Στα ενδιάμεσα της κυκλοφορίας του "Hall Of Mirrors" -το οποίο απέσπασε εξαιρετικές κριτικές- και των πολυαναμενόμενων ζωντανών εμφανίσεών τους το 2016, συναντήσαμε τους ACID DEATH και μιλήσαμε για το παρόν, το παρελθόν και φυσικά το μέλλον της μπάντας:

H.M.: Τώρα που έχει περάσει λίγος καιρός από την κυκλοφορία του νέου σας δίσκου και έχετε πάρει και ένα feedback από site, περιοδικά κτλ, πώς σας φαίνεται;
Σάββας: Γεγονός είναι τώρα πως έχει κατασταλάξει. Αισθανόμαστε όμορφα που αρέσει, που αντιπροσωπεύει αρκετούς ανθρώπους και είναι ακόμα σε εξέλιξη και πιστεύω ότι θα είναι για αρκετό καιρό ακόμα. Δρομολογήθηκε και το live κομμάτι. Το ευχαριστηθήκαμε και σαν γεγονός και σαν album έτσι όπως κύλησε στην ώρα του και είμαστε ακόμα στη "βράση" που λένε για να δούμε τι θα ακολουθήσει αργότερα.
Dennis: Από την άλλη, για να πιστοποιήσεις αν η δουλειά σου αρέσει περιμένεις να το δεις και στο live. Μέχρι τώρα είχαμε κάνει κάποια live που είχαμε παίξει κάποια κομμάτια από το δίσκο, αλλά δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα και ο κόσμος δεν ήξερε τι να περιμένει. Οπότε τώρα με τις live εμφανίσεις που έχουν κλειστεί περιμένω να δω και τις αντιδράσεις του κόσμου για να δούμε τι άρεσε, τι δεν άρεσε, πώς κι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να σταθούμε σε κάποια κομμάτια που δεν τα έχουμε παίξει live, είναι κι αυτό ένα μεγάλο τεστ και για τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Η.Μ.: Όταν βγήκε το "Eidolon" έγινε μία καμπάνια προώθησης από εσάς. Όταν ήταν να βγει το "Hall of Mirrors" έγινε μία τεράστια καμπάνια ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε σε όλους. Ποιος το πήρε πάνω του αυτό το promotion;
Σάββας: Κι εμείς σαν μπάντα και κυρίως η εταιρεία. Είναι και ο δεύτερος δίσκος, οπότε είναι και λίγο αναγνωριστικός. Είδαν όμως όλοι ότι δεν είμαστε μία μπάντα που έβγαλε τώρα ένα δίσκο και σε 10 χρόνια πάλι. Βέβαια η διαφήμιση που έγινε ήταν μεν διακριτική, αλλά ήταν παντού.

Η.Μ.: Η συνεργασία σας με τη 7Hard πώς ήταν;
Σάββας: Ακόμα είναι νωρίς. Μπορώ να πω ότι μας αντιμετωπίζουν με κάποια καχυποψία. Είναι σοβαροί, μετρημένοι. Όχι τόσο αυστηροί, με την έννοια ότι αφήνουν ευχέρεια στη μπάντα σε πάρα πολλά επίπεδα, αλλά ελεγχόμενα πάντα.
Dennis: Είναι Γερμανοί εκείνοι, εμείς Έλληνες, οπότε υπάρχει μία σχετική καχυποψία. Είναι σαν να υπάρχει ένα μάτι από πάνω μας που ναι μεν μας επιτρέπει να κάνουμε ότι θέλουμε, αλλά παρακολουθεί.

Η.Μ.: Είναι καλό για μία μπάντα να έχει μία εταιρεία που να την καθοδηγεί και με τον καλό τρόπο και με τον αυστηρό;
Σάββας: Ξεκινάμε από το ότι επιβάλλουν σκληρούς όρους σε κάθε κυκλοφορία. Σίγουρα μία καλή εταιρεία είναι ένας πολύ καλός συνεργάτης. Δεν τα περιμένεις όλα από το συνεργάτη σου, αλλά δουλεύεις εσύ, δουλεύει κι εκείνος, μπορεί να σε προστατέψει κιόλας, κάνει και τη διαφορά ιδιοσυγκρασίας, γνώσης, πείρας. Ποιος δεν το θέλει αυτό;
Dennis: Είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπορεί να σε καθοδηγήσει και σε κάποια πράγματα που ενδεχομένως δεν τα ξέρεις.
Γιάννης: Αν είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θες χωρίς περιορισμό, μπορεί κάποια πράγματα να μην τα κάνεις σωστά. Μία εταιρεία θα σου βάλει ένα deadline μέχρι πότε θα πρέπει να έχεις κάτι έτοιμο, μπαίνεις κι εσύ στη διαδικασία να δουλέψεις κάτι πιο συγκεκριμένα και θα πιέσεις τον εαυτό σου να βγάλεις ένα αποτέλεσμα και σε βοηθάει στη δουλειά σου. Επίσης όταν σε επιβλέπει μία εταιρεία μπορεί να σε προστατέψει από λάθη, τα οποία μπορεί να είναι αρνητικά για την ίδια σου τη μπάντα. Οπότε πιστεύω ότι είναι πολλή μεγάλη βοήθεια. Και σίγουρα μία δισκογραφική ξέρει πώς κινείται η αγορά, μπορεί να σε συμβουλεύσει για το τι πράγματα μπορείς να κάνεις ώστε να παρουσιάσεις τη δουλειά σου όσο καλύτερα γίνεται. Από την άλλη, στην Ελλάδα ζούμε, η πίεση καλό μας κάνει.

Η.Μ.: Το εξώφυλλο ποιος το ανέλαβε; Τον βρήκατε εσείς, σας βρήκε εκείνος, τον βρήκε η εταιρεία, πώς έγινε;
Σάββας: Είναι η δεύτερη φορά που συνεργαστήκαμε με το Γιάννη (Νάκο - Remedy Art Design). Του είπαμε ο τίτλος του album είναι αυτός, πολλές αλλαγές δεν χρειάστηκαν.
Dennis: Ξέραμε τη δουλειά του, είχαμε την εμπειρία και από την προηγούμενη συνεργασία μας. Είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης. Δεν του είπαμε τίποτα, απλά άκουσε τη μουσική μας, διάβασε τους στίχους και αυτό ήταν.
Γιάννης: Είναι και μουσικός, οπότε είχε μια ιδέα τί πρέπει να κάνει σύμφωνα με αυτό που ακούει. Έβγαλε μία πάρα πολύ καλή δουλειά. Αυτό άλλωστε φαίνεται και σε εξώφυλλα από άλλες μπάντες.

Η.Μ.: Συγκριτικά με το "Eidolon" που είχε πολλά παλιά γραμμένα τραγούδια, ο νέος σας δίσκος έχει πολύ λιγότερα.
Σάββας: Όχι, όλο το "Hall of Mirrors" είναι καινούρια τραγούδια, γράφτηκαν από τον Αύγουστο του 2014 που μπήκαμε στο στούντιο. Δεν είχαμε ούτε αντίστοιχα θέματα μουσικά, όλα γράφτηκαν σε σύγχρονο χρόνο. Είμαστε όπως είναι μία νέα μπάντα. Έχουμε σύγχρονο τρόπο, απευθυνόμαστε στο σήμερα, δεν ξεχνάμε βέβαια το παρελθόν, απλά το αξιοποιούμε, δεν το καπηλευόμαστε.
Γιάννης: Άλλωστε σε κάθε μπάντα το κάθε μέλος έχει κάποια γενικά χαρακτηριστικά, τα οποία μπορείς να τα ακούσεις σε κάθε κομμάτι. Οπότε μπορείς να πεις ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό και δεν μοιάζει με τίποτα που έχεις κάνει στο παρελθόν, γιατί μιλάς με συγκεκριμένα άτομα που έχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία και να θες δεν μπορείς να τα αποβάλλεις, αλλά δεν σημαίνει κιόλας ότι αντιγράφεις τον εαυτό σου.
Dennis: Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει μία ταυτότητα. Δεν το βλέπω σαν κάτι τελείως διαφορετικό, απλά βλέπω ότι με τα χρόνια, με την εμπειρία, με τα νέα πράγματα που ακούς και επηρεάζεσαι, υπάρχει μία εξέλιξη στη δουλειά.

Η.Μ.: Έχουμε την επανέκδοση δύο δουλειών σας. Θελήσατε να ξανακούσετε όλο αυτό το υλικό, να θυμηθείτε τι γινόταν τότε;
Dennis: Εγώ τα παλιά τ'ακούω πάρα πολύ, μ'αρέσουν.
Γιάννης: Εγώ το "Pieces of Mankind" το έχω λιώσει.

Η.Μ.: Θα τα ξαναηχογραφούσατε;
Σάββας: Εξ'αρχής είχα την ευχαρίστηση να τα remaster-άρω εγώ. Ήξερα τις αδυναμίες των υλικών, αλλά γνώριζα ότι δεν μπορώ να επέμβω δραστικά. Όταν όμως πέρασε ο καιρός και πέρασε από τα αυτιά όλων μας, είπαμε ότι στα live μας θέλουμε να κάνουμε κάποιες αλλαγές. Αλλά το να ξαναμπούμε στη διαδικασία να τα ξαναηχογραφήσουμε, δεν νομίζω ότι το ήθελε κανείς.
Dennis: Ναι, μπορεί εκτελεστικά να έβγαινε, αλλά δεν θα έβγαινε σίγουρα το ίδιο feeling. Θα ακουγόταν σαν να διασκευάζουμε τον εαυτό μας. Μιλάμε για άλλες εποχές, άλλο το μέσο που γράφτηκαν τότε, μόνο και μόνο από αυτή την άποψη να το πάρεις τώρα θα ήταν εντελώς διαφορετικό το αποτέλεσμα.
Γιάννης: Η αλήθεια είναι ότι εφόσον έχεις έμπνευση έχεις περισσότερη όρεξη να γράψεις κάτι καινούριο, παρά να ξανακάνεις κάτι που έχει ήδη παιχτεί. Μπορεί να γίνει κάποια στιγμή, αλλά σίγουρα σε ιντριγκάρει περισσότερο να ηχογραφήσεις καινούρια πράγματα.
Dennis: Θέλαμε να δώσουμε περισσότερη βάση στο να παίξουμε κάποια κομμάτια από αυτά τα albums live, παρά να μπαίναμε στη διαδικασία να τα ξαναγράψουμε.
Σάββας: Πιστεύουμε ότι με τον τρόπο που θα τα παρουσιάσουμε live θα άρεσουν και στους παλιούς, αλλά και σε νέα παιδιά.

Η.Μ.: Οι επανεκδόσεις θα έχουν και νέο υλικό;
Σάββας: Έχουν επιπλέον υλικό, το κάθε ένα από την εποχή του. Σϊγουρα έχουν πολύ καλύτερο ήχο. Τα booklets τα κρατήσαμε περίπου όπως είχαν βγει τότε, απλά τα προσαρμόσαμε, τα κάναμε λίγο πιο σύγχρονα. Θα αρέσουν σε αρκετό κόσμο.
Dennis: Τότε αν υπήρχε καλύτερη υποστήριξη από την εταιρεία κτλ., θα μπορούσαν να έχουν πάει και καλύτερα. Είχαν πάει πολύ καλά, είχαν μπει και στο αγγλικό Terrorizer τότε δίπλα σε μπάντες μεγαθήρια.

Η.Μ.: Πάμε ξανά στον καινούριο δίσκο. Έχετε πάρα πολλούς guests και από διάφορα είδη. Πώς έγινε αυτό;
Σάββας: Λίγο πριν ξεκινήσουμε το mix είχαμε μία συζήτηση για το αν θα θέλαμε να έχουμε κάποιον guest, σαν το κερασάκι στην τούρτα ας πούμε. Η πρώτη σκέψη ήταν να κινηθούμε όπως κάνουν όλοι. Κάναμε κάποιες κινήσεις, δεν πήραμε αντίστοιχες απαντήσεις. Μετά το είδαμε διαφορετικά και σκεφτήκαμε να απευθυνθούμε σε παιδιά "δικά μας", που ξέρουμε τη δουλειά τους και ξέρουν τη δική μας και εκτιμούν αυτό που κάνουμε. Η όλη φάση έγινε εντελώς φιλικά. Έχουμε το Μάνθο Στεργίου από Tardive Dyskinesia, την Ιλιάννα Τσακιράκη από Enemy of Reality μαζί με τη Νάντια Β -μαθήτρια με καταπληκτική φωνή, δεν παίζει κάπου- που έκαναν ντουέτο και τον Jon Soti από Floating Worlds. Θα μπορούσαμε να έχουμε πολλούς περισσότερους, αλλά θα χάναμε τη μπάλα και εμείς και εκείνοι. Οπότε είπαμε να το αφήσουμε εκεί και να δούμε κιόλας αν ταιριάζει όλο αυτό και πώς θα το δεχτεί ο κόσμος.
Dennis: Κι έτσι παρουσιάσαμε ένα εγχώριο προϊόν με δικούς μας ανθρώπους, αντί να απευθυνθούμε στο εξωτερικό.

H.M.: Έχουν διαφορά πλέον, όσον αφορά τις δυνατότητές τους, οι μπάντες που έχετε συνεργαστεί με αυτές του εξωτερικού; Οι Floating Worlds είναι πολύ καινούρια μπάντα, αλλά οι υπόλοιπες είναι πολύ μεγάλα ονόματα.
Σάββας: Εξ'αρχής η πρόθεσή μας ήταν να συνεργαστούμε με ανθρώπους που θα συναντήσουμε στο δρόμο που λέει ο λόγος και θα έχουμε μια οικειότητα.
Γιάννης: Στην ουσία ο καθένας παίζει στα κομμάτια που του ταιριάζουν, η επιλογή έγινε ώστε να δώσουν στα κομμάτια αυτό που χρειάζονται.
Dennis: Θέλαμε το χαρακτήρα του καθενός. Ξέραμε τις δυνατότητές τους και θέλαμε να βάλουμε το στοιχείο τους μέσα στα κομμάτια.

Η.Μ.: Αλλάξατε τα κομμάτια ανάλογα με τους guests;
Σάββας: Όχι. Έτοιμα ήταν τα κομμάτια και δοκιμάσαμε τα συγκεκριμένα σημεία.
Dennis: Ήταν σαν το κερασάκι στην τούρτα.
Σάββας: Αυτό ακριβώς. Αν δεν μας άρεσε κάτι δεν το χρησιμοποιούσαμε.

Η.Μ.: Ο Φώτης έκανε την παραγωγή του δίσκου;
Γιάννης: Πέρασε από διάφορα στάδια ο Φώτης.
Σάββας: Εν αρχή, το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου γράφτηκε στα Devasoundz Studios. Στο γενικό editing που έγινε ξεκίνησε σαν μηχανικός ήχου και φτάσαμε να είναι πια συμπαραγωγός. Η συμφωνία ήταν να γίνει η μίξη και το mastering στην Αυστρία, τα οποία μαζί με τη συμπαραγωγή θα τα έκανε ο Mario Yezik. Όταν όμως είχαμε την ιδέα του Φώτη το δρομολογήσαμε. Έγινε μια απίστευτα σύγχρονη δουλειά, που εγώ δεν θα μπορούσα να την κάνω. Έδωσε τον καλύτερό του εαυτό και έδεσε απίστευτα το υλικό.
Dennis: Ο Φώτης είναι βέβαια ένας παγκοσμίου φήμης μουσικός, με τεράστια εμπειρία, με πολλά lives στην πλάτη του και είναι αναγνωρισμένος από πολλή μεγάλη μερίδα κόσμου. Οπότε η εμπειρία του έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο.
Γιάννης: Το κυριότερο απ'όλα και αυτό που προσωπικά λάτρεψα είναι ο τρόπος με τον οποίο δούλευε, πραγματικά έδινε όλο του το είναι στη δουλειά του. Έβγαινε ένα αποτέλεσμα και προσπαθούσα αυτό το αποτέλεσμα να το βελτιώσει ακόμα περισσότερο, μας έδινε και ιδέες και βγήκε κάτι πάρα πολύ καλό και νομίζω είμαστε όλοι ενθουσιασμένοι από αυτό.

Η.Μ.: Στις 10 Ιανουαρίου έχουμε συναυλία - παρουσίαση δίσκου;
Σάββας: Η 10η Ιανουαρίου είναι ιδιαίτερη μέρα για εμάς. Στις 10 Γενάρη 2011 η μπάντα επέστρεψε. Βέβαια η διαδικασία είχε ξεκινήσει πολύ πιο πριν. Αλλά αποφασίσαμε όλο αυτό το πράγμα, από τότε μέχρι σήμερα, να το παρουσιάσουμε κάπως επίσημα. Βγαίνουμε με ένα 90λεπτο σετ και μαζί μας θα είναι και καλεσμένοι, θα είναι τα παιδιά που έχουν παίξει στο "Hall of Mirrors" συν κάποιοι επιπλέον άνθρωποι, με τους οποίους ακόμα συζητάμε. Οπωσδήποτε για εμάς 10 Γενάρη θα είναι ένα βράδυ ιδιαίτερο, έχουμε να παρουσιάσουμε πάρα πολύ υλικό, οπότε όποιοι έρθουν θα πρέπει να έχουν υπομονή και διάθεση να ακούσουν πολύ μουσική. Σας περιμένουμε όλους.

Η.Μ.: Πώς βλέπετε να αντιμετωπίζουν οι καινούριες μπάντες τις παλιές, που έκαναν την αρχή τους τη δεκαετία του '90;
Σάββας: Εμείς λόγω ιδιώματος κατά κάποιο τρόπο είμαστε μόνοι. Το thrash ιδίωμα έχει ένα συγκεκριμένο πυρήνα. Το power epic ιδίωμα έχει επίσης ένα συγκεκριμένο πυρήνα, το female fronted ιδίωμα το ίδιο. Αναγκαστικά βρεθήκαμε έξω από όλα αυτά. Δεν μας ενοχλεί και τόσο, αλλά ουσιαστικά τραβάς το δρόμο σου μόνος σου. Δεν λείπουν βέβαια και τα βέλη. Σε καμία των περιπτώσεων και σε καμία των εποχών δεν θα λείψουν αυτά. Είναι και χαρακτηριστικό της ράτσας μας ανέκαθεν ο φθόνος. Στην προκειμένη, ο χρόνος θα δείξει.

Η.Μ.: Σας αναγνωρίζει ο κόσμος; Οι πιο νέοι ξέρουν τι έχετε κάνει;
Σάββας: Όχι απαραίτητα. Και είναι λογικό, γιατί όταν έχεις κάνει ένα break 10 χρόνων είσαι λίγο λιγότερο από το να είσαι μία γενιά πίσω. Ενδεικτικά να σου πω ότι το 1997 όταν ηχογραφούσαμε το "Piece of Mankind" κάποιοι που σήμερα ακούν το "Hall of Mirrors" ήταν αγέννητοι. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν μπορεί να έχουν ακούσει κάποια πράγματα, αλλά δεν ξέρουν τίποτα πέρα από αυτά, πώς ξεκίνησε το όλο πράγμα, πώς δρομολογήθηκε, ποια ήταν η εξέλιξη, πού κατέληξε και γιατί σταμάτησε τότε. Γι'αυτό και είπαμε ότι πρέπει να ξαναβγούν οι παλιές δουλειές, ώστε να τις γνωρίσει ο κόσμος του σήμερα.
Dennis: Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Γιάννης που το '90 που εμείς είχαμε ήδη βγάλει δίσκο, εκείνος πήγαινε δημοτικό.

Η.Μ.: Τη διαδρομή που είπες παραπάνω θες να την εξηγήσεις στον κόσμο;
Σάββας: Το ότι ήμασταν μια αμιγώς death thrash μπάντα είναι κάτι, το οποίο λίγοι το ξέρουν. Λίγο Γερμανία, λίγο Αμερική, ένα τέτοιο μείγμα. Επιρροές από Sodom, Exodus κτλ. Είχαμε άλλο λογότυπο. Κάπου γύρω στο '95 έγινε η στροφή, είπαμε να βάλουμε και λίγο prog μέσα, να βάλουμε και λίγο διαφορετικά είδη. Σίγουρα τότε αντιμετωπιζόμασταν σαν εξωγήινοι και βαλόμασταν από παντού. Χαρακτηριστική είναι μία κριτική συναυλίας που έλεγε "περίμενα ότι θα με πρίξουν και το έκαναν και περίμενα πότε θα βγει το επόμενο συγκρότημα".
Dennis: Το μουσικό ιδίωμα που παίζουμε είναι λίγο ιδιαίτερο. Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε εμείς δεν ήταν και τόσο διαδεδομένο στα αυτιά του μέσου ανθρώπου, αντιμετωπιζόταν και λίγο περίεργα.
Σάββας: Φαντάσου ότι Cynic Atheist και Coroner τότε ήταν μπάντες που τις άκουγαν λίγοι. Ήταν όμως μπάντες που εμάς μας είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον. Οι Meshuggah επίσης. Όχι για να τους μιμηθούμε, αλλά επειδή πριν από όλα τα άλλα που κάνουμε είμαστε μουσικόφιλοι, όταν ακούς μουσική επηρεάζεσαι, δίνεις προσοχή, το λατρεύεις, λες "τι ωραίο που είναι αυτό, πώς θα μπορούσα να πλησιάσω κι εγώ;", χωρίς βέβαια να αντιγράψω ή να κλέψω, αλλά να δω μία κατεύθυνση που θα μπορούσα να πάρω. Για παράδειγμα το djent σαν ιδίωμα δεν υπήρχε τότε, ούτε σαν όρος.
Dennis: Όμως ως τεχνοτροπία υπήρχε. Απλά μετά κατηγοριοποιήθηκε.
Σάββας: Και κυρίως έγινε μόδα. Περνόντας λοιπόν από όλο αυτό το φάσμα πολύ δύσκολα κάπου η ομάδα κουράστηκε. Υπήρχαν προβλήματα μικρά και μεγάλα, όπου συνήθως πολλά μικρά κάνουν ένα μεγάλο, οπότε κάποια στιγμή εν μία νυκτί το 2001 είπαμε ότι τέρμα, ως εδώ ήταν, γιατί κάπου παρακάτω θα γίνει κάτι χοντρό. Έτσι τέλειωσε τότε.

Η.Μ.: Πώς άρχισε μετά;
Σάββας: 8-9 χρόνια μετά ξεκίνησαν οι πρώτες επαφές, κατηγοριοποιήθηκαν τα πράγματα που θα έπρεπε να γίνουν, οπότε το 2010 είπαμε σιγά σιγά να το δοκιμάσουμε, να δούμε αρχικά αν μπορεί να πάρει μπροστά η μηχανή, αν ενδιαφέρει και να δούμε πώς θα πάει στην Ελλάδα του σήμερα, που είναι μια εντελώς διαλυμένη χώρα. Όπως και να'χει, το δουλεύουμε πάρα πολύ κάθε μέρα και το προχωράμε κάθε μέρα.
Dennis: Θέλω να συμπληρώσω ότι ουσιάστικα ο Σάββας κι εγώ βρεθήκαμε σε πρώτη φάση, γιατί μας έτρωγε. Οπότε είπαμε ας το κάνουμε κι αν βγει, βγήκε. Βέβαια ξεκινώντας δεν είπαμε αυτό, είπαμε θα βγει.
Γιάννης: Εγώ ακόμα θυμάμαι το άγχος που είχε ο Σάββας και ο Dennis στο πρώτο live της επανασύνδεσής τους. Μάλιστα είχε τύχει σε εκείνο το live να παίξουμε μαζί με την άλλη μπάντα που παίζω και σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο πολύ άγχος, αφού είναι μια χαρά. Θυμόμουν από τις ηχογραφήσεις, από τους δίσκους, βέβαια δεν είχε τύχει να τους δω παλιότερα live. Μπορεί να είχαν σταματήσει τις μηχανές των Acid Death, χωρίς όμως να σταματήσουν να ασχολούνται, οι δίσκοι τους ήταν πάρα πολύ καλοί, είχαν ήδη κάνει μία πορεία, οπότε δεν καταλάβαινα γιατί τόσο άγχος. Τελικά ήταν πάρα πολύ καλοί στο live, ιδιαίτερα εμένα που περίμενα να τους δω τόσα χρόνια μου άρεσε πάρα πολύ.
Σάββας: Το άγχος του live εγώ τουλάχιστον το έχω πάντα. Συνήθως μου φεύγει στο δεύτερο – τρίτο τραγούδι που βλέπω πλέον ότι δουλεύουν όλα και ότι πάει καλά. Το συγκεκριμένο είναι το μοναδικό live που θυμάμαι να έχει πάει μέχρι το τέλος με το άγχος αν θα το βγάλουμε.
Dennis: Όταν ξαναπαίζεις μετά από 10 χρόνια υπάρχει πολύ άγχος.
Σάββας: Την έννοια reunion ο κόσμος τη βλέπει πολύ σκεπτιστικά, περιμένει να δει τι έχεις να πεις. Είχαμε βάλει μάλιστα κι ένα intro τότε που ήταν από την ταινία "Το εξπρές του μεσονυκτίου" και ήταν η απολογία του αμερικάνου κατηγορουμένου που ξεκινούσε λέγοντας: "So it's time for me to speak. What do I have to say?". Αυτό μάλλον λίγοι το έπιασαν, αλλά σαν επιλογή δεν ήταν τυχαία.

Η.Μ.: Για το μέλλον τι βλέπετε;
Σάββας: Αρχικά πάρα πολλά lives. Είναι δρομολογημένες 7 εμφανίσεις. Η αρχή γίνεται στη Λάρισσα. Μετά έχουμε mini περιοδεία με Coroner στις 10/1,5-6-7/2, 27 Φλεβάρη στην Κρήτη, 13 Μάρτη στη Θεσσαλονίκη και έπεται συνέχεια μέχρι να τελειώσει η σαιζόν. Για το φθινόπωρο του '16 έχει προγραμματιστεί ένα ευρωπαϊκό tour, μόνο τις λεπτομέρειες μένει να δούμε.

Η.Μ.: Κάποιο άλλο video clip θα βγει;
Σάββας: Έχουμε ήδη 2. Θέλουμε να κάνουμε άλλο ένα, αλλά θα δούμε πώς θα γίνει γιατί είναι πολλά που έχουμε να κάνουμε, πολλά μέτωπα ανοιχτά. Και σιγά σιγά θα μπει το μολύβι στο χαρτί να ξεκινάμε να γράφουμε για τον επόμενο δίσκο.

Η.Μ.: Αυτός είναι ο τέταρτος full length δίσκος σας. Θέλετε να μου πείτε 5 δίσκους που σας έχουν στιγματίσει, την πορεία σας, το είναι σας, τη μουσική σας, τις αλλαγές σας.
Dennis: Σίγουρα μία μπάντα είναι οι Coroner και δίσκο θα έλεγα το "Grin", γιατί είναι όσο τεχνικός και όσο επιθετικός χρειάζεται, έχει μία απίστευτη ισορροπία. Άλλη μπάντα είναι οι Death, αλλά συγκεκριμένα δίσκο δεν μπορώ να σου πω γιατί υπάρχει τεχνική, υπάρχει επιθετικότητα, είναι όλοι παρα πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά στους Acid Death μπορείς να δεις επιρροές από όλους τους δίσκους τους και πιστεύω ότι έχει επηρεάσει την πορεία των Acid Death και κατά το παρελθόν, αλλά και κατά την τωρινή περίοδο. Άλλη μπάντα είναι σίγουρα οι Cynic με το "Focus", που μάλιστα αυτός ο δίσκος είχε πέσει ως demo στα χέρια μας σε μορφή κασέτας. Και από πιο καινούριες μπάντες είναι σίγουρα οι Katatonia, οι οποίοι έχουν 2 διαφορετικές φάσεις κι εμένα προσωπικά μου αρέσουν και οι 2 εποχές τους, και η πιο black παλιά εποχή τους και η καινούρια πιο depressive. Και οι Anathema επίσης, στην καινούρια τους εποχή.
Σάββας: Εγώ θα προσέθετα κάτι πολύ πρόσφατο, το "Surgical Steel" των Carcass.
Dennis: Ο συγκεκριμένος δίσκος κιόλας ανήκει στην περίπτωση εκείνη που λες ότι γνωστές μπάντες από το παρελθόν έχουν βγάλει κάποιους δίσκους μνημεία και ποτέ δεν πρόκειται να βγάλουν κάτι που θα τους ξεπεράσει, που θα ξεπεράσει τον ίδιο τους τον εαυτό στην ουσία. Οι Carcass είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις και ο δίσκος αυτός γίνεται εύκολα κλασσικός.

H.M.: Σας ευχαριστούμε πολύ!
Acid Death: Εμείς ευχαριστούμε!

Ανδρέας Ντούτσιας