ΠΕΜΠΤΗ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ @ Τεχνόπολις, Γκάζι
"Και η αγάπη πάλι θα καλεί": Μια συναυλία για τον Θάνο Ανεστόπουλο. ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ / Γ. ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ / LAST DRIVE, συμμετοχή: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν κάποια συναισθήματα. Κι αν υπάρχουν κάποια, αρκετά για να τα προσεγγίσουν, σίγουρα δεν μπορούν να αγγίξουν την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή όσο εκείνη η πρωτόλεια αίσθηση που σε κάνει να αιωρείσαι από το έδαφος και από τον εαυτό σου τον ίδιο. Τα Διάφανα Κρίνα είναι το μοναδικό ελληνικό συγκρότημα που μπορεί να προκαλέσει στο κοινό του τέτοια, μαζικά, έντονα συναισθήματα. Γι' αυτό και δεν είναι ένα live review αυτές εδώ οι γραμμές, αλλά μια εξομολόγηση.
Είμαι από τους τυχερούς που πρόλαβαν τα Κρίνα στην περίοδο της ανθοφορίας τους. Τους είδα στο Ρόδον, στο Gagarin, στο Κύτταρο, σε μικρότερα μαγαζιά και στο Λυκαβηττό, μία μέρα μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους, με τα αξέχαστα σχόλια του Θάνου για το συμβάν. Η διάλυσή τους έφερε ένα κενό. Οι συναυλίες τους ήταν κάτι σαν καθαρτήριο. Από τις εμπειρίες εκείνες που αλάφραιναν την ψυχή και ξεπερνούσαν τα όρια της «ροκ συναυλίας-πάμε να χτυπηθούμε - ως παιδιά κι εμείς». Ναι είδα και τον Θάνο σε μικρά μαγαζιά στη solo πορεία του αργότερα, τον είδα και στο Rockwave με τα Υπόγεια Ρεύματα να μας λέει "ραντεβού το χειμώνα με τα Διάφανα Κρίνα", αλλά αυτός ο χειμώνας άργησε από τότε.
Πέρασαν 7 χρόνια και το κενό δεν καλύφθηκε. Μεγάλωσε από φαινομενικά άσχετους παράγοντες αλλά αυτό λίγη σημασία έχει επί του παρόντος. Η ανακοίνωση της επανένωσής τους, έστω για ένα βράδυ (τελικά δύο) βρήκε την καρδιά να χτυπάει ελαφρώς πιο γρήγορα. Σχεδόν φαινόταν απίστευτο. «Και η αγάπη πάλι θα καλεί»...φυσικά! Πως θα γινόταν αλλιώς!
Ήρθε το βράδυ εκείνο και έφτασα στο Γκάζι μουδιασμένος, χωρίς να περιμένω τίποτα στην ουσία. Δεν άφηνα το μυαλό μου να συνειδητοποιήσει. Ήθελα να είμαι εκεί στις πρώτες σειρές, όπως κάθε φορά. Βρεθήκαμε οι ίδιοι άνθρωποι. Είπαμε μεταξύ μας «όταν ξεκινήσει φύγαμε μπροστά». Last Drive και Γιάννης Αγγελάκας (με την νέα του μπάντα –δεν είναι του παρόντος όμως) ζέσταναν κι άλλο τη βραδιά. Και τότε, όταν οι παλιές, γνώριμες, απόκοσμες φiγούρες πήραν τις θέσεις τους στη σκηνή, το σύμπαν στροβιλίστηκε σε μια παράξενη χρονοδίνη και το Floyd-ικό «Παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο» μας άρπαξε από το χέρι και μας κράτησε εκεί, όσο μέσα μας πάλευε το συναίσθημα να κρατηθεί στο σώμα και να μη βρει την έξοδο που καλά ξέρει, προς τα μάτια. Θα ορκιζόσουν πως δεν είχε περάσει μέρα από την τελευταία φορά στο Κύτταρο κι όμως ...εκείνη η βραδιά ήταν μονάχα χίλια χρόνια και 80 κόσμους μακριά.
Ανέβηκε και ο Θάνος. Δεν ξέρω αλλά μου φάνηκε πιο γαλήνιος από ποτέ. «Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε. Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα» σε αποθέωση. Οι πρώτες νότες του «Αν το βρεις» δεν άφησαν περιθώρια αντίδρασης. Ήταν εκεί μπροστά μας όλοι. Όχι δεν προσπαθήσαμε καν να φτάσουμε στις πρώτες σειρές τελικά. Μείναμε εκεί. Προσωπικά, ένιωσα σαν γυάλινο δοχείο, άδειο, που εισέπνεε κάθε τραγούδι και γέμιζε με χρώματα το σώμα του. Το set-list λίγη σημασία έχει, κυρίως για όσους έχουν μάθει να παραδίνονται στις συνθέσεις των Κρίνων. Βέβαια υπήρχε εκεί και μια ολόκληρη γενιά που τους έβλεπε πρώτη φορά και τους αποζημίωσαν και αυτούς και με το παραπάνω. Στα συγκλονιστικά της βραδιάς, η παρουσία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στα «Βάλτε να πιούμε» ("Βάλτε να πιούμε ζωή") και «Θέμεθλο», αλλά και το φινάλε με τον Θάνο στην κιθάρα και τον Νίκο Γιούσεφ στο μουσικό πριόνι να κλείνουν τη βραδιά με τον «Τελευταίο σταθμό». Θα φανώ απαιτηττικός ή αχάριστος, αν πω ότι ελπίζω σε μια χειμερινή εμφάνιση σε κλειστό χώρο? Θέλουμε όλοι να το (ξανά)ζήσουμε.
Ηλίας «ΔΑΙΜΩΝ» Παπάζογλου
Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής
