Συναντήσαμε τους Enemy of Reality στις ετοιμασίες τους για τη συναυλία στα Γιάννενα με τους SepticFlesh και το φεστιβάλ Dames of Darkness του Μαϊου. Η Ηλιάνα δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις, προσφέροντάς μας μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα:

HM: Metal Female Voices!!! Εμπειρίες;
Ηλιάνα: Οι εμπειρίες είναι οι καλύτερες! Χαίρομαι που έχω προσπαθήσει και έχω καταφέρει να είμαι τα τελευταία χρόνια στο φεστιβάλ. Είναι ένα όνειρο! Να βλέπεις αγαπημένους καλλιτέχνες και να τους βλέπεις σε πιο προσωπικές στιγμές, να τους γνωρίζεις πέρα από τη σκηνή για μένα είναι μαγεία.

HM: Και επίσης στο τελευταίο φεστιβάλ είχαν δυο ελληνικές συμμετοχές...
Ηλιάνα: Ναι η Maxi Nil που δεν είναι τυχαία, έχει βρεθεί δυο φορές και στην αφίσα του φεστιβάλ μαζί με τις Anneke, Scabia, Sharon, Liv Christine..

HM:Τι σημαίνει αυτό για την ελληνική σκηνή;
Ηλιάνα: Κοίταξε να δεις, είναι δύσκολο να σου ανοιχτούν πόρτες γιατί δεν είσαι από εκείνες τις χώρες να έχεις γνωστούς, οπότε η πρώτη επαφή είναι σχετικά δύσκολη. Αλλά ρωτώντας πας στην Πόλη. Κτυπάς πόρτες, βλέπουν ότι ενδιαφέρεσαι και δε στέλνεις απλά ένα mail, βλέπουν και ακούν τη δουλειά σου και σε γνωρίζουν έτσι σιγά σιγά.

HM: Τα συγκροτήματα μας έχουν διαφορετική αντιμετώπιση από τους ξένους από ότι έχουν στα δικά τους;
Ηλιάνα: Και ναι και όχι. Δεν έχουν πάντα τι καλύτερη άποψη για τους Έλληνες. Όχι γιατί είναι τρελοί αλλά υπάρχουν πραγματικά καταστάσεις που δεν έχουν φερθεί καλά οι μπάντες. Αλλά αυτό σιγά σιγά καταρρίπτεται. Βλέπουμε δηλαδή τώρα με τους The Agonist την Ψαράκη, άλλες μπάντες που υπέγραψαν σε ξένες εταιρίες και κάνουν περιοδείες συνέχεια. Όλα κρίνονται από την συμπεριφορά σου, είναι το Α και το Ω.

HM: Σε γνωρίσαμε μέσω SepticFlesh. Πως ήταν αυτή η συνεργασία;
Ηλιάνα: Είναι κάτι που το βιώνω σαν να ήταν χθες. Από μικρή τους θαύμαζα. Είχε βγει τότε το "Summerian Daemons" και το "Midian" από Cradle Of Filth και άκουγα συνέχεια αυτά τα δυο άλμπουμ. Όταν πήγα στην οντισιόν, μου είχαν κοπεί τα πόδια. Ο Χρήστος Αντωνίου είναι από τους ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν και το έχει κάνει σε πάρα πολλές μπάντες. Από το να τους πάρει μαζί σε κάποιο live μέχρι οτιδήποτε. Όταν μου ανακοίνωσαν ότι είναι σύμφωνη όλη η μπάντα και ήθελαν και κάποια limited editions... ε εκεί έβαλα τα κλάματα!

HM: Στα Γιάννενα, θα ανέβεις στη σκηνή μαζί τους;
Ηλιάνα: Δε το γνωρίζω. Όσες φορές έχουμε συνεργαστεί στη σκηνή έχει γίνει σε πολύ χαλαρή φάση. "Ηλιάνα ανέβα". Δε τα προγραμματίζουμε ποτέ αυτά. Είναι κεφάτοι, έχουμε καλό κλίμα μεταξύ μας. Βγαίνουν όλα στη στιγμή.

