Τι καλύτερο κίνητρο για μια συνέντευξη όταν έχεις στα χέρια σου ένα ντεμπούτο άλμπουμ διαμάντι και να κάνεις με ανθρώπους που το χαμόγελο και η θετική ενέργεια είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας τους. Το Hard Music συνάντησε τον Γιάννη Τσιμά και τον Γιώργο Θανασόπουλο από τους Endomain, όπου με τη πρόσφατη δουλειά τους "Step In The Machine", μας έδωσαν το δικαίωμα να περιμένουμε στο μέλλον σπουδαία πράγματα.

H.M.: Πώς φτάσατε στην απόφαση δημιουργίας των Endomain;
Γιώργος: Εμείς είμαστε πρώτα απ'όλα φίλοι για πάρα πολλά χρόνια. Τα 3/4 της μπάντας απότελούνται από μέλη των Airged Lamh. Όταν έκανε τον κύκλο του το θέμα με τους Airged Lamh., από την επόμενη μέρα κιόλας, αποφασίσαμε ότι εμείς δεν γίνεται να μην παίζουμε μαζί, οπότε κάτι έπρεπε να κάνουμε. Μέσα σε ένα διάστημα μίας βδομάδας αποφασίσαμε να κάνουμε μία νέα μπάντα, η οποία θα έχει και νέο στυλ. Κατά τη γνώμη μου οι λόγοι γι'αυτό ήταν δύο. Πρώτον, για να είναι ένα τελείως νέο κεφάλαιο, ώστε να καλύψουμε ανάγκες μας που δεν είχαμε καλύψει τόσα χρόνια και δεύτερον, γιατί δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το να συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική και μάλιστα να παίζουμε μαζί. Οπότε η απόφαση ήταν εύκολη και κάπως έτσι πήρε σάρκα και οστά αυτό που τώρα κατέληξε στο πρώτο μας cd.

Η.Μ.: Το "Endomain" πώς προέκυψε;
Γιάννης: Το "Endomain" έχει να κάνει με το παρελθόν της μπάντας. Στον πρώτο full length δίσκο των Airged Lamh υπάρχει κομμάτι με τον τίτλο αυτό και το χρησιμοποιήσαμε αυτό για καθαρά συναισθηματικούς λόγους, ως μία σύνδεση με το παρελθόν. Δεν σημαίνει κάτι σαν λέξη. Υπάρχει μέσα στα βιβλία του Tolkin που όταν ο Saruman χάνει την όλη ιστορία λέει "The end of my endomain", είναι σαν να λέμε το τέλος ενός τομέα και το ξεκίνημα κάτι καινούριου, οπότε έχεις μία σύνδεση με το παρελθόν και μία νέα αρχή.

Η.Μ.: Ο δίσκος ήταν στα πλάνα σας εξ'αρχής;
Γιώργος: Ναι, ήταν εξ'αρχής. Με τη διαφορά ότι επειδή με τους Airged Lamh. είχαμε πάντα συμβόλαιο με εταιρείες, είχαμε deadlines κτλ., με τους Endomain δεν το είχαμε αυτό. Είχαμε βέβαια πει από την αρχή ότι θα βγάλουμε κάποια στιγμή cd, απλά είπαμε ας το κάνουμε, να δούμε πώς πάει, τι στυλ θα μας προκύψει, να φτάσουμε το θέμα της σύνθεσης και της ενορχήστρωσης στα standards που θέλουμε εμείς και μετά να κάνουμε και album.

Η.Μ.: Πόσο καιρό σας πήρε για να βγάλετε το πρώτο album;
Γιώργος: Για τους λόγους που σου περιέγραψα πιο πάνω, μας πήρε περίπου 3,5 χρόνια. Εν τω μεταξύ, θέλαμε και λίγο να αποφορτιστούμε με το θέμα των Airged Lamh., γιατί έκλεισε ένα κεφάλαιο 15 ετών και φυσικά στενοχωρηθήκαμε. Κύλησαν κάπως έτσι τα πράγματα.
Γιάννης: Και σίγουρα δεν είναι εύκολο για οποιαδήποτε μπάντα, γιατί δεν είμαστε και επαγγελματίες, να βγάλει κάτι πολύ σύντομα. Όλοι έχουμε τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας, τις υποχρεώσεις μας, είναι και ο οικονομικός παράγοντας που μετράει. Και σκέψου ότι μας πήραν σχεδόν ένα χρόνο οι ηχογραφήσεις και σχεδόν άλλον έναν χρόνο να βρούμε εταιρεία. Δεν είναι όλα στρωμένα και εύκολα.
Γιώργος: Ναι. Γενικά όμως ήταν χαλαροί οι ρυθμοί μας. Και στο στούνιο είπαμε θα μπούμε, θα γράψουμε χαλαρά, όποτε μπορεί το στούντιο, όποτε μπορούμε εμείς. Αυτο που μας ενδιέφερε ήταν να βγει το όραμα της μπάντας, να αποδωθεί στο cd αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Αυτό θέλαμε. Δεν μας ένοιαζε ο χρόνος, δεν είχαμε κάτι ή κανέναν να μας πιέζει.

Η.Μ.: Δυσκολευτήκατε να βγάλετε το στυλ και το ύφος, το οποίο έχει αποτυπωθεί στο δίσκο;
Γιώργος: Στο στούντιο δε δυσκολευτήκαμε. Επειδή παίζουμε πάρα πολλά χρόνια μαζί, ο ένας ξέρει τα χούγια του άλλου. Το πράγμα δηλαδή ήταν προδιαγεγραμμένο κατά 80%. Ξέραμε τι θέλουμε να παίξουμε. Στο στούντιο μας βγήκαν τα κομμάτια σχεδόν αβίαστα. Το δύσκολο είναι το θέμα το ενορχηστρικό, με την έννοια ότι πρέπει να υπάρχει μία συγκεκριμένη φόρμουλα και αυτό ήταν που ήθελε περισσότερη δουλειά. Όσον αφορά το θέμα του στούντιο, πιο πολύ δυσκολευτήκαμε στο mix και αυτό γιατί εμείς παίζουμε λίγο – πολύ χωρίς καλούπια, οπότε κάποια κομμάτια μεταξύ τους είχαν τελείως διαφορετικό ύφος, οπότε για να το ομογενοποιήσεις σε μία παραγωγή είναι δύσκολο. Το ότι τα κομμάτια είναι διαφορετικά, είναι κάτι που μας αρέσει. Το ζητούμενο όμως ήταν να μην ακούς άλλο συγκρότημα στο ένα τραγούδι και άλλο στο επόμενο. Νομίζω ότι το καταφέραμε.
Γιάννης: Ουσιαστικά αυτό ήταν και το μεγάλο μας στοίχημα. Ήταν η πρώτη μας δουλειά, οπότε δεν είχαμε κάποιο reference, κάποιο μπούσουλα για το τί πρέπει να κάνουμε. Ξεκινήσαμε από το μηδέν, βγάλαμε 9 τραγούδια, αν είναι ωραία ή όχι θα το κρίνει ο κόσμος.

Η.Μ.: Έτος 2015 στην Ελλάδα. Είναι καλή εποχή να βγάλει κάποιος δίσκο στο χώρο της metal;
Γιώργος: Πάντα είναι καλή εποχή να γράφεις heavy metal. Για μένα δεν υπάρχουν όρια. Ειδικά η ελληνική σκηνή τώρα είναι πραγματικά στα πάνω της. Αν και γενικά το heavy metal τα τελευταία χρόνια έχει πέσει, η ελληνική σκηνή παραδόξως μας αποδεικνύει κάτι εντελώς ανάποδο από αυτό που συμβαίνει από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και μετά.
Γιάννης: Έχει ανέβει το επίπεδο, έχει βοηθήσει πολύ το ότι έχουν δημιουργηθεί στούντιο που έχουν πλέον αποκτήσει τεχνογνωσία όσον αφορά τις παραγωγές heavy metal, αποτυπώνεις ένα group πιο αναίμακτα πια το όραμά του συγκριτικά με τη δεκαετία του '90, ακόμα και τις αρχές του '00, που εμείς τα έχουμε ζήσει και ξέρουμε πόσο πολύ πιο δύσκολο ήταν αυτό πιο παλιά. Και γενικώς οι πιτσιρικάδες είναι πολύ πιο μελετηροί από εμάς, που δεν είχαμε ούτε την πληροφορία του youtube και γενικώς ό,τι απορία είχαμε να μπορούμε να τη λύσουμε σε ένα δευτερόλεπτο. Πιο ρομαντικές εποχές τότε και πιο true πράγματα, αλλά όσον αφορά το κομμάτι της μουσικής και των μουσικών νομίζω ότι η εποχή που ζούμε τώρα είναι ότι το καλύτερο.

Η.Μ: Θεωρείτε ότι με την επίτευξη του δίσκου, επιτύχατε το στόχο σας ή ο στόχος έχει μεγαλύτερο ταβάνι;
Γιάννης: Δεν θα έλεγα ότι ήταν ο στόχος ο δίσκος, εγώ πιστεύω ότι είναι απλά ένα βήμα. Ο καιρός θα δείξει πού μπορεί να πάει και πόσα βήματα ακόμα μπορούμε να κάνουμε.
Γιώργος: Εμείς παίζουμε μουσική επειδή αυτό μας αρέσει. Ο στόχος είναι να περνάμε καλά, γενικά στη ζωή. Θέτουμε πλέον κάποια standards για τον τρόπο που θέλουμε να κάνουμε τα πράγματα και ο λόγος είναι πρώτα απ'όλα για να ευχαριστιόμαστε εμείς και εν γένει να ευχαριστιέται αυτός που θα ακούσει το αποτέλεσμα. Δεν έχει να κάνει με ανταγωνισμό καθόλου. Απλά επειδή όλα αυτά μένουν στην ιστορία κι επειδή εγώ το βλέπω και λίγο ρομαντικά και θα ήθελα αύριο – μεθαύριο να πω στο παιδί μου ότι ο μπαμπάς του έκανε αυτό, θέλω να μείνει κάτι καλό. Οπότε αυτά που είναι να κάνουμε σαν μπάντα, θα τα κάνουμε χωρίς να μας νοιάζει και πολύ πού θα μας πάει, ζούμε για το ταξίδι.

Η.Μ.: Η metal αυτή τη στιγμή έχει πολλά είδη, πολλές νοοτροπίες και διαφορετικές ηλικίες που την ακούν. Ο δίσκος σας πού απευθύνεται;
Γιάννης: Εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν όλα τα είδη στο δίσκο, από αυτό που θα ακούσει ο κλασικός metal-άς, αλλά σίγουρα με αυτά που έχει κάνει ο Στρατής στο δίσκο παίρνουμε κόσμο κι από πιο νέες ηλικίες, έχει ξεφύγει από το εντελώς κλασικό heavy metal και πάει σε πιο σύγχρονα μονοπάτια.

Η.Μ.: Αν έπρεπε να χαρακτηρίσατε το είδος που παίζει η μπάντα, τι θα λέγατε;
Γιώργος: Μετά από πραγματικά πολύ σκέψη νομίζω ότι κατά 80-90% ανήκουμε στο power progressive. Αυτό βέβαια θα το κρίνει ο καθένας, εμείς λέμε τη δική μας άποψη. Γενικά βέβαια απευθυνόμαστε σε αυτόν που ακούει heavy metal. Επειδή ο δίσκος μας έχει πολλά είδη μέσα, θεωρώ ότι θα τον βρουν ενδιαφέρον πολλές κατηγορίες metal-άδων. Αυτό δεν είναι κάτι που το επιδιώξαμε, εμείς απλά παίζουμε αυτό που μας αρέσει. Βέβαια τελικά κι αφού συνέβη μας αρέσει πάρα πολύ που μας ακούν όλες αυτές οι κατηγορίες των metal-άδων, που θα μας ακούσει ένας κλασικός metal-άς ή ένας 20άρης που ακούει κάτι πιο αμερικάνικο π.χ.

H.M.: Τι feedback έχετε πάρει μέχρι στιγμής από τον κόσμο;
Γιώργος: Έχουμε πάρει πολύ καλό feedback και είμαστε πολύ χαρούμενοι γι'αυτό. Αφενός βλέπουμε ότι ο κόπος μας αποδίδει καρπούς και αφετέρου θέλουμε να αρέσει. Γενικώς ο δίσκος αρέσει στον κόσμο, αρέσουμε και στα live, οπότε είμαστε πολύ ικανοποιημένοι.
Γιάννης: Από τα καλά που μας λέει ο κόσμος είναι ότι όσο πιο πολύ ακούνε το δίσκο, μπαίνουν στη διαδικασία να ανακαλύπτουν νέα πράγματα κάθε φορά και να τους αρέσει ακόμα πιο πολύ. Αυτό κρατάμε βασικά. Έχουμε όλοι εμπειρία από δίσκους που ακούσαμε την πρώτη φορά και μετά ξανά και ξανά και την πέμπτη π.χ. φορά είχε γίνει ο αγαπημένος μας, γιατί πλέον είχαμε ανακαλύψει όλο το περίβλημα και το υπόβαθρο και αυτό είναι ένα πολύ ωραίο πράγμα να σου προσφέρει μία μπάντα, δηλαδή να σε βάζει στη διαδικασία να ψάξεις. Και αυτό νομίζω ότι είναι και ένα από τα ατού μας.

Η.Μ.: Υπάρχει κάποιο πλάνο να σας δούμε άμεσα ξανά ζωντανά;
Γιάννης: Πλάνο ακόμα δεν υπάρχει, γιατί ο τραγουδιστής μας είναι φαντάρος. Είναι δύσκολο όσο είναι νεοσύλλεκτος.
Γιώργος: Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις.
Γιάννης: Συζητάμε να συμμετάσχουμε σε ένα φεστιβάλ το Φλεβάρη.
Γιώργος: Μπορεί βέβαια να κανονιστεί κάτι, αν πάρει κάποια άδεια. Απλά πρέπει να το γνωρίζουμε από πριν για να μπορέσουμε να το φιξάρουμε. Στο '16 βέβαια σίγουρα θα κάνουμε πολλά.

Η.Μ.: Στα πλάνα σας υπάρχει το εξωτερικό;
Γιάννης: Σίγουρα είναι. Το έχουμε ξανακάνει κιόλας, έχουμε την εμπειρία. Αλλά φυσικά είναι από τα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε.
Γιώργος: Τώρα πια είναι και πιο εύκολο, γιατί «έχουν ανοίξει τα σύνορα». Υπάρχουν και καλές μπάντες πλέον πιο πολλές. Τα πράγματα έχουν πια απλοποιηθεί. Όταν εμείς βγήκαμε στο εξωτερικό το 2004, περάσαμε από 50 κανάλια για να πάμε. Πόσες μπάντες πήγαιναν τότε; 5-6; Δεν νομίζω να ήταν παραπάνω. Τώρα πια είναι πολλές οι μπάντες που πάνε στο εξωτερικό και είναι πολύ καλό αυτό.

Η.Μ.: Είναι πιο εύκολο γιατί μας βλέπουν με καλύτερο μάτι ή πλέον οι μπάντες έχουν μάθει το παιχνίδι για το πώς θα βγουν έξω;
Γιώργος: Νομίζω ότι έχει να κάνει μόνο με το δεύτερο που είπες, γιατί πάντα το feedback που είχαμε ήταν καλό. Και σίγουρα έχει να κάνει και με την άνοδο γενικά της σκηνής.
Γιάννης: Έχει κάνει μεγάλα άλματα η σκηνή. Είμαστε μια ισχυρή σκηνή πια.

Η.Μ.: Είναι εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας η metal και rock μουσική;
Γιώργος: Ναι, βέβαια είναι.

Η.Μ.: Τι άλλο εξάγουμε στο κομμάτι της τέχνης;
Γιώργος: Δεν μπορούμε να τα παρακολουθούμε όλα, αλλά ξέρω μεμονωμένα παραδείγματα που εξάγουμε τέχνη στο εξωτερικό. Ένα παράδειγμα είναι η ταινία του Λάνθιμου «Αστακός». Υπάρχουν σίγουρα κι άλλα πράγματα που δεν τα ξέρουμε, αλλά αν τα ψάξουμε λίγο θα τα βρούμε. Εξάγουμε και φωτογράφους και σχεδιαστές μόδας. Είμαστε μια μικρή χώρα βέβαια. Στη metal μουσική σαφώς εξάγουμε περισσότερα. Το θέμα είναι ότι το metal είναι έτσι κι αλλιώς μία κοινωνία underground, οπότε δεν προβάλεται όπως θα έπρεπε. Δεν ξέρω αν θα γίνει στο μέλλον. Μπορεί κάποια στιγμή να ξεπεταχτεί μία ελληνική μπάντα που θα φτάσει στο επίπεδο των Sepultura για παράδειγμα και να συμπαρασύρει μαζί της και όλους τους υπόλοιπους.
Γιάννης: Υπάρχει μία τέτοια μπάντα, οι Rotting Christ, αλλά γενικά εμπορικά το metal στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω. Υπάρχουν μπάντες που το κυνηγάνε, αλλά αν δεν έχεις μπουζουκάκι δεν πας πουθενά.

H.M.: Πάμε σε μία πιο προσωπική ερώτηση. Τι είναι αυτό που σας έκανε να βάλετε τη μουσική στη ζωή σας, γιατί γίνατε μουσικοί, τι σας γεμίζει, γιατί παίζετε metal, γιατί βγάλατε δίσκο, γιατί είμαστε εδώ σήμερα;
Γιώργος: Είναι τόσα πολλά. Δεν θυμάμαι πια. Εννοείται ότι όλοι παίζουμε για προσωπική μας ευχαρίστηση. Γιατί παίζω heavy metal; Γιατί αυτό με εκφράζει, αυτό μου βγάζει πάθος, αυτό είναι challenging για μένα και συγκεκριμένα τα drums που παίζω. Άλλος ένας λόγος είναι η φιλία, η συναναστροφή, με όλα τα παιδιά που παίζουμε έχουμε περάσει μαζί το 1/3 της ζωής μας, περνάμε πάρα πολύ ωραία, έχουμε πάρα πολύ όμορφες μνήμες και ας μην έχουν να κάνουν αμιγώς με τη μουσική, αλλά μέσω της μουσικής είναι ποικίλες οι εμπειρίες. Θα σου πω εδώ ότι φυσικά μου αρέσουν τα live, αλλά είναι αραιά. Αυτό όμως που με ιντριγκάρει πολύ είναι η πρόβα, αυτή η καθημερινή τριβή μου με τα παιδιά, με το συγκρότημα, με τις συνθέσεις, οι ατέλειωτες πρόβες, η χαρά της δημιουργίας από το μηδέν. Γι'αυτό και έχουμε επιλέξει να μην κάνουμε διασκευές, οι οποίες μια χαρά είναι αλλά σε πάνε μέχρι ένα σημείο. Τη χαρά της δημιουργίας για να την καταλάβεις, πρέπει να τη ζήσεις.
Γιάννης: Για μένα πρώτα απ'όλα είναι όλη αυτή η παρέα, η φαμίλια που έχουμε φτιάξει, γιατί όπως είπαμε και πριν είμαστε σχεδόν 15 χρόνια μπάντα. Και φυσικά είμαστε οπαδοί σε αυτό που κάνουμε, οπαδοί των κλασικών μπαντών και όχι μόνο, γενικά οπαδοί του heavy metal, γουστάρουμε αυτό που κάνουμε και είμαστε υποστηρικτές του.

Η.Μ.: Ποιο είναι το ατού της παρέας;
Γιώργος: Αντικειμενικά είναι η φωνή, ο Στρατής.
Γιάννης: Είναι και η φωνή του και το γεγονός ότι είναι Άγγλος, οπότε με την προφορά μας βοηθάει πάρα πολύ.
Γιώργος: Ο Στρατής είναι μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, με την έννοια ότι έχει φοβερή μουσική παιδεία. Όλα αυτά που κάνει, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, τα κάνει αβίαστα. Είναι ένας άνθρωπος, τον οποίο γνωρίσαμε όταν ήταν 23 χρονών και μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Δεν τον έχω ακούσει ποτέ να φαλτσάρει. Και είναι πάρα πολύ low profile τύπος. Οπότε όλο αυτό το attitude σε συνδυασμό με τις ικανότητες που έχει, τόσο τις φωνητικές, όσο και τις θεωρητικές, ωθεί και τη μπάντα να παίξει ακόμα καλύτερα. Φτιάχνει ένα τέτοιο κλίμα, ώστε να σου βγει ένας ακόμα καλύτερος εαυτός σε όλα τα επίπεδα, είτε συνθετικά, είτε παικτικά.
Γιάννης: Η μεγάλη αλλαγή στη νέα μας εποχή είναι ο Στρατής, γιατί μας έχει πάει σε εντελώς νέα μονοπάτια.

Η.Μ.: Η συνεργασία σας με τη Steel Gallery πώς είναι; Βρήκατε αυτό που ψάχνατε;
Γιώργος: Είναι άψογοι. Εννοείται ότι είναι αυτό που θέλουμε. Ο Κώστας ο Αθανασόγλου μας έχει βοηθήσει σε όλα τα επίπεδα, έχει υποστηρίξει τη μπάντα πάρα πολύ.
Γιάννης: Ήταν κι αυτός οπαδός των Airged Lamh. από παλιά, οπότε βοήθησε κι αυτό.
Γιώργος: Είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι. Νομίζω κι εκείνος είναι ευχαριστημένος από εμάς και προχωράμε.

Η.Μ.: Ελληνική σκηνή ακούτε;
Γιάννης: Πάρα πολύ. Εγώ ειδικά και λόγω των Rock 'n' Roll Children έχω συνεργαστεί με πάρα πολύ κόσμο, έχω τζαμάρει κομμάτια του Dio με 120 τραγουδιστές, δηλαδή σχεδόν με όλη τη σκηνή. Και υπάρχουν πάρα πολλά αξιόλογα πράγματα να ακούσεις αυτή τη στιγμή σε όλους τους τομείς, στο Rock, το Hard Rock, το κλασικό Metal, το σύγχρονο, τα πιο ακραία ακούσματα. Είναι πολύ ελπιδοφόρα τα μηνύματα.
Γιώργος: Αν πάρεις το cd του Metal Hammer που βγήκε πρόσφατα και έχει 14 ελληνικές μπάντες, αν κάποιος δεν έχει ακούσει ποτέ πριν ελληνικό heavy metal και το ακούσει, νομίζω θα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Είναι 14 αντιπροσωπευτικά κομμάτια, ώστε να μπεις στο νόημα του πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Κάτι που ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει ανέβει πάρα πολύ. Κι εγώ μένω έκπληκτος.

Η.Μ.: Υπάρχει κάποιο είδος που θεωρείτε ότι ακούει περισσότερο ο κόσμος ή ασχολούνται περισσότερο οι μπάντες;
Γιώργος: Αν πάρω σαν παράδειγμα τους Rotting Christ και SepticFlesh θεωρώ ότι αυτό το είδος ήταν λίγο περισσότερο ώθηση για το heavy metal, απ'ότι τα υπόλοιπα παρακλάδια. Εμένα μου αρέσουν οι μπάντες που παίζουν power metal, thrash, αυτά είναι τα ακούσματά μου, και το πιο κλασικό βέβαια και κάποια black. Αλλά γενικά μπορώ να πω ότι οι περισσότερες ελληνικές μπάντες που έχω ακούσει μου αρέσουν πάρα πολύ.

Η.Μ.: Από την παγκόσμια σκηνή ποιες μπάντες ήταν και είναι οι επιρροές σας;
Γιάννης: Τα κλασικά ακούσματα, Iron Maiden, Judas Priest, Dio, Black Sabbath, Metallica, Slayer, Sodom, Kreator, Death από πιο ακραία.
Γιώργος: Και Nightwish και Nevermore, διάφορα τέτοια. Και πιο παλιά, όπως Death Angel.
Γιάννης: Διάφορα, δεν έχουμε κάτι συγκεκριμένο. Ο Στρατής π.χ. ακούει πολύ stoner, πράγμα που δεν ακούμε εμείς και δεν βγαίνει κιόλας στο ύφος μας.

Η.Μ.: Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες του site που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη;
Γιώργος: Εγώ θέλω να ευχαριστήσω για όλα αυτά τα χρόνια και την υποστήριξη όλους τους οπαδούς και φίλους και των Airged Lamh., γιατί εκεί ήταν η μεγαλύτερη περίοδος της ζωής μου. Και βέβαια πολλοί από αυτούς και νέοι φυσικά έχουν μπει στην οικογένεια των Endomain, πράγμα που είναι πολύ ευχάριστο. Ελπίζουμε στο μέλλον να κάνουμε κάποια πράγματα, να βγάλουμε κάποια cd, να κάνουμε συναυλίες, επιλεκτικά, έτσι όπως εμείς θέλουμε για να μπορέσει να αποτυπωθεί το ύφος και να τις απολαύσει ο κόσμος. Τους ευχαριστώ όλους προσωπικά, αλλά και εκ μέρους της μπάντας για όλα αυτά τα χρόνια που μας έδωσαν χαρές, αλλά και πόρωση.
Γιάννης: Εγώ θα πω κάτι που έχει να κάνει με το δίσκο,ο οποίος λέγεται "Step in the Machine". Παρ'ότι λοιπόν έχουμε μπει σε ένα σύστημα, να μη σκύβουμε το κεφάλι, να συνεχίζουμε περήφανοι, κοιτάζοντας ψηλά.

Η.Μ.: Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά!
Endomain: Εμείς ευχαριστούμε πολύ!

Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος