Πρόσφατα κλείσανε 6 χρόνια παρουσίας στην Ελληνική σκηνή προσφέροντας μας υπέροχες μουσικές Modern Rock με προσμίξεις από Grunge και Electro Progressive Rock. Έχουν στο ενεργητικό τους 2 δίσκους, 7 singles και πάνω στο σανίδι βγάζουν περίσσεια ενέργεια και πάθος. Μιλάμε για τους Schooldrivers, τη μπάντα που τα τελευταία χρόνια έχει κάνει 200 εμφανίσεις στα μεγαλύτερα Events και Venues της χώρας και χαρακτηρίζεται από πολλούς μια μπάντα με εξαιρετικές προοπτικές και way of thinking.
Μιλήσαμε με τους SD για το ξεκίνημα τους, τα πρώτα μέλη και τις αλλαγές που χρειάστηκαν να γίνουν για να φτάσουμε στο 2015 με τη νέα τους συνεργασία με τον Deejay Nic όπου γέννησαν μαζί ένα νέο ήχο που ονομάζουν Rockstep. Κάτι που ήδη μας κέντρισε το ενδιαφέρον καθώς το αποτέλεσμα στις ζωντανές εμφανίσεις τους με τον Deejay Nic είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικό. Διαβάστε το πρώτο μέρος της αποκαλυπτικής συνέντευξης των Schooldrivers με τον DeeJay Nic για να μάθετε εκ των έσω το Who Is Who μιας από τις πλέον ανερχόμενες μπάντες στην Ελλάδα.
Hard Music: Πάμε μια εκδρομή στο 2009? Ελληνικός στίχος και pop διάθεση, 6 χρόνια μετά Αγγλικός στίχος με καθαρά πλέον Rock προσανατολισμό. Πως έγινε αυτή η στροφή ?
Kay Darens: Ο χρόνος είναι σύμμαχος της αλλαγής. Δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Άλλαξαν τα πρόσωπα και μαζί με αυτά και το ύφος του σχήματος. Αρχικά οι "Kay Darens & The Schooldrivers" ήταν ένα δικό μου band project το οποίο ξεκίνησα με τον φίλο και παραγωγό μου Cozy Roy. Δεν ήταν εξαρχής ξεκάθαρο αν θα γινόταν πραγματική μπάντα ή όχι – ήξερα σίγουρα όμως ότι δεν μου άρεσε η ιδέα της solo καριέρας και ότι ήθελα να γράψω ένα δίσκο. Χρειαζόμουν κάτι που να έχει την προοπτική να γίνει μπάντα ώστε να αποφύγω να ξεκινάω από το μηδέν κάθε φορά με άλλο όνομα.
To Μέσα Στην Πόλη από τον πρώτο δίσκο πάντως συνδέει αναμνησιακά με μια πολύ πιο ανέμελη περίοδο για τη χώρα - όχι μόνο για τη μπάντα.
Θεωρώ λάθος αυτό που κάνουν αρκετά σχήματα που αλλάζουν το όνομά τους μόλις έχει αρχίσει να εδραιώνεται επειδή είτε απλά θεωρούν ότι με ένα άλλο όνομα θα έχουν καλύτερο μέλλον, είτε επειδή έφυγαν κάποια από τα μέλη επειδή δεν «άντεξαν».
Χαρακτηριστικά ο Αλέξανδρος Χρυσίδης, ιδιοκτήτης του Label Records On Top με τον οποίο γνωριζόμασταν από εποχής ROT και από όπου κυκλοφόρησε το «Πάμε Εκδρομή» θυμάμαι με είχε ρωτήσει: "Γιατί δεν βγάζεις ένα σόλο project απλά σαν Kay Darens? Τι το θες το Schooldrivers?". Η απάντηση ήταν σαφής: «Για να μπορώ να το ξεφορτωθώ αργότερα αν βρω ανθρώπους που να θέλουν να είμαστε μπάντα».
Οι άνθρωποι που ήταν μαζί μου στο διάστημα από 2009-2010 ήταν μερικοί εξαιρετικοί session μουσικοί οι οποίοι στελέχωναν αυτό το προσωπικό μου band project με όνομα Kay & The Schooldrivers. Το αρχικό formation στελέχωναν οι Άγγελος Τάνης στα τύμπανα (νυν. Beggars), Γιώργος Πολίτης στο μπάσο και Johnny Morris στις κιθάρες, ενώ στην πορεία προστέθηκαν και κάποια ακόμη tour members: ο Κώστας Κωνσταντίνου στην keytar (νυν. Zoe Tiganouria), η Αλεξάνδρα Γρηγοριάδου στα φωνητικά (νυν. Alexa - ex. Kings), η Nayla Jauffur (ex. Next Top Model) στο χορό και άλλοι.
Το 2010 το αρχικό project έφτασε στο όριο του και είχε ωριμάσει πλέον μέσα μου και η ανάγκη να γίνει πραγματική μπάντα και να φύγει σταδιακά το "Kay" από την επωνυμία. Έτσι διέλυσα το αρχικό project και ξεκίνησα auditions από την αρχή ψάχνοντας να βρω ανθρώπους που θα μοιραζόμαστε ένα κοινό όραμα.
Ο πρώτος που βρέθηκε ήταν ένας μπασίστας, o Δημήτρης Μεσσήνης, ο οποίος με οδήγησε στο Μπονέλη και κάπου εκεί ξεκίνησε να γίνεται αστείο το ζήτημα. Με το Νίκο πηγαίναμε μαζί φροντιστήριο στην 3η λυκείου αλλά χρειάστηκε να περάσει ένας χρόνος προτού το καταλάβουμε και οι δύο. Βλέπεις ήταν αδύνατο να θυμάμαι τη φάτσα του αφού κοιτούσε μόνιμα το κινητό του κάτω από το θρανίο και το μόνο που βλέπαμε οι υπόλοιποι ήταν το μέτωπο και τα μαλλιά του!
Μετά τον Μπονέλη βρέθηκε η Μαρία μέσω FB, όπου πέρασε μια εφιαλτική πρώτη οντισιόν σπίτι μου κατ' ιδίαν με κλειστά τα φώτα. Ακούγεται κάπως αλλά νομίζω ότι αφού άντεξε αυτό μπορούσε να αντέξει τα πάντα (Γέλια)
Μαρία: Είχε καεί η λάμπα βασικά ! (Γέλια)
Kay Darens: Κάποιο διάστημα αργότερα βρέθηκε ο Ανδρέας ο οποίος μάλιστα υπέγραψε και ένα συμφωνητικό μη διάσπασης που έδινα σε όλους τα πρώτα χρόνια.
Ανδρέας: Ο οποίος πήρε μια βελόνα μου τρύπησε το δάχτυλο και μου είπε να υπογράψω με το αίμα μου! (Γέλια)
Kay Darens: Κρατήσαμε και μια φωτογραφία τότε με το συμφωνητικό, το βγάλαμε και στο FB: True story. Εμείς οι 4 συνυπάρχουμε από το 2010 στη μπάντα που σήμερα λέγεται Schooldrivers. Κάπου εκεί συνέβαλλε και η Μαργαρίτα στο να γνωρίσουμε ακόμα ένα σημαντικό πρόσωπο στην ιστορία των SD.
Hard Music: Ποια είναι η Μαργαρίτα?
Kay Darens: Η Μαργαρίτα είναι my partner in life από το 2009 και πρακτικά ο κρυφός παίκτης, η σταθερή Street Teamer μαζί με την Άννα. Μέσω της Marg γνωρίσαμε τον Deejay Nic.
Deejay Nic: Είναι πολύ αστεία ιστορία γενικότερα. Γνωριστήκαμε το 2010 μόλις είχανε μαζευτεί.
Hard Music: Πώς έγινε η επαφή με τον Deejay Nic, πώς γνωριστήκατε?
Deejay Nic: Την Μαργαρίτα την γνώριζα αρκετά χρόνια πριν την γνωρίσουν και οι υπόλοιποι. Εμένα μου άρεσε σε γενικές γραμμές να ακούω νέες δουλειές. Εκείνη την εποχή δούλευα με κάποια forums από τα οποία κατεβάζαμε μουσική (την εποχή που είμασταν μικροί και δεν ξέραμε) (Γέλια).
Κατέβασα μια συλλογή με καινούργια κομμάτια και χιτάκια της εποχής. Τα μόνα κομμάτια που μου έμειναν ήταν ένα τραγούδι των Kay Darens & The Schooldrivers και ένα των Vegas. Ήταν μια συλλογή με Best Of Summer Hits 2009. Τους Vegas δεν τους ήξερε κανένας τότε. Όταν άκουσα το κομμάτι των Kay Darens & The Schooldrivers το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "αυτοί οι τύποι θα τα κονομήσουνε κάποια στιγμή, δεν υπάρχει περίπτωση " (Γέλια).
Πρακτικά όταν γνώρισα τον Kay Darens μέσω της Μαργαρίτας αυτό του είπα: εγώ σε ξέρω από μια συλλογή.
Σιγά, σιγά ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε, βέβαια τους είχα δει και σε ένα Live στην Αρχιτεκτονική του Ζωγράφου όπου από τότε έγινα fan της μπάντας. Είχα δει κάτι το ιδιαίτερο στα παιδιά! Στο τραγούδι τους Know My Name με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν: «χρειαζόμαστε έναν μπάτσο, θες να έρθεις?» Και έτσι έγινε. Συμμετείχα στο Video Clip ως μπάτσος. Με το ίδιο κομμάτι είχαν λάβει μέρος στο διαγωνισμό του Jumping Fish για το Bon Jovi Support όπου και διακρίθηκαν.
Αργότερα σε ένα μαγαζί που δούλευα πρότεινα τα παιδιά και έκαναν μια σειρά ακουστικά live. Η συνεργασία αυτή πήγε πολύ καλά και κάπως έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι και με το booking. Το ένα έφερε το άλλο και σιγά σιγά άρχισα να ασχολούμαι με παραπάνω πράγματα. Πλέον ανάλογα την περίσταση μοιραζόμαστε και το stage.
Kay Darens: Καταρχάς μέσα στη φωτογραφία του βινυλίου του Theronation (δια χειρός Γιάννη Μαργετουσάκη), o Deejay Nic είναι μέρος της εικαστικής παρέμβασης και ένα hidden Easter egg αν θέλετε από πλευράς μας που εκφράζει τον ρόλο του στο δίσκο όσο αυτός φτιαχνόταν.
Deejay Nic: Είμαι μια σκιά στο βάθος ανάμεσα στα παιδιά!
Kay Darens: Σε όλη αυτή τη συνταγή υπήρχε και ο Παναγιώτης Βλάχος ο οποίος ήταν ο drummer των Schooldrivers από το 2011 μέχρι και τον Νοέμβριο του 2014, ο οποίος έπαιξε ουσιαστικό και σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ήχου του Theronation. Πριν από το Βλάχο, στο διάστημα 2010-2011 drummer των Schooldrivers ήταν ο Βασίλης Μανώλης.
Hard Music: 2010. Έπρεπε να γίνετε Rapper τελικά ? Θέλετε να μας πείτε πως προέκυψε το Rap στοιχείο ?
Νίκος Μπονέλης: Δεν προέκυψε κάποιο Rap στοιχείο, το κομμάτι είναι σατιρικό φαίνεται και από το video clip. Τρολλάραμε και τον εαυτό μας εκείνο το διάστημα.
Deejay Nic: Είναι το Video Clip, που πραγματικά θα ήθελα να τους ήξερα από ποιο πριν για να παίξω!!! (γέλια)
Νίκος Μπονέλης: Το Έπρεπε Να Γίνω Ράπερ ήταν ένα μεταβατικό στάδιο των Kay & The Schooldrivers το οποίο σατίριζε την απόλυτη διείσδυση των Rappers στους χώρους διασκέδασης που πρακτικά ξεκινούσε εκείνη την εποχή λόγω και της μείωσης των budget που έφερε η κρίση - αν και από όσο γνωρίζω δεν γράφτηκε με αφορμή αυτό το γεγονός....
