ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΡΕΤΡΑ

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο στους σημερινούς νέους, υπήρξε μια εποχή που η «σκληρή» λεγόμενη μουσική δεν χωριζόταν σε δεκάδες υποκατηγορίες. Είτε άκουγες IRON MAIDEN είτε SLAYER, VENOM ή DEEP PURPLE ήσουν ροκάς/μεταλάς. Ο «σκληρός» ήχος ήταν ένα ενιαίο σώμα, με διαφορετικά άκρα.
Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90, σχολείο ακόμα –η μόδα με τις υποκατηγορίες των υποκατηγοριών κ.ο.κ. είχε αργήσει κι αυτή, όπως κάθε μόδα, να έρθει στη χώρα μας- θυμάμαι τον εαυτό μου φανατικό οπαδό των MAIDEN (εεε..χωρίς τον Bruce? Χμ...) , των («ξεπουλημένων?») METALLICA, των JUDAS PRIEST («δεν είναι ο Halford αυτός είπες...?»), MANOWAR, SLAYER κ.ά., αλλά και των «φρέσκων» STRATOVARIUS και PARADISE LOST. Οι NIRVANA ήταν φλώροι και οι PRODIGY...rave-άδες...

ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΣΤΕΡΕΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΟΞΟ

Τότε σκάει στα χέρια μου μια κασσέτα: «άκου αυτό και πες μου». Επάνω έγραφε με μαύρο μαρκαδόρο «Νon Serviam". Η επιστροφή στο σπίτι με την κασσέτα αυτή στο Walkman ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Όταν στην επόμενη ερώτηση πήρα την απάντηση: «ROTTING CHRIST, είναι Έλληνες», άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στο μάθημα της μουσικής γεωγραφίας λυκείου: ROTTING CHRIST, DARK NOVA, NIGHTFALL, SEPTIC FLESH, SPITFIRE («ναι ρε συ! Αυτοί που άνοιξαν για τους MAIDEN και τους SAXON!»)...

ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΕΚΤΟΞΕΥΕΤΑΙ

Τα μέγιστα στα ερεθίσματα αυτά συνέβαλαν και τα περιοδικά της εποχής (το ίντερνετ ήταν μια πολυτέλεια που έβρισκες στην αίθουσα βιβλιοθήκης του...πλανητάριου), γιατί πέρα από τις συνεντεύξεις και τις ανταποκρίσεις των -λιγοστών έστω- live ελληνικών συγκροτημάτων, περιοδικά σαν το METAL HAMMER (βεβαίως βεβαίως) και το METAL INVADER, έδιναν δώρο cd με νέες και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες. Ακόμα στη δισκοθήκη μου υπάρχει η χιλιοπαιγμένη συλλογή από το HAMMER ("compiled by George F.") με τίτλο "Dark Rhapsodies", όπου τα "Marble smiling face" των SEPTIC FLESH και "Lesbian show" των NIGHTFALL ξεχώριζαν σαν μαύρες τρύπες στο ζωοφόρο σκοτάδι του underground. Tο δε "Death Star" των τελευταίων από συλλογή του METAL INVADER (..."Warzone" λεγόταν..?) με μπάντες όπως οι SWAN CHRISTY και οι DISHARMONY να πλαισιώνουν, οδήγησε στην ελπίδα πως η ελληνική σκηνή είναι εδώ και θα μείνει, σε μια εποχή μάλιστα που το ελληνόφωνο ροκ (βλέπε ΤΡΥΠΕΣ, ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ και τόσοι άλλοι γνώριζαν μεγάλη επιτυχία κυρίως μέσω του ATLANTIS FM).

ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΚΛΙΣΗ

Τα πράγματα μάλλον δεν εξελίχθηκαν έτσι...από το 2000 και μετά, σταδιακά το ενδιαφέρον του τύπου μειώθηκε, τα συγκροτήματα και οι δουλειές τους δεν προβάλονταν ίσως όσο θα έπρεπε, το ιντερνετ έφερε κρίση στις δισκογραφικές, η χώρα μπήκε στην πλαστή εποχή της ευημερίας, που εκτός από τα αρνητικά της είχε και θετικά για εμάς τους ροκάδες/μεταλλάδες, αφού από εκεί που βλέπαμε συναυλίες με το σταγονόμετρο, φτάσαμε στο σημείο να βαριόμαστε να βλέπουμε ακόμα και τους «μεγάλους» και να απολαμβάνουμε κάθε χρόνο όλο και περισσότερα ονόματα από Ευρώπη και Αμερική που κάποτε μόνο στα όνειρά μας βλέπαμε...και το underground? Πάντα εκεί. Φυσικά πάντα εκεί. Φυσικά μακριά από τα φώτα. Άλλωστε για κάθε υπό-είδος του ροκ/μεταλ που γίνεται μόδα, ένα άλλο ακραίο underground είδος γεννιέται. Το καζάνι έβραζε για χρόνια και άρχισαν να ξεπετάγονται νέα συγκροτήματα αλλά και να αναγενιούνται παλιότερα (βλ. SPITFIRE).

ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΣΤΟΧΟ

Οκτώβρης 2009, Gagarin 205 Αθήνα. To live είναι sold out, η παρέα χωρίζεται στα δύο, οι πιο «φανατικοί» των Paradise Lost φτάνουμε στις πρώτες σειρές, οι υπόλοιποι στον εξώστη να απολαύσουν από εκεί τη βραδιά. Τη συναυλία ανοίγουν κάποιοι Poem. Πες μας ανυποψίαστους, αδιάβαστους, αποκάλεσέ μας όπως θες όμως μετά το σετ τους, μόνο η είσοδος των Lost κατάφερε να ξεκολλήσει τα μυαλά μας από τον απέναντι τοίχο και να τα ξαναφέρει στο κεφάλι μας. Η σταθερή αξία των Lost και η μοναδική τους σχέση με το ελληνικό κοινό είναι αναμφισβήτητη, όμως έλα που εκεί στην έξοδο του Gagarin, μετά το τέλος της συναυλίας, όταν ξαναβρεθήκαμε οι πρώτες φράσεις ήταν «ρε συ τι μπαντάρα είναι αυτοί οι Poem! Τους ήξερες?» - «Όχι...». Αγοράσαμε το cd από εκεί –και δεν ήμασταν λίγοι-, τα παιδιά μας το υπόγραψαν και την επόμενη θελήσαμε να μάθουμε πράγματα γι' αυτούς. Ακόμα και την εποχή του ίντερνετ...όχι πολλά. Που θα ξαναπαίξουν? Γιατί δεν προβλήθηκε μια τόσο ωραία κυκλοφορία όσο της αξίζει? Και άλλα τέτοια ερωτήματα...Η σπίθα είχε ανάψει...

Ακολούθησαν κι άλλες εστίες...τα απίστευτα live των NIGHTSTALKER, των PLANET OF ZEUS, των SUICIDAL ANGELS και τόσων ακόμα, οι πάντα κορυφαίοι ROTTING CHRIST, SEPTIC FLESH, η δισκογραφική επιστροφή των NIGHTFALL (ακόμα ελπίζουμε σε περιοδεία) το μεγαλύτερο ίσως επίτευγμα έλληνα rocker, αυτό του GUS G...
Δεκέμβρης 2013, ίδιος χώρος, sold out δύο βραδιές οι Rotting Christ. Η σπίθα έχει γίνει φωτιά που μας σιγοψήνει. Ο Σάκης (ένας είναι) από το μικρόφωνο μας δείχνει το δρόμο: «ευχαριστούμε που στηρίζετε την ελληνική σκηνή». Το είπε και το ξαναείπε εκείνα τα βράδια βλέποντας τις αντισεισμικές αντοχές του Gagarin δοκιμάζονται. Το έλεγε και εκτός συνόρων: «support your local bands"...
Αυτό ήταν. Η φωτιά άναψε για τα καλά. Ο μουσικός τύπος της χώρας είναι ευρύς και πολύπλευρος, όμως η ελληνική σκηνή, είτε γεμίζει venues, είτε κινείται underground, καταλαμβάνει ένα μέρος των εντύπων και των ηλεκτρονικών μέσων. Καιρός λοιπόν να δημιουργηθεί ένας χώρος ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ. Ένας χώρος που θα ασχολείται μόνο με αυτήν, δηλαδή με εμας. Τα συγκροτήματά μας, τα συγκροτήματα των φίλων μας, είτε τα ακούμε εμείς και 10 κολλητοί, είτε εμείς και 10 χιλιάδες... Χωρίς ταμπέλες και υποκατηγορίες , με μόνο κριτήριο την αγάπη για τον σκληρό ήχο.

HARD MUSIC.GR

Εδώ θα ασχολούμαστε με τα «δικά μας». Τα νέα, τις συναυλίες, τις κυκλοφορίες. Λατρεύουμε και τιμούμε όλα τα ιερά τέρατα αυτής της μουσικής, από τους BLACK SABBATH ως τους CLUTCH, από τους AC/DC ως τους BLACK KEYS και προσθέστε όποια άλλη τέτοια διαδρομή τραβάει η όρεξή σας. Όμως τέτοιες μπάντες έχουν την αναγνώριση και το μερίδιο τους στον διεθνή και ελληνικό τύπο. Εδώ, ο χώρος αυτός θα δοθεί στους δικούς μας,εγχώριους, τοπικούς θεούς ή ήρωες, όπως θέλετε πείτε τους -είναι μάλλον και τα δύο έτσι κι αλλιώς- στους πιστούς τους αλλά και στους ακόλουθους, στο νέο αίμα. Όλοι μαζί μια δύναμη.

Και επειδή οι καιροί είναι παράξενοι αλλά και πονηροί, ένα –δυστυχώς -απαραίτητο ξεκαθάρισμα: Μακριά από εμάς οποιαδήποτε πολιτική στάση, οποιοσδήποτε πολιτικός χρωματισμός απέναντι στην αγάπη μας για την ελληνική σκηνή. Η αγάπη αυτή πηγάζει καθαρά και ΜΟΝΟ από τη μουσική και ως τέτοια θέλουμε να την ανταποδώσουμε σε αυτήν, βάζοντας όσα λιθαράκια καταφέρουμε στο να διαδοθεί και να λάβει την αναγνώρηση που της αξίζει. Κανένας πολιτικός/οπαδικός/θρησκευτικός/φυλετικός διαχωρισμός. Πολιτική, πατρίδα, φυλή και κατά έναν τρόπο θρησκεία μας είναι η μουσική. Ο όρος «ελληνική» μπροστά από την λέξη «σκηνή» μπαίνει για να προσδιορίσει τον χώρο. Τη γειτονιά, αν μας πιάνεις. Αν όχι, μάλλον λάθος διαβάζεις τόση ώρα. Εκεί που όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και φίλοι και παίρνουν κιθάρες φτιάχνοντας συγκροτήματα rock, metal, alternative, gothic, black και ότι άλλο χωράει το καζάνι που βράζει. Με τη στήριξη και τη δική σας συμμετοχή θα δυναμώσουμε κι άλλο αυτό το «Γαλατικό χωριό» ώστε να το απολαμβάνουμε εκεί και όπως πρέπει.

Με εκτίμηση,
HARDMUSIC.GR