Οι νεοσύστατοι The Mound κυκλοφόρησαν νωρίτερα μέσα στη χρονιά το ομώνυμο ντεμπούτο EP τους δείχνοντας ένα ιδιαίτερα ποιοτικό doom rock πρόσωπο και προσφέροντας έτσι το δικό τους μερίδιο στην ούτως ή άλλως ακμάζουσα εγχώρια heavy rock σκηνή. Οι ίδιοι είναι πολύ ευχάριστοι σαν άνθρωποι και μας το απέδειξαν στην μικρή συζήτηση που είχαμε μαζί τους, λίγο μετά τη φωτογράφισή τους σε έναν πεζόδρομο του Κεραμεικού.

Ζήτησα να μάθω πως ξεκίνησε η μπάντα και ο Νώντας (κιθάρα) με τον Αργύρη (φωνή), μοιραζόμενοι την πρώτη απάντηση μου είπαν τα εξής:

“Ξεκινήσαμε από το Μενίδι, στο οποίο και μέναμε. Είχαμε ως σημείο αναφοράς το «Καλλιτεχνείο των Αχαρνών», έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο εθελοντισμού που αποτελούσε το στέκι μας. Εκεί γνωρίσαμε ο ένας τον άλλον και ξεκινήσαμε να τζαμάρουμε όπως και να παίζουμε κάποια covers συστήνοντας στην αρχή πρακτικά μια cover band της σειράς. Οι αναζητήσεις και ο πειραματισμός στην πορεία μας έφεραν σταδιακά στη σημερινή κατάσταση όπου πλέον παίζουμε το δικό μας υλικό και ηχούμε έτσι όπως ηχούμε. Το πρώτο live που κάναμε σαν μπάντα ήταν στο «Καλλιτεχνείο των Αχαρνών» εν τω μεταξύ, ενώ δεν διστάσαμε να επιστρέψουμε σε αυτό για άλλη μία εμφάνιση λίγο καιρό αργότερα, όταν πλέον είχε ενσωματωθεί και ο Νίκος (drums) στο σχήμα.”

“Οπότε είστε φίλοι μεταξύ σας; Αυτό παραμένει σαν κατάσταση;” ρωτώ, γνωρίζοντας πρακτικά από πριν την απάντηση.

Ο Αργύρης σπεύδει να απαντήσει: “Αυτό είναι το πνεύμα της μπάντας, είμαστε πάνω απ’ όλα φίλοι και αυτό αποτέλεσε και σημείο αναφοράς για να δημιουργηθεί και το δέσιμο που τελικά καταλήξαμε να έχουμε μεταξύ μας σαν προσωπικότητες, αλλά και σαν μπάντα. Εν τω μεταξύ είχαμε πολύ λίγες αλλαγές στο line-up αυτά τα τέσσερα χρόνια και ακόμη και με τον Νίκο που ενσωματώθηκε τελευταίος ταιριάξαμε πολύ σαν φίλοι. Εγώ πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου να παίζει στους The Mound με κάποια άλλα παιδιά από αυτά που παίζουν τώρα.”

Ο drummer του σχήματος Νίκος παίρνει τον λόγο για πρώτη φορά στη συζήτηση: “Ακόμη και κάποιος άλλος να έρθει όπως το παιδί που θα με αντικαταστήσει στα τύμπανα τώρα που θα μπω φαντάρος, συνήθως θα είναι κάποιος που επίσης είναι φίλος μας. Προτιμάμε γενικά να συνεργαζόμαστε με φίλους και είναι κάτι που δουλεύει καλύτερα για εμάς.”

Ο Νώντας συμπληρώνει: “Εφ’ όσον δεν είμαστε μπάντα που μπορεί να βασιστεί σε αμιγώς επαγγελματικές σχέσεις, θέλουμε τουλάχιστον ανθρώπους που να μπορούμε να συνενοηθούμε μαζί τους και μια φιλική σχέση βοηθάει πολύ σε αυτό.”

Καμία μπάντα, αλλά και κανένας καλλιτέχνης που ασχολείται με εναλλακτικά παρακλάδια της τέχνης δεν βρίσκει εύκολες καταστάσεις στην Ελλάδα του σήμερα και δεν μπορώ να μη ρωτήσω τους The Mound πως βιώνουν την ελληνική πραγματικότητα μέσα στην προσπάθειά τους.

“Το κακό με την Ελλάδα είναι πως ένας άνθρωπος που κάνει μια δουλειά νομίζει πως την κάνει καλύτερα απ’ όλους. Επαναπαύεται και δεν είναι δεκτικός στο να μάθει έναν νέο τρόπο ή μια νέα μέθοδο που θα τον κάνει να την βελτιώσει.” λέει ο Νώντας.

Ο Αργύρης έχει τη λύση: “Εμείς φροντίζουμε να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που είναι στην ίδια σελίδα με εμάς και μέχρι στιγμής φαίνεται να αποφεύγουμε σε γενικές γραμμές τις κακοτοπιές, με αυτόν τον τρόπο. Είναι μύθος το ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί κάποιος να πετύχει τους στόχους του ή να κάνει αυτό που θέλει ποιοτικά. Μπορείς να έχεις ένα καλό επίπεδο (ποιοτικά μιλώντας) είτε ασχολείσαι με τη μουσική, είτε με οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο και να φτάσεις την προσπάθειά σου μέχρι εκεί που μπορούν σε πάνε οι δυνατότητές σου και οι δυνατότητες του περιβάλλοντος και αυτό είναι αρκετό από μόνο του.”

Ο Νίκος σπεύδει να δώσει έναν πιο πραγματιστικό τόνο στη συζήτηση: “Ανεξαρτήτως χώρας, το να πετύχεις τους στόχους σου και ειδικότερα στη μουσική έχει να κάνει και με το πόσο αντέχει η τσέπη σου. Η ποιότητα είναι φυσικά σημαντική, αλλά αν δεν έχεις χρήματα να επενδύσεις στην προσπάθειά σου, μπορείς να πας μέχρι ένα ορισμένο σημείο.”

Σταματούν εδώ τα εμπόδια όμως; Είναι όντως τόσο εύκολα τα πράγματα; Ο Νώντας δίνει την απάντηση που περίμενα:

“Η rock μουσική δεν αποτελεί την πρότιμηση της πλειοψηφίας στην Ελλάδα. Από τη στιγμή λοιπόν που το κοινό είναι μικρό ο δείκτης δυσκολίας αυξάνεται. Θεωρώ πως στην Ελλάδα έχεις κατά κάποιον τρόπο την πλάτη στον τοίχο αν ασχολείσαι με αυτόν τον ήχο. Άλλες χώρες με μεγάλη και παλιότερη σκηνή έχουν σαφέστατα ένα μικρό προβάδισμα. Ωστόσο όταν έχεις καλό υλικό στα χέρια σου, κάνεις την προσπάθειά σου μεθοδικά και έχεις ένα σεβαστό κεφάλαιο που μπορεί να σου λύσει τα χέρια, μπορείς με την βοήθεια τις πληροφορίας, η οποία πλέον είναι πολύ εύκολα προσβάσιμη, να κάνεις κάτι που πραγματικά θα έχει σημασία.”

Οι πολλαπλές αναφορές στην ανάγκη οικονομικής επένδυσης, με πάνε αυτόματα σε ερώτηση σχετικά με την οικονομική κρίση και το κατά πόσο αυτή έχει επηρεάσει στην άνθιση της εγχώριας σκηνής. Μύθος ή πραγματικότητα;

Ο ανήσυχος Νίκος μας λέει: “Νομίζω πως στη νεότερη γενιά της Ελλάδας, πάντα υπήρχε μια τάση προς την τέχνη, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δηλαδή. Δεν νομίζω πως η άνθιση της σκηνής έχει να κάνει με την κρίση και το ότι αυτή μπορεί να κλείσει κάποιες διεξόδους και να σε ωθήσει στο να βρεις κάποιες νέες. Πάντα υπήρχαν προβλήματα, πάντα κάποιος θα στρεφόταν στην τέχνη ως διέξοδο, όχι απαραίτητα επειδή δεν έχει να φάει. Είναι μια φυσική συνέχεια όλο αυτό το πράγμα. Έτυχε πάνω στην κρίση να ανθίσει η συγκεκριμένη σκηνή. Νομίζω πως αποτελεί και συνέπεια της άνθισης της σκηνής στην Κεντρική Ευρώπη. Αυτό έδωσε ένα μεγάλο boost! Και δεν είναι κακό αυτό. Για την ακρίβεια είναι κάτι που αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Θέμα χρόνου ήταν.”

Ο Αργύρης συμπληρώνει: “Απλά η κρίση ίσως έκανε κόσμο να κοιτάξει πιο δίπλα του και να μη βλέπει μόνο τη μεγάλη εικόνα. Έφερε κατά κάποιον τρόπο τους ανθρώπους πιο κοντά, τους έκανε να καταλάβουν τι έχουν στα χέρια τους και τι μπορούν να κάνουν με αυτό. Βέβαια μπορεί οι καλλιτέχνες μέρα με την μέρα να αυξάνονται και να ψάχνονται περισσότερο σε αυτό που κάνουν, αλλά δυστυχώς η ποσότητα του κοινού μένει ίδια. Υπάρχει αυξημένη προσφορά αλλά όχι πολύ αυξημένη ζήτηση και δεν ξέρω που μπορεί να βγάλει αυτό. Όπως βλέπεις διαφωνούμε στα πάντα, ακόμη και στις ταινίες που βλέπουμε! Χαχαχα!”

“Διαφωνείτε και στις μουσικές προτιμήσεις;” ρωτάω.

Ο Νώντας παίρνει και πάλι τον λόγο: “Την ώρα της σύνθεσης υπάρχει απόλυτη ομόνοια και ομαδικότητα μεταξύ μας. Δουλεύουμε τις ιδέες όλοι μαζί, πειραματιζόμαστε και δοκιμάζουμε πράγματα με μια ιδιαίτερη σύμπνοια. Θεωρώ πως επειδή η μουσική που παίζουμε και ο τρόπος που συνθέτει ο καθένας μας έχει πλέον αφομοιωθεί από όλους τους υπόλοιπους, έχει αρχίσει όλο το πράγμα και δουλεύει πιο φυσικά. Υπάρχει υπομονή, ευλυγισία και συλλογικότητα. Εκτός μουσικής σκοτωνόμαστε! Διαφωνούμε στα πάντα!”

Μπορεί η κρίση –όπως μας λένε οι The Mound- να μην δημιούργησε στροφή στις τέχνες, όμως φαίνεται πως για πολλές μπάντες του underground, μία ηχογράφηση, μία συναυλία, ακόμη και μία πρόβα μπορεί να λειτουργήσει σαν ψυχοθεραπεία. Εν τέλει τι είναι η μπάντα αναρρωτιέμαι; Διέξοδος ή hobby;

“Είναι μια μίξη και των δύο.” λέει κατευθείαν ο Νώντας “Στη δική μου περίπτωση, ισορροπεί κάποια πράγματα μέσα μου. Με χαλαρώνει όταν τρώω τις φρίκες μου.”

Οι The Mound αλληλοσυμπληρώνονται ακόμη και στον προφορικό λόγο. “Είναι η έκφραση του συναισθηματικού μας κόσμου. Λειτουργεί σαν εξαγνισμός και κάθαρση για όλους μας. Είναι ένας τρόπος να εξωτερικεύουμε την ενέργειά μας.” Συμπληρώνει ο Αργύρης

“Και φυσικά ένας τρόπος να περνάς καλά.” εσχατολογεί ο Νίκος “Αν δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχει τίποτα.”

Πότε όμως χαλάει η χημεία; Πότε φεύγει η καλοπέραση από το τραπέζι; Πότε τα πράγματα γίνονται πραγματικά δύσκολα και η ευημερία μιας μπάντας απειλείται; Υπάρχουν τέτοιες στιγμές;

Ο Νώντας μας καταθέτει πρώτος την άποψή του και εδώ: “Η κατάσταση γίνεται δύσκολη όταν δεν έρχονται κάποια πράγματα έτσι όπως θα τα ήθελες. Εμείς δεν ξέραμε τίποτα όταν ξεκινούσαμε, οπότε το κάθε τι ήταν πρόκληση, ακόμη κι οι δυσκολίες. Όταν κάτι δεν πήγαινε καλά είχαμε πάντα τη διάθεση να δουλέψουμε πάνω σε αυτό και να το διορθώσουμε. Δύσκολα χάνουμε την ψυχραιμία μας.”

Οι The Mound μοιάζουν όντως να έχουν ένα ιδιαίτερο δέσιμο μεταξύ τους και η απάντηση του Νίκου σηματοδοτεί αυτή την κατάσταση: “Νομίζω η καλοπέραση χάνεται όταν δεν ταιριάζεις με τους bandmates σου, είτε μουσικά είτε σαν χαρακτήρας και αυτό ευτυχώς είναι κάτι που δεν συμβαίνει ούτε λίγο στην περίπτωσή μας.”

Θα έλεγε κανείς πως οι The Mound ανήκουν στην ευρύτερη heavy rock σκηνή της Αθήνας. Μια σκηνή με ιδιαίτερη άνοδο. Πώς νιώθουν όμως οι ίδιοι για αυτό; Πιστεύουν στην ύπαρξη αυτής της σκηνής; Ο Νώντας έχει μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη άποψη πάνω στο θέμα:

“Σκηνή είναι το glam metal του Los Angeles στα 80’s. Εκεί μπάντες όπως οι Motley Crue, Guns ‘n’ Roses και Poison είχαν υιοθετήσει ένα συγκεκριμένο dress code και συχνάζαν στα ίδια μέρη. Υπήρχε εν τω μεταξύ πολύς κόσμος που παρακολουθούσε αυτή τη μουσική κι έτσι η σκηνή αυτή μπορούσε να συντηρηθεί μόνο και μόνο από το δικό της κοινό. Δεν νομίζω πως η «heavy rock σκηνή της Αθήνας» που λες είναι εν δυνάμει αυτοσυντηρούμενη. Δεν υπάρχουν τόσο πολλοί άνθρωποι που να ακούν αυτή τη μουσική εδώ πέρα. Επιπλέον για να μιλάμε για σκηνή πρέπει να υπάρχει και μια αισθητική σύγκλιση όπως και μια γενικότερη σύμπνοια στα πάντα. Έχουν πλέον έρθει αρκετά κοντά μεταξύ τους οι παρέες που ασχολούνται με μουσική, ακόμη και με ετερόκλητα μεταξύ τους είδη και ίσως υπό αυτή την έννοια θα μπορούσες να πεις πως έχουν μπει τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας σκηνής στο μέλλον. Ίδωμεν!”

Η απάντησή του Νώντα λίγο με εκπλήσσει και “αναγκάζομαι” να τον ρωτήσω τι φιλίες έχουν αυτοί δημιουργήσει με άλλες μπάντες του χώρου.

“Έχουμε κάνει πολύ καλές φιλίες με διάφορες μπάντες, αλλά έχουμε δει και την σκοτεινή πλευρά, όπως τον μη υγιή ανταγωνισμό από διάφορους. Υπάρχει μια υπεροπτική νοοτροπία από μερικούς που δεν χωράει σε όλο αυτό που κάνουμε.”

Στην συζήτηση περί συναυλιών Ο Νώντας έπαθε την πλάκα του στην τελευταία εμφάνιση των Clutch στην Αθήνα. “Μου έπεσαν τα σαγόνια στο πάτωμα” μας λέει χαρακτηριστικά ενώ ο Νίκος που φαίνεται η πιο underground περσόνα της παρέας μας μιλάει για ένα από τα καλύτερα outdoor festivals της ελληνικής επαρχίας: “Έπαθα πλάκα με τους Flying Eyes και τους Truckfighters στο φετινό Los Almiros. Δεν το πίστευα!”

Ο Νώντας παίρνει την πάσα και μας μιλάει περισσότερο για τις φεστιβαλικές διοργανώσεις στον Ελλαδικό χώρο: “Θεωρώ πως γίνονται πολύ καλές προσπάθειες στα festivals εδώ και οι ομάδες παραγωγής κάνουν πολύ καλή δουλειά σε όλα τα επίπεδα. Δεν έχει τύχει να δυσαρεστηθώ με κάποια διοργάνωση. Έχουμε ωστόσο ακόμη μερικά επίπεδα να ανέβουμε, κυρίως στο κομμάτι της καλλιτεχνικής επιμέλειας αλλά στους τρόπους με τους οποίους οι διοργανώτριες εταίρείες απευθύνονται στο κοινό. Πρέπει να γίνει πιο σωστά και μεθοδευμένα αυτό. Υπάρχουν πολύ ποιοτικοί καλλιτέχνες που στην Ελλάδα μονίμως εμφανίζονται μπροστά σε μικρό κοινό. Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει.”

Η συζήτηση πάει μόνη της πλέον και σιγά-σιγά φτάνει στο τέλος της με τον Νίκο να μας λέει για το Defcon Fest: “Τα μικρά festivals όπως το Defcon έχουν ανέβει και καθιερωθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια ενώ αποτελούν πάτημα για μικρές μπάντες να ακουστούν περισσότερο και να αποκτήσουν κίνητρο. Και μιλάω για μπάντες όπως εμείς ή λ.χ. οι The Road Miles που έκαναν μια σπουδαία πορεία μετά τη συμμετοχή τους στην περσινή edition του εν λόγω festival.”

Οι The Mound θα εμφανιστούν στο Defcon Fest 8 το Σάββατο 1 Οκτωβρίου στο An Club κι έτσι τους ρωτάω να μας πουν τι μας ετοιμάζουν για το συγκεκριμένο βράδυ.

Ο λαλίστατος Νώντας παίρνει τον λόγο και εδώ: “Blood & Thunder! Χαχαχα! Πέραν της πλάκας, υπάρχει πολύ καλό κλίμα μεταξύ μας στις πρόβες, περιμένουμε αυτό το live πως και πως και έχουμε πολλή συσσωρευμένη ενέργεια που ψάχνει να διοχετευθεί κάπου. Αυτή θα είναι μια καλή ευκαιρία! Θα παίξουμε και μερικά καινούρια κομμάτια που δεν έχουν ακόμη παιχτεί ζωντανά.”

Τους ζητώ μια γενική ευχή και ο Αργύρης μου δίνει μία από τις καλύτερες που θα μπορούσε:

“Εύχομαι ο κόσμος να μην κάνει επιτηδευμένα πράγματα. Να κάνει αυτό που αισθάνεται και μόνο αυτό. Μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις. Με επιτηδευμένα πράγματα δεν πάει κανείς και τίποτα μπροστά.”

Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη
Κείμενο: Δημήτρης Κότσης