Τυπικότατοι στην ώρα έναρξης και τη δεύτερη μέρα, και φαίνεται ότι τα συναυλιακά τεκταινόμενα μπορούν να αλλάξουν στην Ελλάδα. Τη δεύτερη μέρα ξέραμε ότι θα έχει περισσότερο κόσμο και φάνηκε από την αρχή. 5.30 η ώρα λοιπόν, τα σουβλάκια είναι στη σχάρα, οι μπύρες στα ποτήρια και οι The Curf που άλλαξαν τους Hearth τελευταία στιγμή, είναι πάνω στην σκηνή. Το sludge με Motorhead στοιχεία και οι electric wizard ρυθμοί είναι ότι πρέπει για την εισαγωγή της δεύτερης μέρας του New Long Festival. Η τριάδα δεν καταλαβαίνει από ήλιο και ζέστη και καταφέρνει και βγάζει λίγο κόσμο από τον ίσκιο μπροστά στη σκηνή. Άντε, καλή μας αρχή.

Άλλη μια γνωστή μπάντα που ξέρουμε ότι θα παρουσιαστεί στιβαρή και αυτό ακριβώς κάνει. Δυνατός ήχος και τούμπανο μπασοτύμπανα, οι Madleaf παίζουν έναν ωραίο συνδυασμό Guns και Down. Η Gibson ουρλιάζει στα solo, ο κόσμος μπαινοβγαίνει πολύ συχνά στον ήλιο, ο ενθουσιασμός είναι εκεί και ξαφνικά η ζωή είναι ωραία!

Ο λόγος που έχει έρθει πολύς κόσμος από νωρίς. Το ξέραμε και το ήξεραν. Τα πολλά πράγματα από τη σκηνή αφαιρούνται και το αστείο εάν θα παίξουν ένα η δυο κομμάτια κρατάει μέχρι τελευταία στιγμή. Αν καθίσεις στην εξέδρα και κοιτάς μόνο τον ουρανό, νιώθεις ότι είσαι μέρος του "Live In Pompeii". Χάσιμο μέσα στη ζέστη που έσπαγε μια αλλαγή ρυθμού ή ένα αεράκι. Οι Omega Monolith είναι αυτό και πολλά παραπάνω. Τελικά χρειάστηκαν μόνο ένα τραγούδι για να μας το αποδείξουν.

Τους Freefall τους έμαθα όταν ήρθε στα χέρια μου το "Cul De Sac", οπότε η αλλαγή κλίματος δεν με ξένισε. Death metal πιο κοντά στα συγκροτήματα της πρώτης μέρας, παρόλα αυτά ο κόσμος έμεινε κι η μπάντα παρουσίασε με πολύ ορμή το υλικό της. Οι μελωδίες παρέσυραν αρκετούς κι αν προσθέσεις και τα όσα έλεγε ο τραγουδιστής ανάμεσα στα κομμάτια, μιλάμε για μία από τις πιο διασκεδαστικές εμφανίσεις της ημέρας.

Τους Still Falling αντίθετα, τους έμαθα εκεί και μου έκανε πολύ εντύπωση ότι πολύς κόσμος φορούσε τα μπλουζάκια της μπάντας. Αμερικανικό death metal λοιπόν με το ''Obsolete'' και το ''Arise'' να αποτελούν τη δομή των τραγουδιών τους. Τα tribal περάσματα των drums παρέσυραν τον κόσμο, ακόμα κι όσους δεν είχαν σχέση με τον ήχο. Τελικά υπάρχει μια περίεργη σύνδεση καφρίλας κι ελληνικού κοινού στα open air.

Τελευταίο φως της ημέρας, κόκκινα σπουργίτια κι οι ουρανοί είναι δικοί μας. Η δεύτερη μπάντα με την οποία δικαιολογείται η μεγάλη προσέλευση κοινού είναι οι We.Own.The.Sky. Το συγκρότημα έχει φανατικό κοινό και δεν είναι τυχαίο. Ο δυνατός και καλός ήχος (από το δεύτερο κομμάτι που ισορρόπησε και μετά) και οι φοβέρες μελωδίες δεν μπορούν να μην σε βάλουν ακριβώς στην ατμόσφαιρα που θέλει η μπάντα.

Προσωπικά, οι Cyanna Mercury είναι ένα συγκρότημα που κερδίζει από πριν. Ακόμη και χωρίς τον ιδιαίτερο φωτισμό τους. Mπορεί σαν ήχος να είναι μακριά από το sludge και το post αλλά το distorted blues κυλάει στο αίμα όλου του συγκροτήματος. Τόσο που κι ας μην σου αρέσει, δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Με τραγούδια που συνδυάζουν άνετα τους Aphrodite's Child, τον Robert Johnson και το post punk. Βγάζουν αυτό το ρετρό vibe μιας εποχής που πιστεύαμε ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Τα σουβλάκια πλέον έχουν μαγκώσει τις αισθήσεις, η τσίκνα θα μπλεχτεί σιγά σιγά με το fog machine, η μπύρα και μια ελαφριά αρχή υγρασίας θα διώξουν τη ζέστη από πάνω μας. Τελευταίο συγκρότημα του ηλεκτρικού New Long, είναι το συγκρότημα για το οποίο σχεδόν όλα έχουν γραφτεί. Οι Universe 217 πήραν το χρόνο τους (λίγο παραπάνω απ όσο έπρεπε) για να φτιάξουν τον ήχο τους, έκαναν μια μικρή «πρόβα» και βγήκαν ν αποδείξουν γιατί παίζουν σε αυτήν τη θέση. Μια από τις πιο έντονες μπάντες που έχουμε, όλοι είναι ένας κι ένας και όλοι υποτάσσονται στη φωνή της Τάνιας. Ειδικά τη μαγική στιγμή που χαμηλώνει το stand του μικροφώνου, και αφήνει τη φωνή της γυμνή να ακουστεί σε όλο τον χώρο. Τρίχα κάγκελο και τουμπεκί ψιλοκομμένο!

Δεύτερη και τελευταία φορά για το ακουστικό session αυτού του New Long Festival και ένα περίεργο πράγμα, ενώ σε όλες τις μπάντες ο κόσμος είχε απόσταση από τη σκηνή, τώρα κόλλησε πάνω της. Οι Poem βέβαια δεν είναι τίποτα τυχαίοι. Με drums, κρουστά, πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο και τον Προκοπίου μόνο σε φωνή, άλλαξαν όλη τη δομή του "Skein Syndrome". Ο κόσμος σε μεγάλη πλειοψηφία ήταν εκεί, η μπάντα απέδωσε σωστά το δύσκολο transporto υλικό και τέλος θα πρέπει να αποδεχτούν ότι στις μπαλάντες είναι μάστορες...μη τους χαλάει που ο κόσμος φώναξε περισσότερο στο ''Weakness'' απ' ότι στα άλλα....

Δεύτερη μέρα τέλος. Δυστυχώς, λόγο προβλήματος μετακίνησης την τρίτη μέρα δεν κατάφερα να παραβρεθώ για την ανταπόκριση, οπότε ζητάω συγνώμη από τα συγκροτήματα.

Photo Gallery:

Photo Gallery - New Long Festival Μέρα 3η (17.06.2016):

Ανταπόκριση: Ανδρέας Ντούτσιας
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος, Χρήστος Λεμονής