HM: Έχεις ανέβει ξανά Γιάννενα;
Ηλιάνα: Ναι είχα ανέβει με το προηγούμενο σχήμα που ήμουν τους Meden Agan, πάλι support στους SepticFlesh.

HM: Tι περιμένεις;
Ηλιάνα: Περιμένω να δω γνωστές φυσιογνωμίες, άτομα που είχα γνωρίσει τότε και μιλάμε ακόμα και τώρα μέσω social media. Και μια καλή στήριξη από τον κόσμο.

HM: Ο κόσμος τι έχει να περιμένει από εσάς;
Ηλιάνα: Δε ξέρω.... ε... ένα live ανθρώπων που προωθούν τη δουλειά τους με όσο καλύτερο τρόπο μπορούν. Αυτό, θα μεταδώσουμε τον δίσκο μας όσο πιο δυνατά γίνεται. Θέλουμε να δείξουμε ότι δεν είμαστε μια μπάντα δίσκου αλλά μια μπάντα live!

HM:Στο δίσκο έχετε πάρα πολλές συμμετοχές. Βαθειά ανάσα και: SepticFlesh, Jaded Star, Symphony X, Sirenia, Chaostar, September Code. Πόσο καλό PR έχετε;
Ηλιάνα: (γέλια) είναι αυτό που απάντησα και πριν. Εάν έχεις καλή συμπεριφορά, αληθινή πάνω από όλα και φυσικά έχεις και ένα καλό υλικό να παρουσιάσεις δε θα σου πει κανείς όχι. Δεν έχει να κάνει με PR. Ο Michael lePond έχει κάνει πολλές συνεργασίες αλλά αν τον ρωτήσεις θα σου πει ναι με αυτά που μου αρέσουν και χαίρομαι που υπάρχει αρκετό υλικό που μου αρέσει.

HM: Ήταν δύσκολο να κλείσετε τους guest;
Ηλιάνα: Η αλήθεια είναι ότι έγινε αρκετά εύκολα. Και είχαμε γρήγορα θετικές απαντήσεις, αλλά είχαμε στείλει πρώτα όλο το υλικό έξω και εκείνοι το άκουσαν και είπαν ότι θέλω να μπω σε αυτό το κομμάτι ή σε εκείνο, ανάλογα με την ταυτότητα του. Είναι καλύτερα έτσι γιατί ο άλλος ακούει και βλέπει τι τον αγγίζει περισσότερο από το υλικό σου.

HM: Σε κάποιον που είναι εκτός χώρου και βλέπει τα μαύρα ρούχα, ακούει για "Rejected Gods", για Εnemy Οf Reality, πως θα τον πείσεις ότι το ποτήρι σας δε το βλέπετε μισοάδειο αλλά υπάρχει ομορφιά μέσα σε αυτό.
Ηλιάνα: Χαίρομαι που κάνεις αυτή την ερώτηση. Ξέρεις οι παιδικοί φίλοι που δεν ασχολούνται με το είδος έτσι ακριβώς σε βλέπουν αλλά ξέρεις είναι αυτό που ζητάει η ψυχή και φυσικά όταν ασχολείσαι με ότι πιο underground μουσικά υπάρχει στην Ελλάδα, δε μπορεί να είσαι απαισιόδοξος. Έχεις μέσα σου ελπίδα.H ομορφιά είναι στην ένταση, είναι αυτό που σου προκαλεί να μην είσαι απαισιόδοξος αλλά να είσαι metal ρε γαμώτο.

HM: Το crowd-funding πως λειτούργησε;
Ηλιάνα: Αρκετά θετικά, αν αναλογιστείς ότι οι Enemy Of Reality δεν υπήρχαν σαν μπάντα καν. Το ότι καταφέραμε και μαζέψαμε ένα πόσο για να μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε ένα μέρος των ηχογραφήσεων και του συνολικού promotion που χρειάζεται να κάνεις, μας άφησε πλήρως ευχαριστημένους. Δεν είναι και όλοι fan του symphonic ήχου... υπάρχουν και οι grindcore-αδες (τρελά γέλια δείχνοντας τον μπασίστα)

HM: Μιας και είπες για grind..ποιες είναι οι επιρροές σας; Eίναι δύσκολο να ξεφύγεις από τις μανιέρες του είδους;
Ηλιάνα: Το τι έχει ο καθένας μέσα του. Ο Στέλιος πέρα από metal έχει και πολλές παραδοσιακές επιρροές, ο Θάνος που φέρνει και λίγο το black, o Φίλιππος συγκρατιέται γιατί ξέρει ότι πρέπει να βγει ο ήχος των Enemy Of Reality, η Μαριάνθη έχει κάνει την υπέρβαση μιας και δεν είχε ξαναγράψει σε μπάντα κι εγώ που ήθελα να έχω και το οπερετικό αλλά και πιο straight metal. Τώρα για τις μανιέρες... Οκ, τα εύσημα του τύπου που ανακάλυψε τον τροχό του τα δώσαμε, δεν είμαστε εμείς. Πάντως, όχι δεν είναι δύσκολο να ξεφύγεις αν θέλεις από τα κλασσικά μοτίβα του είδους.

HM: 10 Μάη παίζεται κάτω από τους Leave's Eyes στο Dames Of Darkness.
Ηλιάνα: Ναι είμαστε το βασικό support. Την πρόταση τη δεχτήκαμε με το που κατεβήκαμε από τη σκηνή του Metal Female Voices. Αγκαλιαστήκαμε όλοι γιατί ΔΕΝ το πιστεύαμε. Ήρθε ο διοργανωτής και είπε ότι σε θέλω στο φεστιβάλ γιατί σε είδα και με ανατρίχιασες. Όταν στο λέει αυτό ένας άνθρωπος που έχει όλες τις μπάντες στα πόδια του λες ''Γαμώτο κάτι κάνω καλά!''. Από αυτά παίρνουμε δύναμη να συνεχίσουμε εμείς οι μπάντες του underground. Από τον κόσμο και από αυτά.

HM:Ποιο είδος μουσικής σου αρέσει αλλά είναι το taboo σου και δε το πολύ λες;
Ηλιάνα: Έχω ξεκινήσει τα τελευταία 3 χρόνια και ακούω πολύ παραδοσιακή μουσική. Αλλά δεν είναι κάτι που το κρύβω, χαροποίησε και τους γονείς μου αυτή η στροφή γιατί καταγόμαστε από Κρήτη και φυσικά το παραδοσιακό κρητικό ποτέ δε πεθαίνει. Α... ε..ίσως το hip hop..να αυτό! Yo! (γέλια).

HM: Θυμάσαι τη πρώτη φόρα που ανέβηκες στη σκηνή;
Ηλιάνα: Πώς να τη ξεχάσεις όταν έχεις την ελληνίδα μάνα από κάτω να σε κάνει να νιώθεις πάντα περίεργα(γέλια). Ήταν ένα σχολικό σχήμα παίζαμε διασκευές με τρεις τραγουδίστριες, δυο βιολιά... απορώ πως χωρούσαμε!

HM: Καλύτερη συναυλία που έχεις δει;
Ηλιάνα: Machine Head!

HM: Θέλεις να σε ξέρουν σαν υπέροχη φωνή ή σαν υπέροχο άνθρωπο;
Ηλιάνα: Δε γίνεται να τα χω και τα δυο ε; Κοίταξε να δεις, δε γίνεται να σε γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι από κοντά..οπότε δε θα μάθουν ποτέ όλοι τι άνθρωπος είμαι.

HM: Καλύτερος live δίσκος;
Ηλιάνα: Iced Earth "Alive in Athens".

HM: Πότε άκουσες πρώτη φορά metal;
Ηλιάνα: Γύρω στα 12, 13. Είναι η αδελφή μου μεγαλύτερη και είχε αρχίσει να ακούει Marilyn Manson, System Of A Down, αλλά και Demons And Wizards και έτσι άρχισα να σκαλίζω το metal.

HM: Προτιμάς καριέρα στη λυρική ή στο metal;
Ηλιάνα: Θαυμάζω τη λυρική σκηνή αλλά το μικρόβιο είναι στο metal. Μπορεί όταν μεγαλώσω να αλλάξω...

Ανδρέας Ντούτσιας