Με 3000 και κόσμο να κάνει περατζάδα στα περίπτερα του φεστιβάλ και να δείχνει διάθεση να πάρει μέρος στις εκδηλώσεις ε, δε θέλεις και πολύ για να τον πάρεις με το μέρος σου στη μεγάλη σκηνή του Resistance. Δε χρειάζεται καν να είσαι ο Αργύρης. Η σχόλη, που φοιτητικά δεν πρέπει να έχει δει ποτέ της τόσο αμέριστο ενδιαφέρον και προσήλωση από όσους είναι μέσα, γέμισε στις 9.30 και δεν άδειασε ούτε μετά το τέλος των Nightstalker, αφού στη μικρή σκηνή –μπροστά στην είσοδο- είχε στηθεί ένα τσιμπουσο-γλέντι παραδοσιακής μουσικής και χορού! Περπατάμε όμως τώρα. Περνάμε τους πάγκους, κάνουμε το Π της σχολής και στη πίσω μεριά ερχόμαστε απέναντι στη μεγάλη σκηνή.
Και τι μας περίμενε; ένα τρομερό billing με φοβερό built–up έντασης και παλμού. Οι Dustbowl έχοντας στις πλάτες τους ένα παρελθόν διασκευών σε Johnny Cash, βγάζουν μια άνετη americana με πολλά στοιχεία Madrugada και δε χρειάζονται κάποια διασκευή για διαπιστεύσεις ή για να πάρουν τον κόσμο με το μέρος τους. Εξάλλου είναι από τα αγαπημένα είδη στην ψωροκώσταινα. Έχουμε τα πάντα κύριοι! Ακόμα και steel pedal! Ταξιδιάρικες μελωδίες, καλή σκηνική παρουσία, έναν τραγουδιστή που σου αρέσει να τον παρακολουθείς τι κάνει και πως κινείται και τον Νίκο στη κιθάρα να παίρνει παθιάρικες πόζες. Είναι το συγκρότημα που Η δυναμική του δεν φτάνει μέχρι το opening act αλλά το ξεπερνάει άνετα.
Το σκηνικό σκληραίνει μιας και οι ζητιάνοι ήρθαν ξανά από τα μέρη μας για μια ''ελεημοσύνη''. Όταν ξανάρθει η ώρα να αλλάξουν το όνομα τους, μετά το Blues Beggars Diary που έγινε το φιλικό Beggars, μπορούν να το κάνουν ''the band with the shirtless bass player with hair like medusa'' και να παίζουν shoe-gaze, sludge. Μέχρι τότε είναι απλά οι Beggars. Αλητήριο, βρώμικο και πιο fuzz-αριστό από ποτέ, το τρίο παίρνει κεφάλια. Έχουν γίνει ένα από τα λίγα συγκροτήματα που δε θες να κατέβουν από τη σκηνή. Όλος ο κόσμος με το μέρος τους, όσοι δε τους ήξεραν έμειναν με το στόμα ανοικτό και τον κώλο να σβουρίζεται μαζί με το κεφάλι τους. Στη γκομενάρα ''Rita'' έβγαλαν και τον σαξοφωνίστα, τα ''Devils Highway'' , ''Jesse James'', ''Lunatic'' έχουν γερές ρίζες όχι μόνο στις φωνητικές μας χορδές αλλά και στις ψυχές μας ''...that's why we call you the lightning guys''....
Οι ''Στοκοι'' είναι τόσο κουλ που αν τους πας στο Θιβέτ θα τους βάλουν για δασκάλους. Όλα είναι χιτ με αυτούς. Το αυθόρμητο στήσιμο, το χρώμα των οργάνων τους –μουσικών! Μη κοιτάτε χαμηλά- τα μπινελίκια τους και θέλετε να πω για τα κομμάτια ή τα ξέρετε; Χαχαχα! Στο σκυλάδικο της γειτονιάς σας να πάτε μάλλον θα ξέρουν ένα. Ναι αυτό στο τέλος, που το βράδυ στο Residence το τραγούδησαν και τα δέντρα. Το σετλιστ κινήθηκε στα κλασσικά τους που παίζουν τον τελευταίο καιρό και μη σκάτε να τους ζητάτε τραγούδια. Όταν θέλουν εκείνοι θα τα βάλλουν.'' Superfreak'', ''Go Get Some'','' Just A Burn'' και πάνω από όλα το ένα και μοναδικό "Line". Nightstalker ρε!!! Ο κόσμος δε θα χορτάσει ποτέ να γεμίζει χώρους για πάρτι τους.
Setlists.
Nightstalker (με μεγαλη επιφυλαξη)
1. Gο Get Some
2. One Million Broken Promises
3. Superfreak
4. All Around
5. Just A Burn
6. Voodoo U Do
7. Line
8. Soma
9. This Is U
10. Baby, God Is Dead
11. Trigger Happy
12. Dead Rock Commandos
13. Children Of The Sun
Beggars
1. I don't know
2. That Road
3. The Motorchrist
4. Truth
5. Jesse James
6. Not My War
7. Rita
8. The Lightning
9. Devil's Highway
10. Downtown Train
11. Children Of The Revolution (T.Rex cover)
12. Lunatic
Dustbowl
1. Land Ends
2. Suicide Avenue
3. The Boat [new]
4. Lay Me Down Easy [new]
5. Linger On [new]
6. The Great Fandango [new]
7. Harvest And Remains [new]
8. Bread And Soil [new]
9. Strain Of Care [new]
10. Don't Let The Fascists Drag You Down [new]
11. Guns Of Brixton (P. Simonon cover)
Ανταπόκριση: Ανδρέας Ντούτσιας
Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής
