Για όποιον έχασε το τελευταίο σας live, τι έχασε;
Μπάμπης: Ήταν ένα live, που είχε όλα τα στοιχεία που έχουν τα lives μας. Είχε ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ μπάντας και κοινού, ήταν αρκετά προσεγμένη δουλειά στα φώτα και την παρουσίαση, μουσικά η μπάντα έκανε αυτό που κάνει από την πρώτη μέρα, τίμιο ροκ, χωρίς εκπτώσεις, με αρκετά καλό ήχο, σ'ένα πολύ όμορφο, καινούριο μαγαζί. Ο κόσμος φάνηκε να το διασκεδάζει, οπότε νομίζω ότι ήταν ένα πετυχημένο, κλασσικό, αθηναϊκό, Planet live.

Για κάποιον που δεν έχει δει live μια ελληνική μπάντα και έχει κάποια στεγανά στο μυαλό του κι ακούει μια μπάντα που παίζει πλέον σε μεγάλους χώρους, πόσο διαφορετικό είναι αυτό που είχε στο μυαλό του από αυτό που βλέπει; Πώς μπορείς να τον πείσεις να αποβάλλει αυτές τις «δεισιδαιμονίες»;
Επειδή πλέον ταξιδεύουμε και στην Ευρώπη είναι κοινή παραδοχή ότι οι ελληνικές μπάντες όχι μόνο κοντράρουν στα ίσα τις αντίστοιχες του εξωτερικού, αλλά πολλές φορές είναι και καλύτερες. Αυτό φαίνεται από το feedback που παίρνουμε, από ψηφοφορίες που γίνονται σε festivals για την επιλογή της καλύτερης μπάντα. Και μιλάμε για ανταγωνισμό με μεγαθήρια. Οι ελληνικές μπάντες έχουν πια την τεχνογνωσία να παρουσιάσουν σωστά τη δουλειά τους. Οπότε δε νομίζω ότι μια ελληνική μπάντα υστερεί σε κάτι από μία του εξωτερικού. Και μάλιστα καμία φορά οι καιροί που ζούμε και οι δυσκολίες σε κάνουν να είσαι πιο πωρωμένος.

Πολλοί είπαν ότι σε αυτό το live, ενώ μέχρι τώρα βλέπαμε μια μπάντα που μεγαλώνει, είδαμε μία μεγάλη μπάντα. Το ένιωσες καθόλου αυτό; Ήταν μια διαφορετική στιγμή για εσάς;
Αυτό είναι κάτι που χτίζεται σιγά σιγά και έχει μεγάλη ευθύνη γι'αυτό ο κόσμος. Ξέραμε ότι ο κόσμος θα μας στηρίξει, οπότε είχαμε τη σιγουριά και βγήκαμε με άλλον αέρα. Όταν είναι έτσι ξέρεις ότι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να παρουσιάσεις τίμια το υλικό σου, δεν έχεις να πείσεις για τίποτα άλλο. Εκεί είναι το σημείο που ξεκλειδώνει μία μπάντα.

"Loyal To The Pack". Μου είχες πει σε μία προηγούμενη συζήτηση που είχαμε ότι ο ηχολήπτης σας, σας πρότεινε να αλλάξετε κάποια πραγματάκια στον ήχο σας, στα πετάλια σας ή τους ενισχυτές σας π.χ.. Εσύ πώς αντιμετωπίζεις αυτές τις αλλαγές;
Όπως σου είπα πριν για τα live, που έχεις μια σιγουριά παραπάνω πια, το ίδιο συμβαίνει και στο στούντιο, έχεις μια σιγουριά ότι ο κόσμος θα σε στηρίξει, οπότε δεν έχεις πλέον να αποδείξεις τίποτα, το μόνο θέμα είναι να βγάλεις πραγματικά την ψυχή σου. Αυτή τη φορά, στα τεχνικά θέματα του δίσκου, πήγαμε ένα βήμα παραπέρα. Δεν γράφτηκε live, όπως το προηγούμενο κι αυτό έγινε σκόπιμα. Είχαμε τον κορμό των κομματιών, αλλά αφήσαμε πολλά πράγματα για την τελευταία στιγμή για να μας βγει λίγο το ένστικτο, να μην το ζορίσουμε. Αυτή ήταν η κύρια διαφορά με τους προηγούμενους δίσκους. Ακόμα μία διαφορά, πολύ ψυχοφθόρα και πολύ κουραστική διαδικασία, είναι ότι για κάθε μέρος κάθε κομματιού δοκιμάσαμε όλες τις πιθανές «αλυσίδες», μέχρι να καταλήξουμε στο τέλειο αποτέλεσμα.

Θα δεχόσουν από ένα παραγωγό να σας ορίσει ή να αλλάξει κάποια κομμάτια ή μέρη των κομματιών ή είστε παραγωγοί του εαυτού σας; Π.χ. να σας πει να αλλάξετε κάτι γιατί δεν είναι πολύ εμπορικό, να κόψετε κάτι γιατί έχει βγει πολύ μεγάλο ή να μεγαλώσεις λίγο ένα σόλο ή ένα πέρασμα.
Αν ένα παραγωγό τον έχει διαλέξει η εταιρεία σου, τότε γίνεται ξεκάθαρα εμπόριο η φάση. Οι Planet of Zeus μέχρι τώρα έχουν κάνει 4 δίσκους και σε όλους ήταν παραγωγοί του εαυτού τους. Το να διαλέξεις όμως ένα παραγωγό μόνος σου, χωρίς να στον υποδείξει κάποια εταιρεία, σημαίνει ότι εκτιμάς τη δουλειά του και ξέρεις ότι μέσα από αυτή τη συνεργασία θα βγει κάτι καλό. Με το να διαλέγεις παραγωγό, κατευθείαν είσαι έτοιμος να κάνεις κάποιες υποχωρήσεις, θαυμάζοντας όμως τη δουλειά του. Οπότε αν το είχαμε κάνει αυτό, αν είχαμε διαλέξει εμείς κάποιον παραγωγό, σαφώς θα είχαμε κάνει πίσω σε κάποια πράγματα, σεβόμενοι τον τρόπο σκέψης του, αλλά μέχρι ενός σημείου.

Πρώτη φορά βγαίνει κομμάτι σας και παίρνει ανάμεικτα σχόλια. Παρ'όλα αυτά τα ίδια κομμάτια όταν παίχτηκαν live είχαν εντελώς άλλη ανταπόκριση. Πώς σας φάνηκε αυτό και κατά πόσο σας επηρέασε τόσο η αρχική αντιμετώπιση, όσο και αυτή στο live;
Τα νούμερα του κόσμου που ακούει Planet έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ. Οπότε μας ακούνε stonerάδες και metalάδες, αλλά και άνθρωποι που τους αρέσει η καλή μουσική. Έτσι λοιπόν οι γνώμες πολλαπλασιάζονται. Εμείς όταν ακόμα γράφαμε το δίσκο, ξέραμε πολύ καλά τι θα γίνει από την πρώτη στιγμή που θα βγει το πρώτο κομμάτι. Αλλά δεν αγχωθήκαμε ούτε στιγμή, γιατί απ'ότι φάνηκε ακόμα κι αυτοί που έκαναν αρνητικά σχόλια βιάστηκαν. Τώρα πια το μεγαλύτερο hit στις συναυλίες μας είναι το "Loyal To The Pack". Δεν «κατηγορώ» τον κόσμο γι'αυτό, γιατί αυτός ο δίσκος ήταν ένα «χτύπημα κάτω απ'τη μέση». Όταν ο κόσμος περιμένει κάποια hits και έρχεται αυτό, το οποίο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και έχει μια πορεία, είναι λογικό γιατί ο κόσμος δεν το έχει συνηθίσει. Βέβαια οι άνθρωποι που ακούν σε βάθος τη μουσική των Planet έχουν καταλάβει ότι σε κάθε δίσκο εξελίσσουν τη μουσική τους και προσθέτουν νέα στοιχεία κρατώντας πάντα το χαρακτήρα τους. Από την άλλη, το να πάρεις ακραίες κριτικές, από διθυραμβικές μέχρι εντελώς αρνητικές, σημαίνει ότι έκανες κάτι που ταρακούνησε κι εμείς το θέλαμε αυτό.

Ο μαζοχισμός του "Your Love Makes Me Wanna Hurt Myself" τι είναι;
(γέλια)..... Αυτό το κομμάτι έχει να κάνει με πολύ προσωπική εμπειρία. Γενικότερα η αγάπη είναι περίεργο πράγμα, είναι πολύ σκληρό συναίσθημα, γιατί είναι αλυσίδα με άλλα συναισθήματα, που σου κάνουν κακό. Μια τέτοια κατάσταση με ώθησε να γράψω το κομμάτι. Μπορεί να μην είναι μπαλάντα, αλλά είναι ένα κλασικό κομμάτι αγάπης.

Οι στίχοι στο δίσκο είναι πολύ προσωπικοί. Νομίζω πρώτη φορά είναι τόσο εμφανώς τουλάχιστον προσωπικοί. Θα σε πάω και σε πολύ συγκεκριμένο κομμάτι, το "Devil Calls My Name". "Sick of all my heroes..." αρχίζεις, για να τελειώσεις λέγοντας "Nothing's left inside my soul". Πόσο δύσκολο είναι να το πεις αυτό στον κόσμο;
Επειδή κάναμε ένα δίσκο, που ήταν εντελώς ο ψυχισμός μας και η συναισθηματική μας κατάσταση τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορούσα στο στιχουργικό κομμάτι να κάνω εκπτώσεις. Οπότε αφού ξεγυμνωθήκαμε μουσικά, έπρεπε να ξεγυμνωθούμε και στιχουργικά. Από το "Vigilante" μέχρι το "Loyal To The Pack" ήταν μία πολύ σκοτεινή περίοδος σε προσωπικό επίπεδο. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως είναι το "Them Nights" και το "White Shroud", έχω γράψει πολύ σκληρούς στίχους και δε σου κρύβω ότι πάρα πολλές φορές κώλωσα να πω αυτά τα πράγματα. Ευτυχώς οι άλλοι 3 με πίεσαν να τα πω και τους ευχαριστώ πολύ γι'αυτό. Εκείνη την ώρα δεν ήθελα, γιατί ήταν πολύ στενάχωρα, αλλά εκ των υστέρων τους ευχαριστώ. Γενικά, όσον αφορά τη στιχουργική, πάντα γράφω την ημέρα που είναι να ηχογραφήσω, δεν έχω ούτε ένα στίχο νωρίτερα. Κι αυτό το κάνω γιατί τη στιγμή που γράφω θέλω να είμαι στην ίδια συναισθηματική κατάσταση με τη στιγμή που θα το πω.

Έχεις νιώσει ποτέ δυσκολία να παίξεις ένα κομμάτι γιατί δεν ταυτίζεσαι πια μαζί του; Ή πιστεύεις ότι ίσως γίνει σε κάποια χρόνια;
Επειδή καταλαβαίνω ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, προτιμώ να ασχολούμαι με πράγματα που είναι παγιωμένα μέσα μου. Ευτυχώς πάντως δεν το έχω ζήσει ακόμα και ελπίζω να μην το ζήσω, γιατί ειδικά αν πρόκειται για κάποιο ultra hit και είσαι «υποχρεωμένος» να το παίζεις θα είναι πολύ δύσκολο.

Ποιοι είναι οι ήρωες που χρησιμοποιείς στους στίχους σου; Θα ήθελες να πεις πού αναφέρεσαι;
Ονομαστικά δεν έχει κανένα νόημα. Γενικά είμαι πολύ ενοχικός, ακόμα και για πράγματα που δεν φταίω, σε σημείο που δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ.

Ας αλλάξουμε κλίμα. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ποτό;
Το gin.

Προτιμάς τρελά ξενύχτια ή άραγμα στο σπίτι;
Μόνο ξενύχτια. Δεν είμαι σχεδόν ποτέ σπίτι.

Ξανθιά ή μελαχρινή;
Δεν ξέρω. Όμορφη.

Μαγειρεύεις;
Ούτε πατάτες τηγανιτές.

Sex idol ή Rock star;
Για μένα το rock star είναι βρισιά ακραίου βαθμού. Όσο για το sex idol μακάρι να ήμουν όμορφος, αλλά δεν είμαι. Θα ήθελα να με θυμούνται γι'αυτό που άφησα πίσω μου.

Ακολουθεί η ερώτηση που όλοι περιμένατε............

Για το τέλος θέλω να μας πεις....ποια είναι η δίαιτα που κάνεις;
Λοιπόν, η δίαιτα είναι πολλά μικρά γεύματα, μεγάλη υπομονή, πολύ νερό, φαγητό πάντα τις ίδιες ώρες, πρωτεΐνη, σαλάτες, ξηροί καρποί, καθόλου τηγανιτά, όχι μαγειρεμένο λάδι, μόνο ωμό και πολύ λίγο, καθόλου ψωμί και μια κατάσταση που να σε βάλει σε μία μικρή μελαγχολία για να μη μπορείς να τρως πολύ.

Γι'αυτό ο δίσκος βγήκε πιο μελαγχολικός;
Ο δίσκος βγήκε πιο μελαγχολικός, γιατί πέρασα την πιο σκατένια φάση της ζωής μου.

Ερωτήσεις: Ανδρέας Ντούτσιας
Φωτογραφίες: C.alossi