HM: Ποια είναι η αγαπημένη σας στήλη;
Κ.Χ.: Aπό τις νέες το "Past tense to future tense", που τα πράγματα που θα διαβάσει κάποιος εκεί δε θα τα βρει σε όλα τα Google-αρίσματα του κόσμου, "O Κήπος Του Προφήτη" που ο Ντίνος είναι ένα δικό μας παιδί, ένας από εμάς, το μέρος της ελληνικής σκηνής που είναι μια στήλη που διαβάζω αρκετά. Από παλιότερες η στήλη που έχει σημαδέψει είναι η του Ανδρέα Βενέρη που μας άνοιξε τα μάτια τότε και η σουρεαλιστική στήλη "Γιάγκος και Θάγκος", το "Χωρίς Έλεος".
Ν.Τ.: Δε θα πρωτοτυπήσω, το "Χωρίς Έλεος" ήταν μια φοβερή στήλη και από σήμερα το "Past tense to future tense".
Υ.Γ. Σε εμάς του HardMusic.GR μια από τις αγαπημένες μας στήλες ήταν το "THE LAST IN LINE"...
Τη θυμηθήκαμε και την...επιστρέφουμε στους δημιουργούς της! Και όχι μόνον αυτή.
Μη χάσετε το δεύτερο μέρος της συνάντησής μας με τον
Κώστα Χρονόπουλο και τον Νίκο Τραγάκη!
Ηλίας "ΔΑΙΜΩΝ" Παπάζογλου
Ανδρέας Ντούτσιας