Kay Darens: Το κομμάτι ναι μεν είναι σατυρικό, είναι όμως και ισχυρά βιωματικό και έτσι εξηγείται και σε ένα μεγάλο βαθμό το νόημα των στίχων. Περιγράφει μια πολύ δύσκολη κατάσταση για την μπάντα η οποία εκείνο το διάστημα είχε πέσει θύμα λογοκλοπής και νομίζω 6 χρόνια μετά μπορώ να το εκμυστηρευτώ στο Hard Music αντί να λέω δικαιολογίες για αυτό.
Το καλοκαίρι του 2010, λίγους μήνες πριν την επίσημη πρεμιέρα του Πενταήμερη Κοπάνα στην Ακτή Πειραιώς γνωριστήκαμε τυχαία με τον Γιάννη Ζουγανέλη στο πάρτυ των ΚΑΠΟ ΜΟΝΟ στο GHOST HOUSE LIVE. Έκει, αφού ολοκληρώσαμε μια μικρή εμφάνιση με κάλεσε ο ίδιος στο τραπέζι του όπου είχαμε μια πολύ φιλική και ζεστή συζήτηση. Μου ζήτησε και του έδωσα ένα CD μας και φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ για τη δουλειά μας, ενώ έδειξε ειλικρινή πρόθεση να βοηθήσει να προχωρήσει. Μετά από εκείνη την συζήτηση χαθήκαμε και μερικούς μήνες μετά είδα σε γιγαντοαφίσσες σε όλη την Αθήνα κάτι που μου φάνηκε εξαιρετικά γνώριμο.
Αρχικά θεώρησα ότι επρόκειτο για αδιανόητα μεγάλη σύμπτωση - όμως έμπιστο άτομο και κοινός γνωστός με τους ανθρώπους της συγεκριμένης παραγωγής μου επιβεβαιώσε ότι αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι το CD μας χρησιμοποιήθηκε ως εικαστική βάση για το παραπάνω. Αργότερα έμαθα ότι δεν είχε άμεση εμπλοκή ο Γ. Ζουγανέλης πάντως - αλλά ένα στέλεχος της Ακτής.
Όταν αυτό σου συμβεί και είσαι νέος καλλιτέχνης δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις. Δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου. Νιώθεις σαν βιασμένη γυναίκα που αφού την εκμεταλλεύτηκαν την πέταξαν σε μια γωνια για να συνεχίσουν με το επόμενο "θύμα". Ότι και να πεις επίσης σε αυτές τις περιπτώσεις είναι κατά σου - εκείνοι έχουν και το "μαχαίρι και το πεπόνι", είναι το εδραιωμένο κατεστημένο. Εσύ είσαι σαν αυτή τη γυναίκα που την βίασαν και ο κόσμος θα πει κυνικά: "ναι αλλά κουνήθηκες". Δεν έχεις ελπίδα.
Έτσι το μόνο "όπλο" που είχα εκείνη την περίοδο στη διάθεσή μου - περισσότερο για να εκτονώσω αυτό το συναίσθημα της αδικίας ήταν η σάτιρα και κάπως έτσι μέσα από μια πολύ άσχημη κατάσταση, την αντικατάσταση των live από μπάντες με playback ή MCs και την γενικότερη τάση της χρονιάς για Schoolgirls (όπως με το Κορίτσι Πράμα της Δέσποινας Βανδή) γεννήθηκε το Έπρεπε Να Γίνω Ράππερ.
AJ Anasto: Γενικότερα το καυστικό στοιχείο η μπάντα το έχει σε πολλά στάδια, ενδιαφέρεται για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Οι Schooldrivers ότι και να κάνουν παραμένουν μια μπάντα βιωματική λειτουργώντας ως κάτοπτρο σε όσα συμβαίνουν. Ακόμα ένα ελληνόφωνο τραγούδι που ίσως να έχεις ακούσει και το οποίο μιλούσε για το κίνημα των Αγανακτισμένων είναι το "Άντε γειά".
Πολύ σύντομα το δεύτερο μέρος της συνέντευξης. Stay tuned.
Ευχαριστούμε το Café – Bar Κολλέγιο για την φιλοξενία.
Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος
