Ένα από τα πλέον HOT ονόματα στον heavy rock ήχο, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, μίλησε στο HardMusic.GR για τις μορφές που στοιχειώνουν το «Terrestrial» που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.
Ο Αντρέας Κώστας, ο Άγγελος Αγγελόπουλος και ο Χάρης Αναγνώστου ήρθαν να αποδείξουν ότι αυτή η κυκλοφορία δεν είναι μια «one off» προσπάθεια. Κυρίες και κύριοι, οι Void Droid.
H.M.: Καλησπέρα. Καλώς ήρθατε στο HardMusic.
Void Droid.: Καλώς σας βρήκαμε!
Η.Μ.: Πότε βγήκε ο δίσκος σας και ποιος επιμελήθηκε το εξώφυλλο;
Ανδρέας: Ο δίσκος βγήκε το Μάιο του 2016. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2014.
Χάρης: Το εξώφυλλο το έχει επιμεληθεί ο Costin Chioreanu, ο οποίος έχει κάνει τα εξώφυλλα για πολλές μεγάλες μπάντες. Μας τον είχε συστήσει ένας φίλος ως τον πιο κατάλληλο για να υλοποιήσει το concept που είχαμε στο μυαλό μας. Μείναμε πάρα πολύ ικανοποιημένοι από τη συνεργασία. Η συνεννόηση έγινε ηλεκτρονικά, αλλά χωρίς καμία καθυστέρηση.
Η.Μ.: Μιας και ο δίσκος είναι self-released, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να γίνει αυτό; Φαντάζομαι χρειάζονται αρκετά χρήματα.
Αντρέας: Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκαν πολλές θυσίες για να γίνει αυτό, κυρίως οικονομικές, αλλά και χρόνου. Υπήρξαν πολλά εμπόδια, αλλά θέλαμε οπωσδήποτε να γίνει το συντομότερο δυνατό, οπότε την τελευταία περίοδο βάλαμε από κάθε άποψη τα δυνατά μας για να γίνει.
Χάρης: Υπήρχαν κάποιες μικροπροτάσεις από δισκογραφικές και ελληνικές και του εξωτερικού. Αλλά θεωρήσαμε ότι το deal δεν ήταν αυτό που θα θέλαμε και ότι περισσότερο ήταν εκμετάλλευση της μουσικής μας. Οπότε καταλήξαμε στο DIY και στο μέλλον να δούμε τη δυναμική του δίσκου μας και αν θα υπάρξει κάποια καλύτερη πρόταση.
Η.Μ.: Η ηχογράφηση που έγινε;
Άγγελος: Η ηχογράφηση έγινε στα 8yard studios από τον Χρήστο Βλάχο, τον κιθαρίστα των Black Hat Bones. Το ίδιο και η μίξη. Το mastering έγινε από το Γιάννη Χριστοδουλάτο και το Δημήτρη Παπαδημητρίου των SweetSpot Studios.
Η.Μ.: Μιας και είναι ο πρώτος σας δίσκος, πώς σας φάνηκε η διαδικασία ηχογράφησης;
Χάρης: Επειδή, όπως είπες, είναι το πρώτο μας full length album, μετά την κυκλοφορία ενός demo που είναι πολύ διαφορετική φάση, ήταν γενικώς επίπονη διαδικασία. Υπήρχαν κάποια τεχνικά προβλήματα στην ηχογράφηση, τα οποία ξεπεράστηκαν χάρη στους ανθρώπους που μας βοηθούσαν και τους ευχαριστούμε, γιατί πραγματικά η υπομονή τους ήταν αστείρευτη. Σίγουρα βέβαια την επόμενη φορά θα είμαστε προετοιμασμένοι.
Αντρέας: Λόγω κυρίως της απειρίας μας υπήρχαν αρκετές αναποδιές και από ενδογενείς παράγοντες, αλλά και από εξωγενείς. Για παράδειγμα, στο «The Watermaker» είχα ηχογραφήσει όλα τα φωνητικά και τότε συνέβη κάτι και σβήστηκαν όλα και έπρεπε να τα ηχογραφήσω εξ αρχής. Αλλά τελικά βγήκε σε καλό, γιατί πιστεύω ότι η δεύτερη version ήταν καλύτερη.
Η.Μ.: Πόσο εύκολο είναι για ένα ελληνικό συγκρότημα να ξεκολλήσει από τη φιλική φάση με τον κόσμο και να δει τα πράγματα πιο επαγγελματικά και ν’αρχίσει να έχει απαιτήσεις πλέον;
Χάρης: Νομίζω ότι αυτό δεν είναι εύκολο ή δύσκολο, αλλά έχει να κάνει με το τι ζητάει ο καθένας από τον εαυτό του και τη μπάντα του. Όλοι θέλουμε να περνάμε καλά μ’αυτό που κάνουμε, αλλιώς ποιο το νόημα να το κάνεις. Αλλά αν ζητάς μόνο αυτό, αυτό θα πάρεις. Εμείς θέλουμε το ένα βήμα παραπάνω.
Η.Μ.: Εσείς τι απαιτήσεις έχετε πρώτα απ’όλα από τους εαυτούς σας και τι απαιτήσεις έχετε όταν πάτε να παίξετε σε ένα χώρο live;
Ανδρέας: Αυτό που θέλουμε κυρίως είναι ο χώρος να είναι φιλόξενος, η διοργάνωση να μας παρέχει τα απαραίτητα για να μπορούμε να παίξουμε τη μουσική μας με τον ιδανικότερο τρόπο. Όσον αφορά τον οικονομικό παράγοντα, ειδικά όταν πρόκειται μία μπάντα να παίξει σε πόλη εκτός της βάσης της, είναι πλέον δεδομένο ότι η διοργάνωση παρέχει τα οδοιπορικά. Οπότε εστιάζουμε στο να είναι το κλίμα και η ατμόσφαιρα τέτοια, ώστε να νιώσουμε κι εμείς άνετα και να μπορούμε να αποδώσουμε.
Η.Μ.: Αυτό που ξεχωρίζει στο δίσκο, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους υπόλοιπους κυρίους, είναι οι φωνητικές μελωδίες. Είναι κάτι που το κάνατε επί τούτου;
Ανδρέας: Η αλήθεια είναι πως ότι μουσική ακούς, τέτοιου είδους μουσική θα βγάλεις. Κι εμένα πάντα μου άρεσαν οι φωνές και οι μελωδίες και αυτός είναι ο στόχος μου και μάλλον γι’αυτό δημιουργήθηκε κι αυτό που λες.
Η.Μ.: Πόσο διαφορετικά σας ακούγονται τα καινούρια σας τραγούδια σε σχέση με το πιο παλιό σας υλικό, το οποίο είναι πιο πολύ στο καλούπι του heavy rock;
Ανδρέας: Ο αρχικός μας στόχος ήταν να παίξουμε stoner. Προσωπικά προσπάθησα να ακολουθήσω τις νόρμες του stoner, το έκανα αυτό, αλλά κάποια στιγμή έπαψε να με ευχαριστεί και ήθελα να κάνω κάτι άλλο. Κι αυτό το άλλο είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Π.χ. θέλεις να βγάλεις μία μελωδία, η οποία δεν είναι τυπικά stoner; Αυτό να κάνεις. Κι εμείς προς τα εκεί πάμε.
Η.Μ.: Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που έχετε πάρει από τις ηχογραφήσεις;
Χάρης: Ότι πρέπει να είσαι αρκετά προετοιμασμένος και να ξέρεις τα κομμάτια όσο καλύτερα γίνεται, γιατί μπορεί να σου συμβούν χίλια δυο πράγματα.
Άγγελος: Να είσαι συνεπής παικτικά και να βρεις τον κατάλληλο χώρο και τα κατάλληλα άτομα που θα σε βοηθήσουν σ’αυτό το εγχείρημα.
Ανδρέας: Θα προσθέσω κι εγώ κάτι για να κάνω το συνήγορο του διαβόλου. Υπήρξαν φορές που δεν ήμουν 100% προετοιμασμένος για το τι θα ηχογραφήσω και συνήθως αυτό έχει αρνητικό αποτέλεσμα. Αλλά υπάρχουν και φορές που ο αυθορμητισμός της στιγμής μπορεί να βγάλει και κάτι ωραίο, το οποίο δεν το περίμενες.
Η.Μ.: Ο δίσκος είναι concept;
Χάρης: Δεν θα το έλεγα concept με την κλασική έννοια. Θα το έλεγα theme album. Στην ουσία, κάθε κομμάτι είναι κι ένας χαρακτήρας κι όλοι αυτοί οι 9 χαρακτήρες έχουν ένα κοινό, είναι οι αντιπρόσωποι του ανθρώπινου γένους στο διάστημα και εκφράζουν την ανθρώπινη πραγματικότητα.
Η.Μ: Αυτοί οι 9 χαρακτήρες έχουν να κάνουν με διάφορα πράγματα, από ένα παιχνίδι, ένας γνωστός σας, μέχρι θεότητες. Αν μπορούσατε να δείτε έναν από αυτούς ποιος θα θέλατε να είναι και τι θα του λέγατε;
Ανδρέας: Εγώ θα ήθελα να δω την Praying Mantis και θα της έλεγα «Σε παρακαλώ, μη μου κόψεις το κεφάλι». Κι εννοείται και το Chameleon White, το οποίο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι και ως concept με εκφράζει περισσότερο απ’όλα.
Χάρης: Εγώ μάλλον θα ήθελα να δω το Stray Dog Rolly, γιατί ήταν δική μου ιδέα οπότε θα ήθελα να δω τη μιζέρια του.
Άγγελος: Εγώ μάλλον θα έλεγα τον Watermaker, γιατί υπάρχει αυτό το theme της απληστίας.
Η.Μ.: Πολλά συγκροτήματα του εξωτερικού αλλάζουν παραγωγό, αλλάζουν studio για να αλλάξουν τον τρόπο ηχογράφησης και τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα, το πώς δουλεύουν, τι απαιτήσεις έχει κάποιος άλλος από αυτούς, το πώς δουλεύει τα κομμάτια τους. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει βέβαια τόσο πολύ αυτό. Εσάς θα σας ενδιέφερε παρολαυτά, κάτι τέτοιο;
Χάρης: Θα μιλήσω σε προσωπικό επίπεδο και θα πω ότι εκτός από την παραγωγή του δίσκου θα με ενδιέφερε κάποια στιγμή να αλλάξει ακόμα και το είδος που παίζουμε, να βάλουμε και διαφορετικά στοιχεία μέσα, κάθε δίσκος μας να είναι αυτό που θα ήθελε να ακούσει κάποιος σε διαφορετικές στιγμές. Οπότε και η παραγωγή που λες είναι ένα υποσύνολο αυτής της αλλαγής.
Ανδρέας: Γενικότερα κάθε δίσκος πιστεύω ότι τόσο ηχητικά, όσο και αισθητικά επηρεάζεται από την κατάσταση, στην οποία βρισκόμαστε εμείς εκείνη τη στιγμή.
Η.Μ.: Στην Ελλάδα γενικά υπάρχει αυτή η χαλαρότητα. Αν μπαίνατε σε μία δισκογραφική με strict policy και σας έλεγε ότι τώρα βγάζουμε δίσκο, τώρα κάνουμε promotion, τώρα κάνουμε live, τώρα κάνουμε ξανά δίσκο, πώς θα σας φαινόταν αυτό;
Χάρης: Προσωπικά δεν μου αρέσει να έχω κάποιον πάνω από το κεφάλι μου και να μου λέει τι πρέπει να κάνω. Γενικότερα δεν μου αρέσει ο περιορισμός στη μουσική. Οπότε δεν θα επέλεγα μία εταιρεία, η οποία θα μου βάλει περιορισμούς και μουσικούς και χρονικούς. Άρα από την αρχή κάνεις ένα συγκεκριμένο deal.
Ανδρέας: Σε ότι αφορά τα υπόλοιπα, lives κτλ, θα ήμουν διαλλακτικός. Αλλά είμαι απόλυτος στο χρονικό όριο για album και δημιουργικότητα, γιατί πιστεύω ότι έτσι χάνεται όλο το νόημα.
Η.Μ.: Στο ευρύτερο χώρο της rock, υπήρχε το τρίπτυχο Sex, Drugs, rock ‘n’ Roll. Εσείς τι σχέση έχετε με αυτό;
Ανδρέας: Εγώ θεωρώ ότι είναι εντελώς παλιό αυτό, είναι ’80s. Όχι ότι δεν μπορεί να υπάρξει και σήμερα, αλλά γενικώς είναι ξεπερασμένο.
Άγγελος: Εγώ έχω σχέση, άρα αποκλείω το sex. (γέλια….)
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος / Χρήστος Λεμονής