40 χρόνια ιστορίας στην Ελληνική Σκηνή, 20 δίσκοι και πολλές επιτυχίες χαραγμένες στη μνήμη όλων μας, στοιχεία αρκετά για να πυροδοτήσουν το ενδιαφέρον μας για μια συνέντευξη με αυτή τη θρυλική μπάντα. Η τελευταία τους δουλειά, το διπλό επετειακό album, αποδεικνύει περίτρανα ότι οι 2002 GR είναι μπολιασμένοι με το μικρόβιο της μουσικής και δεν τους βαραίνει ο χρόνος, αφήνοντας υποσχέσεις για συνέχεια σε αυτή την λαμπρή καριέρα.
H.M.: Σαν μπάντα έχετε κλείσει 40 και κάτι χρόνια. Στο πίσω μέρος του μυαλού σας υπάρχει ο τίτλος «μισός αιώνας 2002GR»; Σκοπεύετε να φτάσετε τα 50 χρόνια;
Όχι, δε νομίζω ότι υπάρχει στο μυαλό κανενός. Τα τελευταία 10 χρόνια η δομή της μπάντας έχει αλλάξει, να φανταστείς αυτή τη στιγμή έχουν μείνει μόνο 2 από τα ιδρυτικά μέλη. Δε υπάρχει αυτό στο μυαλό κανενός μας. Από συζητήσεις που έχουμε κάνει κατά καιρούς σχετικά με το πώς ξεκίνησε η μπάντα, τα βήματά της και πού θέλουμε να φτάσει, κανένας δεν φανταζόταν ποτέ τίποτα, όλοι έκαναν πάντα αυθόρμητα αυτό που τους άρεσε και τίποτα παραπάνω, χωρίς να έχουν βλέψεις για το μέλλον.
Η.Μ.: Τα 40 χρόνια όμως είναι πολλά. Αν εξαιρέσουμε φυσικά μία καλή σχέση σε επαγγελματικό επίπεδο μεταξύ των μελών μιας μπάντας, ποια άλλα στοιχεία είναι εκείνα που χρειάζονται για να πάει καλά και να έχει διάρκεια;
Κάθε συγκρότημα είναι ένας γάμος, μία σχέση, που δεν αποτελείται από 2 αλλά από περισσότερα άτομα. Είναι μία συγκατοίκηση πολύ δύσκολη, πάντα υπάρχουν και θετικά και αρνητικά στοιχεία στην πορεία αυτού του γάμου. Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν γκρίνιες, αψιμαχίες και χαρές, είναι φυσιολογικό να υπάρχουν τα πάντα. Αυτά είναι τα συστατικά για να μπορέσει να φτάσει κάτι κάπου. Σίγουρα χρειάζεται χημεία, όπως και σε ένα γάμο. Το ότι υπάρχουν κάποια πράγματα ακόμα σημαίνει ότι έχει υπάρξει η κατάλληλη χημεία, το κατάλληλο υλικό για να μπορέσει να προχωρήσει και να φτάσει σε ένα σημείο βιώσιμο μέχρι και σήμερα. Η συγκεκριμένη μπάντα αυτή τη στιγμή περνάει μία εφηβεία. Ξανασκεφτόμαστε όλοι όπως στα 20 μας. Έχει σφίξει για κάποιο λόγο ο πυρήνας της μπάντας, ο οποίος στην πορεία των χρόνων είχε χαλαρώσει, είχαν γίνει διάφορα πράγματα. Πολλές φορές αυτό προήλθε από τις αλλαγές μελών, από διάφορα γεγονότα, πολλές φορές αυτά συμβαίνουν στις μπάντες. Στο εξωτερικό υπάρχουν μπάντες που κάνουν καριέρα μετά από δεκαετίες και ενώ δεν έχει μείνει κανένα από τα ιδρυτικά μέλη. Έχουμε παράδειγμα συγκεκριμένο με φιλική μας μπάντα του εξωτερικού. Και σε εμάς κάπως έτσι λειτουργεί το πράγμα και όπως σου είπαμε έχει σφίξει ο πυρήνας και περνάμε καλά, είμαστε μια πολύ καλή παρέα, γουστάρουμε να περνάμε πολλές ώρες μαζί, δηλαδή λειτουργούμε λίγο σαν παιδιά, παρεΐστικα. Μετά από κάποια χρόνια δεν είσαι ανταγωνιστικός, όχι γιατί το προϊόν σου δεν είναι καλό, αλλά γιατί δεν πρέπει να είσαι ανταγωνιστικός, δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα πια σε κανέναν. Κάποια στιγμή η μπάντα βρέθηκε στο "Hall of Fame" των ελληνικών συγκροτημάτων με το δικό της μερίδιο και από εκεί και πέρα αυτό που μένει να συντηρήσεις είναι η όρεξη, η παρέα.
H.M.: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για μία μπάντα με τόση διάρκεια να προσαρμοστεί σε διαφορετικές εποχές;
Αυτό είναι ένα θέμα που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία της κάθε μπάντας και των μουσικών που την αποτελούν. Υπάρχουν μπάντες και μεγάλες ξένες και ελληνικές που ξεκίνησαν κάπως και δεν θέλησαν να αλλάξουν στην πορεία, γιατί αυτό τους άρεσε να κάνουν. Όπως επίσης υπάρχουν και σχήματα που εξελίχθηκαν, άλλαξαν τον ήχο τους στην πορεία, μεταποίησαν το στίχο τους. Νομίζω ότι είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό και έχει να κάνει με το τι θέλει ο καθένας, τι φαντάζεται ο καθένας με τη λέξη μουσική στο δημιουργικό κομμάτι της και όχι σαν ακροατής, με το πόσο θέλει να ακολουθεί τις εποχές. Εμείς σαν μπάντα δεν ξέρω αν έχουμε ακολουθήσει τις εποχές, πάντως σίγουρα έχουμε αλλάξει πολύ τα τελευταία 10 χρόνια στον ήχο και το παίξιμο, γιατί θεωρήσαμε ότι ήταν αναγκαίο κακό και έπρεπε να γίνει. Θες, δεν θες σε οδηγεί η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων.
Η.Μ.: Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι που έχει συμβεί μέσα σε αυτή τη διαδρομή των 40 χρόνων, τι θα ήταν αυτό;
Δεν θα θέλαμε να αλλάξουμε κάτι, κανένας μας δεν θα ήθελε. Και τα καλά και τα κακά στο τέλος συνθέτουν αυτό τον πίνακα. Είναι χαζό να έχεις μόνο καλά πράγματα μπροστά σου, χρειάζεσαι και τις δυσκολίες, χρειάζεσαι και το εμπόδιο, χρειάζεσαι και τα προβλήματα, γιατί όλα αυτά ψήνουν και δημιουργούν αυτό που είσαι σαν τελικό αποτέλεσμα.
Η.Μ.: Από όλη τη διαδρομή σας ποιο είναι το σημείο εκείνο που θα ξεχωρίζατε, που ήταν ιδιαίτερο;
Κάθε μουσικός δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, πάντα θέλει το κάτι παραπάνω. Είναι φυσιολογικό να έρθει μία στιγμή που η καριέρα του έχει φτάσει στην κορυφή και από εκεί και πέρα αρχίζει ο κατήφορος, συμβαίνει, αλλά κανένας δεν το παραδέχεται. Μόνο όταν περάσουν αρκετά χρόνια και βλέπεις με διαύγεια αυτό που συμβαίνει, μπορείς να πεις ότι η τάδε στιγμή ήταν η κορυφή και μετά άρχισε η φυσιολογική κάθοδος που έχουν όλα τα πράγματα, γιατί δεν μπορείς να είσαι για πάντα δημοφιλής. Όλα έχουν ένα peak, φτάνουν κάποια στιγμή στο πιο δυνατό σημείο και από εκεί και πέρα έχει να κάνει με τη σταθερότητα που έχεις μέσα στο χρόνο και το πόσο γρήγορη φθορά θα έχεις. Ίσως το peak της μπάντας ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '80, με τον τρίτο δίσκο που είχε μέσα και τα τραγούδια που καλώς ή κακώς έκαναν δημοφιλή τη μπάντα, τη "Μαγική Αυλή", το "Είπες πως". Το καλό είναι ότι αυτό το πράγμα δεν ξέφτισε γρήγορα και αυτό έγινε γιατί οι καλλιτέχνες τότε δεν έγραφαν μουσική για να πουλήσουν, αλλά έγραφαν μουσική έτσι όπως την ένιωθαν, έτσι όπως θεωρούσαν ότι έπρεπε να την κάνουν και από κει και πέρα ο κόσμος έκρινε. Αντίθετα, σήμερα γράφουμε μουσική μόνο για να πουλήσουμε μέσα σε 1-2 μήνες και μετά να βγάλουμε κάτι άλλο. Η μουσική πια είναι αναλώσιμη, ενώ παλιά δεν ήταν. Και γι'αυτό και σήμερα δεν υπάρχει διαχρονικότητα, ενώ παλιά υπήρχε.
Η.Μ.: Αυτό που λένε ότι τότε ήταν πιο αθώα εποχή ισχύει;
Ποτέ τίποτα δεν είναι αγνό. Όταν φτιάχνεις κάτι για να το πουλήσεις, είναι εμπόριο καλώς ή κακώς. Απλά ίσως μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80 αυτό το εμπόριο δεν ήταν τόσο μπροστά στη ψυχή του μουσικού. Υπήρχε στο μυαλό και στην ψυχή του κάθε παραγωγού, της κάθε εταιρείας, του κάθε manager, του καθένα που είχε ένα μαγαζί, αλλά η πλειοψηφία των μουσικών λειτουργούσαν πιο αυθόρμητα, λίγο πιο ας το πούμε ερασιτεχνικά. Γι΄αυτό η μουσική γράφτηκε με άλλο τρόπο και με διαχρονικότητα.
Η.Μ.: Λίγο πολύ η ιστορία με το όνομα της μπάντας είναι γνωστή με το 2002, πολύ γνωστό μοντέλο. Το GR που ήρθε μετά πώς κόλλησε;
Το GR ήρθε 3-4 χρόνια μετά. Το 2002 αναφέρεται σε ένα μοντέλο αυτοκινήτου, που ήταν ένα δημοφιλές σπορ αυτοκίνητο και που προφανώς άρεσε στα τότε παιδιά. Παράλληλα όμως σαν χρονολογία ήταν κάτι πάρα πολύ μακρινό και έμοιαζε άπιαστο, κανείς δεν πίστευε ότι η μπάντα θα υπήρχε το 2002 ή ότι θα υπάρχει το 2015. Το καλό με αυτή τη μπάντα είναι ότι ποτέ δεν σταμάτησε να υπάρχει και ότι δεν αναλώθηκε μέσα στο χρόνο, δεν έγινε ποτέ αυτό που λέμε "μαϊντανός", δεν φαγώθηκε η μπάντα, έκανε αυτά που έπρεπε να κάνει. Και τώρα είμαστε της άποψης ότι πρέπει να κάνουμε λίγες εμφανίσεις, έτσι όπως μας αρέσουν εμάς. Κι αυτό πρώτα απ'όλα για να μη σε βαρεθεί ο άλλος και γιατί όταν δεν κάνεις συχνά live, στα λίγα που θα κάνεις θα έχεις κόσμο, θα είναι γεμάτο, άρα παιρνάμε όλοι καλύτερα, χαιρόμαστε όλοι. Δεν είναι το οικονομικό το αποτέλεσμα που κοιτάζεις, είναι το να περάσεις καλά. Το live δεν είναι αυτοσκοπός, είναι αυτό που μένει από μια παρέα.
Η.Μ.: Οπότε έμμεσα μου απαντήσετε, αλλά θα ρωτήσω...Θα σας δούμε ζωντανά;
Φυσικά. Προγραμματίζουμε κάποια πράγματα. Κάποια από αυτά είχαν προγραμματιστεί να γίνουν νωρίτερα, αλλά με τις συνθήκες που τον τελευταίο καιρό επικρατούν είναι δύσκολο να ζητήσεις χρήματα για να παίξεις. Όλοι ελπίζουμε ότι μπορεί να υπάρξει μία λίγο μεγαλύτερη σταθερότητα, άρα να λειτουργήσουν κάποια πράγματα λίγο καλύτερα και να μπορείς να μπεις σε μία διαδικασία να κάνει αυτά που έχεις προγραμματίσει ή αυτά που φαντάζεσαι και που θες. Φυσικά λοιπόν και θα κάνουμε live, απλά δεν κάνουμε ποτέ πολλά. Όσο περισσότερα live κάνεις, χάνεις κάποια πράγματα. Αντί να κάνεις ένα live με 1000 άτομα, θα κάνεις 10 με 100 άτομα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αλλά η διαφορά είναι στην ψυχολογία και της μπάντας και του κοινού, γιατί είναι άλλο να παίζεις με 1000 και άλλο με 100 άτομα.
Η.Μ.: Σκέψη για δίσκο υπάρχει;
Πάντα υπάρχει. Ο τελευταίος μας δίσκος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο σε ψηφιακή μορφή και σε λίγο καιρό θα τον έχουμε και σε φυσική μορφή, σε βινύλιο και cd, τα οποία θα είναι σε περιορισμένο αριθμό και θέλουμε να έχουν μια ιδιαίτερη συλλεκτικότητα. Συνειδητοποιήσαμε ότι στο σύνολο αυτός είναι ο 20ος δίσκος. Στο κομμάτι το δισκογραφικό, ιδέες υπήρχαν και υπάρχουν πάντα. Το έχουμε ξεκινήσει ούτως ή άλλως, υπάρχουν κομμάτια και ιδέες. Το καλύτερό θα ήταν να μαζέψουμε 15-20 κομμάτια και να διαλέξουμε τα 10-12. Κλειδί στην όλη ιστορία είναι ο Ηλίας, ο οποίος γράφει πολύ εύκολα, πολύ γρήγορα, καταπληκτικό στίχο, όχι μία στιχομυθία απλά για να υπάρχει. Γιατί πολλές φορές επικοινωνούν άνθρωποι μαζί μας και μας στέλνουν στίχους που όμως εμάς δεν μας αγγίζουν. Και είναι δύσκολο να τους το πεις αυτό, γιατί σου δίνουν ένα κομμάτι από την ψυχή τους και μπορεί σε κάποιον άλλον να άρεσε, αλλά δεν είναι αυτό που θέλει αυτή η μπάντα. Βέβαια από την άλλη πλευρά, μέσα σ'αυτό το υλικό που θα περάσει από μπροστά σου μπορεί να βρεις ένα διαμάντι.
Η.Μ.: Εσείς είστε μία ελληνόφωνη μπάντα. Πώς σας φαίνεται το γεγονός ότι υπάρχουν πλέον τόσες πολλές ελληνικές μπάντες με αποκλειστικά ξένο στίχο;
Και η δική μας μπάντα στα πολύ νεανικά της στάδια και πριν πάρει αυτή τη μορφή ασχολιόταν με την αγγλόφωνη μουσική. Προϋπήρξε μια μπάντα, η οποία ονομαζόταν Persons και η οποία επειδή τα μέλη της πήγαν στρατό διαλύθηκε. Μετά από τους Persons φτιάχτηκαν ουσιαστικά δυο παρακλάδια, οι 2002GR και οι Socrates. Νομίζω πως όταν είσαι σε νεανική ηλικία το ξενόφωνο σε συνεπαίρνει περισσότερο. Είναι καλό που δημιουργούνται αγγλόφωνες ή ξενόφωνες γενικώς μπάντες, γιατί -μη γελιόμαστε- στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις σε αυτό το στυλ της μουσικής και να σου αποφέρει στην πορεία του χρόνου. Για κάποιο λόγο είμαστε ξεκομμένοι γεωγραφικά, είμαστε σε ένα σημείο που δεν μας κοιτάζει κανένας, μεσολαβούν κάποιες διαδικασίες γύρω μας που μας έχουν αποκόψει. Από την άλλη πλευρά όμως μεσουρανούν μουσικά ιδιώματα που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού σ'όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα το λαϊκό που πουλάει εδώ, δεν υπάρχει πουθενά αλλού, δεν είναι κάτι το οποίο αφορά την παγκόσμια μουσική, είναι ένα τοπικό φαινόμενο και είναι η πλειοψηφία, η μεγάλη μάζα. Και από εκεί και πέρα έχεις την ποπ, τη ροκ και όλα τα είδη που μεσουρανούν σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, που εδώ στην πραγματικότητα είναι μειονότητα. Δεν είναι κακό αυτό, αλλά γιατί να μη φτιάξει κάποιος μια αγγλόφωνη μπάντα και να έχει βλέψεις για το εξωτερικό;
Η.Μ.: Η σχέση σας με τη μουσική πέρα από τους 2002GR ποια είναι; Υπάρχουν άλλες μπάντες, με τις οποίες ασχολείστε;
Όλοι ασχολούνται με τη μουσική. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες περιπτώσεις πια που εκτός από τη μουσική ασχολούνται πλέον και με εντελώς διαφορετικά αντικείμενα, γιατί η μουσική πια έχει γίνει πάρεργο, δεν μπορεί κανείς να ζήσει αποκλειστικά από τη μουσική, ειδικά ένας νέος που ξεκινάει τώρα. Θα πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα. Και για να αλλάξουν θα πρέπει να πάρουμε τα κεφάλια όλων αυτών που το ελέγχουν όλο αυτό, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει. Υπάρχουν αυτοί που ακόμα βγάζουν και καλά κάνουν, υπάρχουν όμως και όλοι, αυτοί οι νέοι που προσπαθούν να κάνουν κάτι είτε στο ξενόφωνο, είτε στο ελληνόφωνο είδος και μένουν στην προσπάθεια. Βέβαια υπάρχει και πολύ σαβούρα. Δεν είναι καλό να τα κατακρίνουμε, αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχουν πράγματα που δεν θα μπορέσουν να φτάσουν κάπου.
Η.Μ.: Εστώ ότι έχετε απέναντί σας μία νέα μπάντα με όρεξη, διάθεση, ιδέες, η οποία έχει χτυπήσει την πόρτα σας για να κάνει μία κουβέντα μαζί σας και να τους συμβουλέψετε 2-3 πράγματα. Τι θα τους λέγατε;
Αυτό που θα τους συμβουλεύαμε και που συμβουλεύουμε όλους είναι να το παλέψουν και να το κάνουν μόνοι τους, να μη περιμένουν, διά μαγείας δεν γίνεται τίποτα, κανείς δεν θα σου ανοίξει μια πόρτα, κανείς δεν θα ενδιαφερθεί σοβαρά για σένα παρά μόνο εσύ ο ίδιος. Από την άλλη, ο καθένας που ασχολείται ενεργά με το χώρο είτε είναι παραγωγός, είτε είναι μουσικός, είτε οτιδήποτε, θα σου πει αυτό που τον βολεύει. Λίγες φορές έχουμε τη διαύγεια και τη θέληση να πούμε στον άλλο την αλήθεια, να του πούμε ότι εκεί που πάει είναι μπροστά του ένας τοίχος και θα πάει να βαρέσει το κεφάλι του στον τοίχο, δεν το κάνουν οι περισσότεροι, δεν το κάνουμε γενικώς. Πάντως είναι ένα από τα τραγικά που συμβαίνουν στην ελληνική μουσική, είναι ένα από αυτά που βάζουν λιθαράκια έτσι ώστε να δυσκολεύουμε το δρόμο στις νέες μπάντες, αντί να τους έχουμε ήδη στρώσει ένα δρόμο ώστε να μπορούν να περπατήσουν και να δημιουργήσουν και να εξελίξουν αυτό που έκαναν οι προηγούμενοι.
Η.Μ.: Για το τέλος θέλω να πείτε κάτι στους αναγνώστες του HardMusic.gr.
Θα σου πούμε αυτό που σου είπαμε την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε σήμερα. Θεωρούμε ότι όλοι εσείς επιτελείτε ένα ιδιαίτερο λειτούργημα, επειδή δίνετε τη δυνατότητα σε ανθρώπους να μάθουν τι γίνεται γύρω τους. Και το μόνο που μπορώ να πω επιπλέον είναι ότι είναι καλό ο κόσμος να υποστηρίζει αυτές τις ενέργειες.
Η.Μ.: Σε ευχαριστώ πολύ.
Ό,τι και να πούμε είναι λίγο. Εμείς σε ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος
