Το ''Αμοργιανό πέρασμα'', είναι ο καταλληλότερος χώρος για να συναντήσει κανείς τους Beggars. η κούραση και η σκόνη του δρόμου διαλύονται από τη ρακή...όσο για τον διάβολο; well he's gonna get you, no matter how far!

HardMusic: Γιάννη, βασικά καλησπέρα σας!
Γιάννης Πασσάς: Καλησπέρα,

HM: Βγαίνει σε λίγο ο τρίτος σερί δίσκος σας 2013,14,15...
Γ.Π: Και τέταρτος συνολικά. Είναι ο τρίτος πάντως σε 24 μήνες!

HM: Πόσο δαιμονιώδης είναι η έμπνευση σας;
Γ.Π: Χεχε, νομίζω ότι είμαστε σε πολύ καλό επίπεδο έμπνευσης αυτή τη περίοδο. Η κεκτημένη του δρόμου μας το έχει επιτρέψει αυτό, φαντάσου είχαμε ένα κενό για δυο μήνες και μας φαίνεται ότι καθόμαστε για αιώνες! Πάντως μας πάνε όλα καλά. Υπάρχει πολύ δουλειά, πολύ προσπάθεια και όλα και γι'αυτό το λόγο μας πάνε καλά.

HM: Μιας και δεν έχουμε το δίσκο ακόμα στα χέρια μας, μίλησε μας για το Devils Highway.
Γ.Π: To Devil's Highway είναι ένας δίσκος με οχτώ κομμάτια. Καταφέραμε να είναι ο πιο live δίσκος μας, είναι ο πιο γρήγορος και ο πιο dark που έχουμε ως τώρα. Είναι τραχύς και είναι το ημερολόγιο που καταγράφουμε ότι μας συνέβη το 2014 στο δρόμο. Αυτό είναι. Μια δική μας αποτύπωση από εικόνες του δρόμου. Ακόμα και ο τίτλος δείχνει τι τραβάει κανείς όταν θέλει να κάνει δουλειά στη μουσική. To εξώφυλλο το έκανε ο Chili, ο μπασίστας μας, όπως και γενικά τα artwork μας και ουσιαστικά είναι ο σκαλισμένος κορμός από το δέντρο που βλέπει κανείς μπαίνοντας στα Μάταλα της Κρήτης. Θέλαμε να αφιερώσουμε το artwork στον ευλογημένο αυτό τόπο.

HM: Τα κομμάτια είναι όλα καινούργια;
Γ.Π: Ναι τα κομμάτια είναι όλα καινούργια εκτός από το ομώνυμο που υπήρχε από τον προηγούμενο δίσκο μας αλλά θεωρήσαμε ότι ακόμα δεν ήταν η στιγμή του.



HM: Οι ηχογραφήσεις που έγιναν;
Γ.Π: Στα Sierra κλασσικά με παραγωγό τον Αλέξανδρο Χρυσίδη, τεχνικό ήχου τον Χάρη Γκιουλιστάνη που ήταν και παραγωγός του Truth και ένα κομμάτι το ηχογραφήσαμε στο Ηράκλειο της Κρήτης στα Rolling Stone studios από τον Στέλιο Τάρλα, σε ένα soundcheck. Και μετά ήρθε στα sierra για μίξη και mastering. Σκέψου ότι οι ηχογραφήσεις όλου του ρυθμικού μέρους μας πήραν μια μέρα και άλλη μια μέρα τα over dubs. Από τον προηγούμενο δίσκο μας άρεσε και το κρατήσαμε και τώρα να γράψουμε live το studio, δίχως μετρονόμους. Δε είμαστε οι Porcupine Tree, θέλουμε αυτό που βγαίνει στο live να είναι το ίδιο με αυτό που υπάρχει στον δίσκο. Φέραμε το stage μέσα στο studio! Χαχαχα

HM: Ο δίσκος σας κυκλοφορεί σε λίγες μέρες μέσα από το Metal Hammer (η συνέντευξη έγινε 16/3). Πως έγιναν οι συνεννοήσεις;
Γ.Π: Ήταν μια ιδέα της δισκογραφικής και η πρόταση έγινε από μένα, όταν συνάντησα τον Κώστα Χρονόπουλο και τον Χάκο Περβανίδη κάπου τον Οκτώβρη, και αποφασίσαμε να βγει τώρα ο δίσκος. Μας τιμάει πάρα πολύ το ότι ένα περιοδικό με την ιστορία του Metal Hammer αποφάσισε να κυκλοφορήσει τον νέο μας δίσκο και ίσως για πρώτη φορά να κυκλοφορήσει έναν rock 'n' roll δίσκο και όχι κάτι metal.

HM: Το Μetal Ηammer υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο δίσκος που επανασυστήνει τη μπάντα στον κοινό αλλά και στον εαυτό της. Πέρα από το promotion πόση αλήθεια εμπεριέχει αυτή η δήλωση για εσάς;
Γ.Π: Εγώ το βλέπω σαν την επομένη μέρα. Όπως και ο κάθε δίσκος ήταν η επόμενη μέρα από τον προηγούμενο έτσι και τώρα με το Devil's Highway. Είναι η τέταρτη μέρα της μπάντας. Για εμάς. Δεν είχαμε σκοπό να επανασυστήσουμε το συγκρότημα αυτοί είμαστε και απλά εξελισσόμαστε..σε πολύ γρήγορους χρόνους! (τρελά γέλια). Για εμάς πάντως είναι πολύ σημαντικό να δεχόμαστε τόσο καλά σχόλια από ανθρώπους που είναι τόσα χρόνια στο χώρο και τον γνωρίζουν.



HM:Το Dove που είναι και το πρώτο σας τραγούδι που έκανε breakthrough, αναφέρεται σαν έννοια και στους στίχους από το devil's highway. Γιατί έγινε αυτό; νιώθεις ότι κλείνει έναν στιχουργικό κύκλο;
Γ.Π: Τo πρόσεξες ε; Κοίταξε, το dove ήταν το κομμάτι που μας έκανε γνωστούς. Και εξακολουθεί να είναι το μόνο κομμάτι από τον πρώτο δίσκο που μένει στο setlist μας. Έχεις ένα δίκιο, κάπως στο δικό μου μυαλό έχει μια συνεχεία εννοιολογική αλλά όχι με τους Beggars.

HM: Το Rock με τον διάβολο μοιάζουν να πηγαίνουν χέρι χέρι. Για σένα και στον δικό σας διάβολο, τι είναι πιο κοντά, το Highway to hell των AC/DC ή ο Robert Johnson;
Γ.Π: Αναστεναγμός και κενό ...είμαστε ακριβώς στο ενδιάμεσο. Δε μπορώ να ξεχωρίσω και να εκφραστώ για τον Robert Johnson στο τι έκανε για την rock μουσική... ε..είναι η απόλυτη ισορροπία αυτά τα δυο.


HM: Που βρίσκεται αυτή η λεωφόρος του διαβόλου;
Γ.Π: Νομίζω για εμάς είναι παντού. Δεν είναι σε ένα σημείο, έχουμε κάνει πάνω από 30.000 χλμ σε τρία χρόνια, εντός των συνόρων, έχουμε αλλάξει πολλά καράβια, λιγότερα αεροπλάνα από όσα θα θέλαμε (πολλά γέλια), νομίζω είναι σε κάθε μέτρο αυτής της διαδρομής μας ως τώρα. Είναι τόσες πολλές οι εικόνες και οι στιγμές που αυτή η λεωφόρος υπάρχει παντού.
(σε αυτό το σημείο επενέβει και ο drummer των Beggars, ο Άγγελος)
Άγγελος: Είναι ένας μεγάλος άδειος δρόμος, είναι η πρόκληση να μη ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η αυριανή μέρα.

HM: Τι σημαίνει για σένα ότι το rock είναι επικίνδυνο;
Γ.Π: Είναι αυτή η αστείρευτη ενέργεια που σε ωθεί να ξεπερνάς το όριο των συναισθημάτων σου..είναι όλο αυτό που κάνει τον μικρόκοσμο σου να μοιάζει πολύ σημαντικότερος από ότι συμβαίνει γύρω σου.



HM: Ο πρώτος δίσκος που άκουσες και ο πρώτος που σε έκανε να πεις ''να, αυτό θέλω να κάνω κι εγώ'';
Γ.Π: Ο πρώτος δίσκος που άκουσα ήταν του πάτερα μου, το Argus των Wishbone Ash, εκείνος που με έκανε να θέλω να παίξω μουσική ήταν το Appetite for destruction. Όταν κυκλοφόρησε νομίζω εκεί στο '88, που το άκουσα εγώ, γύρισαν όλα μέσα μου.

HM: Σε έναν ονειρικό κόσμο, θα ήθελες παραγωγή στο δίσκο σας να κάνει ο Lemmy ή ο Josh Homme;
Γ.Π: εεε.....(μεγάλο κενό)...δύσκολη ερώτηση..με βάζεις ανάμεσα στο συναισθηματικό και το επαγγελματικό κομμάτι.... ας πούμε ο Lemmy!(τρελά γέλια).

HM: Ποιον δίσκο του rock θα ήθελες να έχεις δημιουργήσει και ποιον να δεις να δημιουργείται;
Γ.Π: Θα ήθελα να ήμουν στις ηχογραφήσεις του Let it be των Beatles. Τη περίοδο που η μπάντα ήταν διαλυμένη με τη Yoko Ono μέσα στο στούντιο, με παράξενα βλέμματα από τη μια πλευρά στην άλλη, και να δω πως είναι να δουλεύει μια μπάντα διαλυμένη και να βγάζει ένα τέτοιο αριστούργημα. Τώρα ποιο δίσκο θα ήθελα να έχω γράψει..πω πω..είναι δύσκολο αυτό.. μάλλον το επόμενο των Beggars!


HM: Έχεις κάποια αγαπημένα κομμάτια από τα δικά σας που σου αρέσει πιο πολύ να παίζεις ζωντανά;
Γ.Π: Χμ..θα σου πω τρία. Τα Not my War, Jesse James και Lunatic.

HM: Γιατί αφήσατε μόνο το Beggars στο όνομα σας;;
Γ.Π: Ε..βασικά για να μη μπερδεύεται ο κόσμος! Χαχαχα γιατί ακούγαμε πολλά πράγματα, ήμασταν οι blues diary,οι blues wire, οι beggars blues..οπότε είπαμε να κάνουμε τη ζωή σας πιο εύκολη! (εδώ παραλίγο να σταματήσει η συνέντευξη από τα γέλια)..

HM: Πως σου φαίνεται που πλέον οι ροκάδες είναι trendy παιδιά και όλα αυτά τα μούσια, tattoo, τα έχουν όλοι; σε ενοχλεί;
Γ.Π: Κοίτα επειδή έχω ζήσει και τις παλιές εποχές, μου αρέσει που πλέον μπορώ να μπω σε όποιο μαγαζί θέλω χωρίς να με κοιτάνε περίεργα ή να μου ρίχνουν πόρτα... χαχαχα..αλλά έχει χαθεί και αυτή η κουλτούρα της γωνιάς. Παλιότερα ήξερες ποιος ακούει thrash, heavy, stoner, alternative, house..τώρα δε ξεχωρίσει κανείς, είναι λίγο πιο απλωμένο αλλά και πάλι καλό είναι..από το να μην υπήρχαν μούσια και μαλλιά! (Πολλά γέλια)

HM: Καλύτερη συναυλία που έχει πάει;
Γ.Π: Pearl Jam στο ΟΑΚΑ!

HM: Καλύτερος live δίσκος που έχεις ακούσει;
Γ.Π: No sleep till Hammersmith! Για τον τσαμπουκά του και μόνο!

HM: Κάποιους δίσκους που προτείνεις σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την ελληνική σκηνή;
Γ.Π: Σίγουρα το Use των Nightstalker, Vigilante από Planet Of Zeus, Cellar Dogs, Rolling Dice που παίζουν ένα φοβερό rock τύπου Hendrix και το Tronik*plasma των Mikro.

HM: Αν έφτιαχνες ένα project εκτός των Beggars ποιοι θα ήθελες να μετέχουν από την ελληνική σκηνή;
Γ.Π: Ο ντράμερ των Out Of The Earth, τον Γιάννη από Planet στο μπάσο, κιθάρα και φωνή τον Daymanτων Cellar Dogs, στην άλλη κιθάρα εγώ και στο Hammond θα ήθελα τον Θάνο Καραγκαντά που έχουμε συνεργαστεί παλιότερα. Θα έβγαζε πολύ ψυχεδέλεια όλο αυτό!
Τέλος μια Bonus ερώτηση σε όλα τα μέλη της μπάντας.

HM: ο δίσκος σας λέγεται Devil's Highway. Τι είναι για εσάς ο διάβολος;
Γ.Π: Υπαρκτός. Είναι κάτι πέρα από μια θρησκευτική έννοια όμως. Είναι μια από τις ανώτερες δυνάμεις.
Άγγελος: Ο διάβολος για μένα βγαίνει από την διαβολή, είναι το οτιδήποτε μπορεί να σε βγάλει από τη πορεία σου. Με όλα όσα ζούμε σήμερα έχουμε χάσει τη πορεία μας, το δρόμο μας. Για μένα το Devils Highway είναι ο δρόμος του πειρασμού όσων μας διαβάλουν, είναι ο δύσκολος δρόμος που πρέπει να περάσεις και να βγεις αλώβητος. Ο κόσμος προτιμά να ακούσει το παραμυθάκι του, το Devil's Highway είναι το ακριβώς αντίθετο. Με τρομάζει, πάντως, αρκετές φορές η λέξη διάβολος.
Chili: Ο διάβολος για μένα, είναι ένα "δημιούργημα" του ανθρώπου, όπως και ο θεός άλλωστε. Κάτι για να υπάρχει στο μυαλό του και είτε να τον ωθεί είτε να τον "φρενάρει" προκειμένου να κάνει ή όχι το οτιδήποτε. Όπως λέμε, είναι κάτι για να έχει ο καθένας μας να παραμυθιάζει το κεφάλι του. Όλα από εμάς ξεκινάνε και σε εμάς καταλήγουν. Ούτε ουρές, ούτε κέρατα, ούτε δόντια με αίμα... Ο καθένας τον προσωποποιεί σύμφωνα με τις ανάγκες του. Αυτό πιστεύω.



Ανδρέας Ντούτσιας