Παρασκευή 5 Σεπτέμβρη
Πραγματικά φιλόδοξη αλλά και ιδιαίτερη προσπάθεια αυτό το πρώτο UNDEROCK FESTIVAL από πολλές απόψεις. Και εξηγούμαι. Η Τρίπολη δεν είναι το μέρος όπου συνηθίζονται τέτοιες εκδηλώσεις, δεν θα την βρεις εύκολα στις περιοδείες των rock/metal συγκροτημάτων ή καλλιτεχνών που σχετίζονται με τον «σκληρό» ήχο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο («πρώτη φορά έρχομαι να παίξω στην Τρίπολη, δεν έχω έρθει ποτέ ούτε με τις Τρύπες» μας ομολόγησε ο Γ. Αγγελάκας αργά το βράδυ), με αποτέλεσμα να μην υπάρχει τόσο το λεγόμενο fan-base όσο και η απαιτούμενη –κακά τα ψέματα- νοοτροπία για να στηρίξει τέτοιου είδους εγχειρήματα. Στόχος βεβαίως των διοργανωτών ήταν η δημιουργία ενός festival που θα κατάφερνε να φέρει κόσμο κυρίως από ολόκληρη την Πελοπόννησο και δευτερευόντως από την Αθήνα. Ίσως εκεί χάθηκε και το στοίχημα της προσέλευσης του κοινού, γιατί οι άνθρωποι της διοργάνωσης έκαναν ό,τι μπορούσαν, δημιούργησαν ένα αξιοπρεπέστατο "roster" συγκροτημάτων, με δύο κορυφαία και ιστορικά ονόματα του χώρου (βλ. Γ. Αγγελάκας την πρώτη μέρα, Last Drive τη δεύτερη), πρόσθεσαν ένα συγκρότημα που τον τελευταίο χρόνο έχει κερδίσει πάρα πολύ κόσμο τόσο με τον δίσκο όσο και με τις live εμφανίσεις του δημιουργώντας αίσθηση γύρω από το όνομά του (1000mods), έβαλαν τέσσερις πολύ αξιόλογες ανερχόμενες δυνάμεις, τους Fallen Arise και Ocean Mind με αξιόλογους δίσκους στις αποσκευές, τους ξεσηκωτικούς Roundlights και τους Terpsis με φόρα από την εντυπωσιακή εμφάνιση στο Schoolwave, πρόσθεσαν μπάντες που ξέρουν να κάνουν χαβαλέ και ωραίες διασκευές γνωστών κομματιών, βρήκαν έναν ωραίο χώρο για festival, έβαλαν προσιτό εισιτήριο και το διαφήμισαν όσο περισσότερο μπορούσαν.
FALLEN ARISE
Το Festival ξεκίνησε με τους FALLEN ARISE, κάτω από τον γκρι και αρκετά απειλητικό για βροχή ουρανό της Τρίπολης. Από τη άλλη βέβαια το σκηνικό ταίριαξε απόλυτα με τη μουσική και το ύφος του συγκροτήματος, το οποίο ανέβηκε στο σκηνή δυναμικά ξεκινώντας με το ατμοσφαιρικό "Burned Ivy".
Το δίδυμο Spyla και Cris στα φωνητικά, απόδωσαν τα τραγούδια στο κοινό του Festival με τον μέγιστο δυνατό τρόπο, "ζεσταίνοντας" μας και ανοίγοντας την όρεξη για τη συνέχεια. Άψογες εκτελέσεις και "feeling" Heavy Metal από τη πρώτη στιγμή της εμφάνισης τους στη σκηνή.
Χαρακτηριστικό του συγκροτήματος ήταν ότι όσο πέρναγε ο χρόνος πάνω στη σκηνή το performance γινόταν όλο και καλύτερο με αρκετή κίνηση, κάτι που ξεσήκωσε τον κόσμο.
Οι FALLEN ARISE βγάλανε ένα δυναμισμό ό οποίος αντιστοιχούσε απόλυτα στο κλίμα και στο ύφος που υπάρχει και στο ETHEREAL.
Να αναφέρουμε ότι οι FALLEN ARISE ήταν το μοναδικό συγκρότημα (Εξαίροντάς τον Γιάννη Αγγελάκα) που είχε δικό του δίσκο να παρουσιάσει στο κοινό της Τρίπολης, και θεωρούμε ότι η εμφάνιση του ως πρώτη μπάντα του Festival τους αδίκησε καθώς ήταν αρκετοί οπαδοί του συγκροτήματος που δεν πρόλαβαν να τους δουν. Αυτό αποδείχθηκε άλλωστε και πάνω στη σκηνή όπου το συγκρότημα μας άφησε ως τελική εντύπωση ότι δεν ανήκει στη κατηγορία της μπάντας για να κάνει προθέρμανση του κοινού αλλά να το απογειώσει πριν την εμφάνιση του headliner.
PROPABANDA
Την εμφάνιση των Fallen Arise ακολούθησε...σκοτάδι αφού μάταια περιμέναμε να ανάψει κάποιο φως στην αρένα ή στις κερκίδες! Μικροπράγματα που δικαιολογούνται θα πείτε από την «πρώτη φορά» του πράγματος. Ναι, αλλά οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν τις μεγάλες διαφορές. Μικρό το φάουλ της διοργάνωσης (το μοναδικό μεγάλο θα ακολουθούσε πολύ αργότερα). Η μπάντα (ex – «Μπάντα Περιορισμένης Ευθύνης» ) από το Γύθειο μπήκε δυναμικά με το "Hell's Bells" των AC/DC, κομμάτι που δεν ταίριαζε στο ύφος και στη φωνή του συγκροτήματος. Αμέσως πήραν τη «ρεβάνς» με το «Υπάρχω» αλά Πουλικάκος να τους ταιριάζει σαφώς καλύτερα. Μετά την παραδοχή από μικροφώνου πως «είμαστε μια ερασιτεχνική μπάντα που παίζουμε για να αποφύγουμε τα εγκεφαλικά, την τρέλα..» κτλ, μας πρόσφεραν πολύ ωραίες εκτελέσεις σε γνωστά rock'n'roll/punk/alternative/garage κομμάτια, κάπου έχασαν τη μπάλα στη διασκευή του «Ξεκινάει μια ψαροπούλα απ'το γυαλό...» το οποίο –γνώμη μου- δεν ταιριάζει στο πολιτικοποιημένο/σοβαρό ύφος της υπόλοιπης εμφάνισής τους και μας αποχαιρέτησαν με το ιστορικό και πάντα επίκαιρο "Iraq'n'roll" των Deus Ex Machina και το διασκευασμένο «Ακορντεόν» του Μάνου Λοϊζου. Πολύ καλοί μουσικοί όλοι τους (μορφή ο drummer ο οποίος τραγούδησε και το "She gives me love" των Godfather), το ευχαριστήθηκαν και απέδειξαν πως δικαίως κλήθηκαν σε αυτό το festival. Μακάρι να ακούσουμε και κάτι δικό τους στο μέλλον.
TERPSIS
Οι νεαροί TERPSIS από το Ναύπλιο εμφανίστηκαν ως τρίτο συγκρότημα στο Festival. Η μπάντα αν και δεν έχει κυκλοφορήσει κάποιο δίσκο ακόμα, μας χάρισε μια πολύ καλή εμφάνιση με δικά τους κομμάτια όπως και με διασκευές του είδους που παίζουν. Οι TERPSIS όντας μια Alternative Rock/Progressive μπάντα, βγάλανε ένα σύγχρονο ήχο και κομμάτια που άλλοτε είχαν το Alternative και Progressive ύφος Βρετανικής μπάντας και άλλοτε Metal ξεσπάσματα! Άλλωστε οι επιλογές τους να παίζουν MUSE σε όλες τις συναυλίες τους μόνο τυχαίο δεν είναι.
Ο Ορέστης, ο Lead κιθαρίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος έβγαλε μια ξεχωριστή ενέργεια στη σκηνή εν αντίθεσί με τους υπόλοιπους της μπάντας που ήταν ποιο "ψύχραιμοι" και λιγότερο ενθουσιώδες με χαρακτηριστική φιγούρα τον μπασίστα του συγκροτήματος ο οποίος μας θύμισε την μορφή του John Deacon στα Live των QUEEN.
Οι TERPSIS αδιαμφισβήτητα δώσανε το στίγμα τους, είναι μια δεμένη νεανική μπάντα και μας δώσανε πολύ ώριμες συνθέσεις και καλοδουλεμένα κομμάτια που βοήθησαν τον κόσμο να "ανέβει" την ώρα που η θερμοκρασία έπεφτε απειλητικά. Για το είδος που αντιπροσωπεύουν το μέλλον φαίνεται ελπιδοφόρο.
BLUEBLACK BAND
Σχεδόν μια ώρα πριν την εμφάνιση του Γιάννη Αγγελάκα, εμφανίστηκαν οι BLUEBLACK BAND. Πρόκειται για μια τοπική μπάντα σχετικά νεοσύστατη, η οποία έδωσε αρκετό κέφι στο κοινό παίζοντας εξ' ολοκλήρου διασκευές.
Οι BLUEBLACK BAND μας έφεραν ένα 70's αέρα παίζοντας τραγούδια από το χώρο της Funky/Soul/Hard Rock, όπως τα "Hold the line", "Black magic woman", "Why did you do it", "Born to be wild", "The show must go on" και "Moonchild".
Ανέβηκαν ορεξάτοι στη σκηνή έχοντας τρείς διαφορετικές φωνές όπου μοιράστηκαν τα κομμάτια και με lead κιθαρίστα τον John Μακρή o οποίος όσο πέρναγε η ώρα στα solo των κομματιών, μας έδωσε την εικόνα ότι απολάμβανε το κάθε δευτερόλεπτο. Το συγκρότημα έβγαλε μια θετική αύρα απέναντι στο κόσμο, μας έδειξαν ότι πάνω από όλα το διασκέδαζαν και οι ίδιοι καθώς δεν λείψανε και τα αστεία και η επαφή με το κοινό καθώς φάνηκε ότι υπήρχαν αρκετά γνώριμα πρόσωπα στην αρένα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ
Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι αυτή τη στιγμή θεωρώ η σημαντικότερη εν ενεργεία μορφή της πάλαι ποτέ κραταιάς μορφής του ελληνικού ροκ όπως αυτό αγαπήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 και γιγαντώθηκε στη δεκαετία '90. Αυτό όμως που τον κάνει να ξεχωρίζει αλλά και να συνεχίζει την πορεία του τόσα χρόνια μετά, είναι πως δεν έμεινε εκεί. Δεν επαναπαύθηκε στις δάφνες της αναγνώρισης και της απήχησης που γνώρισαν οι Τρύπες. Έχει ένα δικό του μοναδικό –σήμα κατατεθέν- πλέον ύφος, έναν ιδιαίτερο και προσωπικό ήχο και πλαισιωμένος από καταπληκτικούς μουσικούς (με τον «καραβανά» Ντίνο Σαδίκη μπροστάρη) τραβάει την δική του ανηφόρα.
Έχω δει τον Γ. Αγγελάκα αρκετές φορές με το νέο του αυτό «όχημα» και σε κάθε συναυλία έχεις ως σίγουρα 3 πράγματα: πως η μπάντα θα το «ζήσει» σαν να παίζει κάθε βράδυ πρώτη φορα, πως ανάμεσα στα τραγούδια ο κόσμος θα τραγουδάει «μα είν'ωραία στον παράδεισο» ζητώντας κάτι από το παρελθόν και πως ο Γιάννης θα τους ανταμείψει παίζοντας μεν Τρύπες, δίνοντας στα τραγούδια δε, την μορφή που αρμόζει στο τωρινό ύφος του. Και αυτό το κάνει πολύ καλά.
Ώρα περίπου 12 τα μεσάνυχτα και έναρξη με το «Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί» του Μάρκου Βαμβακάρη και το μπαγλαμαδάκι του Ντίνου δίνει το σύνθημα. Ο κόσμος παραμένει σταθερά λίγος αλλά πλέον η μορφή πάνω στη σκηνή καλύπτει τα πάντα. Στη συνέχεια την τιμητική της έχει η «Γελαστή ανηφόρα», το τελευταίο album του Γιάννη με τα «Άγγελος», «Γλέντι», «Ποτάμι» και «Γιαννάκης» να ακούγονται στη σειρά. Η ανταπόκριση του κόσμου και το πόσο έχει αγκαλιάσει τα τραγούδια αυτού του album μαρτυρούν πως δεν βρίσκονται εκεί μόνο νοσταλγοί των Τρυπών αλλά και κόσμος που σέβεται, εκτιμά και ταυτίζεται με τις μετέπειτα δημιουργίες του καλλιτέχνη. Ανάμεσα σε αυτά τα τραγούδια όμως, κάποιοι εμφανώς πιο... «ανεβασμένοι» νοσταλγοί του παρελθόντος άρχισαν τις «βαρβαρότητες» όπως είπε και από σκηνής ο Γιάννης. Αρχικά προσπάθησαν να αφαιρέσουν το κάγκελο που τους χώριζε από τη σκηνή αλλά μετά τις παρατηρήσεις του καλλιτέχνη μαζεύτηκαν συνεχίζοντας φυσικά να ζητούν διάφορες παλαιότερες επιτυχίες.
Εδώ έρχεται το μοναδικό μεγάλο φάουλ των διοργανωτών διότι ανάμεσα στα κάγκελα και στη σκηνή δεν βρέθηκαν 2 άνθρωποι της εταιρείας security να προλάβουν τέτοιες καταστάσεις. Δεν ξέρω αν είναι θέμα του διοργανωτή ή αν οι ίδοι έπρεπε να γνωρίζουν πως αυτό το σημείο είναι νευραλγικό για μια συναυλία οποιουδήποτε μεγέθους, πόσο μάλλον όταν πάνω στη σκηνή παίζουν ονόματα με το «βάρος» του Αγγελάκα, αλλά όπως και να 'χει, το αποτέλεσμα ζημιώνει τον απλό θεατή-ακροατή-οπαδό που για 3-4 κάφρους κινδυνεύει να δει τον καλλιτέχνη να ξενερώνει, το live να διακόπτεται οριστικά ή ακόμα και να βρεθεί σε καταστάσεις που ξεφεύγουν κινδυνεύοντας ο ίδιος...δεν θέλει και πολύ να δημιουργηθεί ένταση στον όχλο. Ακολουθεί το παλαιότερο «Καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός» και το πρώτο κομμάτι από τις Τρύπες, μια καταπληκτική διασκευή στο κλασικό «Τρένο», μόνο που...διακόπηκε στη μέση! Κάποιοι τελικά πέρασαν τη διαχωριστική μπάρα, ένας εξ'αυτών όρμησε στη σκηνή και έσπρωξε το μόνιτορ μπροστά από τον Αγγελάκα...ο οποίος διέκοψε μεν το κομμάτι, με απόλυτη ψυχραιμία όμως και ευγένεια χειρίστηκε άψογα την κατάσταση επιτρέποντάς τους να μείνουν μπροστά, προειδοποιώντας όμως ταυτόχρονα πως αν ξανακουμπήσουν τον εξοπλισμό θα τα μαζέψει ο ίδιος και η μπάντα του και θα φύγουν. Security είπατε? Πουθενά. Περισσότερος κόσμος παραμέρησε τα κάγκελα, τα πράγματα ηρέμησαν και η συναυλία συνεχίστηκε κανονικά από το refrain που σταμάτησε.
Ακολούθησε άλλο ένα του Μάρκου, το «Αντιλαλούν δυο φυλακές» και τα δύο πιο «συναυλιακά» «Αιρετικό» και «Είμαι τυχερός» με τη συμμετοχή του κοινού να ζεσταίνει την ατμόσφαιρα. Από εκεί και πέρα όλα κύλησαν ομαλά και όσοι τυχεροί βρέθηκαν στο Εθνικό Στάδιο Τρίπολης έδειχναν τον ενθουσιασμό τους προς τον Γιάννη Αγγελάκα και τη μπάντα του σε κάθε κομμάτι, αναγκάζοντας και τον ίδιο να παραδεχθεί «πρώτη φορά έρχομαι να παίξω στην Τρίπολη, δεν έχω έρθει ποτέ ούτε με τις Τρύπες, είστε ωραία παρέα!». Πίσω στους Εν Πλω του Ντίνου Σαδίκη και στο θρυλικό «Χωρίς κανόνα» για να ακολουθήσει ένα σερί από Τρύπες! Το «Ακίνδυνο τραγουδάκι» δίνει τη σκυτάλι στο μπαγλαμαδάκι του Ντίνου και όσοι ήταν ήδη μυημένοι αναγνωρίζουν την επόμενη εισαγωγή, οι υπόλοιποι εκπλήσσονται ευχάριστα αλλά όλοι χοροπηδάνε στο «Δεν χωράς πουθενά»! Την επόμενη εισαγωγή την δίνει ο ίδιος ο κόσμος με τα «οο-οοο-οο-ο» στη μελωδία του «Ακούω την αγάπη» και η ενότητα κλείνει με το «Μέσα στη νύχτα των άλλων».
Επιστροφή στον τελευταίο δίσκο και πάλι με «Σαράβαλο», το επιβλητικό «Δικαιοσύνη» και το «Τηλεντρόγκες» και πάμε για φινάλε με το κλασικό πλέον «Σιγά μην κλάψω». Ο κόσμος παραμένει στο στάδιο παρά το περασμένο της ώρας αλλά και το κρύο (εδώ είναι Τρίπολη) και απαιτεί κι άλλο! Το δικαιούται και θα το έχει! Με την επανεμφάνισή τους στη σκηνή, κάποιοι ζητούν το «Όταν χαράζει» με τον Γιάννη Αγγελάκα να ψιθυρίζει χαμογελώντας «χάλασε η έκπληξη»! «Όταν χαράζει» λοιπόν, «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» και κλείσιμο με Τρύπες: «Θα ανατέλλω» από το «Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι» του 1996, «Γιορτή» και για τέλος «Δρόμος» από το «Μέσα στη νύχτα των άλλων».
H πρώτη μέρα του UNDEROCK FESTIVAL τελείωσε και έμελλε να είναι και η τελευταία αφού δυστυχώς παρόλου που ανυπομονούσαμε για τη δεύτερη, μας πρόλαβε μια πρωινή ανακοίνωση η οποία ενημέρωνε πως λόγω άστατων καιρικών συνθηκών δεν θα ολοκληρωθεί το festival όπως είχε προγραμματιστεί αρχικά. Κρίμα. Το πρώτο μεγάλο festival της Πελοποννήσου, το UNDEROCK FESTIVAL μας άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Πακετάραμε και γυρίσαμε στο κλεινόν άστυ μια μέρα νωρίτερα με τη χαρά πως η προσπάθεια ήταν πραγματικά αξιόλογη και σίγουρα άξιζε πολύ μεγαλύτερη ανταπόκριση από αυτή που έλαβε από τους κατοίκους της περιοχής, με την απογοήτευση πως ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε όπως αναμενόταν στο κάλεσμα αυτό και με την ελπίδα πως δεν θα παραιτηθούν της προσπάθειας όσοι το οραματίστηκαν και του χρόνου θα μας «αναγκάσουν» να έρθουμε πάλι στην Τρίπολη για κάτι τόσο ωραίο και μεγάλο.
Για το Hard Music,
Ηλίας «ΔΑΙΜΩΝ» Παπάζογλου,
Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος
