Μια μπάντα παράδειγμα προς μίμηση. Παράδειγμα δουλειάς, υπομονής, επιμονής, θάρρους, (καλώς εννοούμενου) θράσους, πίστης στον εαυτό της και στις ικανότητές της. Μια μπάντα που έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια την "αισθητική" της ψωροκώσταινας και τα συστήματά της, κυνήγησε το όνειρό της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού...και τονίζω: το όνειρό της. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Και πέτυχε. Σήμερα είναι από τα πιο hot punk ονόματα στις Η.Π.Α.. Η Isis Queen, η χαρισματική, ευφυής front-woman των Barb Wire Dolls απαντάει στις ερωτήσεις μας και εγγυάται τρία εκρηκτικά shows στην Ελλάδα.
H.M.: Καλωσήρθατε κατ'αρχάς!
Barb: Καλώς σας βρήκαμε!
Η.Μ.: Σύστησε μας τους Barb Wire Dolls, ποιοι είστε, τι παίζετε.
Isis Queen: Εγώ είμαι η τραγουδίστρια, η Isis Queen, ο Pyn Doll στην κιθάρα, ο Krash Doll στα τύμπανα και η Aerial Black στο μπάσο. Τί παίζουμε...Δεν ξέρουμε πώς λέγεται, προσπαθούμε να κάνουμε κάτι δικό μας. Αγαπάμε πολύ το punk και τις παλιότερες εποχές του, που δεν είχε ακριβώς ήχο και η κάθε μπάντα έκανε ό,τι ήθελε και ακουγόταν όπως ήθελε, όταν αυτό ήταν απλά καλλιτεχνική έκφραση. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.
Η.Μ.: Πες μας δύο λόγια για την ιστορία σας.
Isis Queen: Ξεκινήσαμε από την Κρήτη. Έχουμε εκεί ένα χώρο, από τον οποίο έχουν περάσει πολλοί καλλιτέχνες από πολλά μέρη του κόσμου. Εκεί μπορούν να κάνουν το έργο τους χωρίς να νοιάζονται για τον χρόνο ή τα χρήματα, για πράγματα που στρεσάρουν πολύ. Από εκεί ξεκινήσαμε και έγινε για την πάρτη μας, γιατί δεν μας άρεσε η μουσική που ακούγαμε σε μαγαζιά, ραδιόφωνα κτλ. και θέλαμε να κάνουμε κάτι δικό μας. Μας άρεσε πολύ αυτό που έκαναν οι New York Dolls στη Ν. Υόρκη, τη δεκαετία του '70, που ξεκίνησαν μία μορφή έκφρασης, απλά για να το κάνουν.
Η.Μ.: Γενικά νομίζω ότι έχετε αναφορές στο πρώτο κύμα του punk της δεκαετίας του '70 και στυλιστικά ακόμα.
Isis Queen: Δεν το προσπαθούμε, απλά είναι μέσα μας, μας έχει επηρεάσει.
Η.Μ.: Και φύγατε από την Κρήτη...;
Isis Queen: Στην Κρήτη δεν μπορούσαμε να κάνουμε lives. Ξέραμε καλά τους ανθρώπους που είχαν τα διάφορα μαγαζιά, clubs κτλ, αλλά δεν ήταν στη μόδα τότε το punk και κανένας δεν μας έδινε χώρο για να παίξουμε, γιατί δεν θα μάζευε κόσμο. Αρχικά η σκέψη μας ήταν να έρθουμε στην Αθήνα. Αλλά και στην Αθήνα όλα τα clubs μας έλεγαν ότι για να κάνουμε live θα πρέπει να έχουμε τουλάχιστον 50 άτομα κόσμο. Κάποια μέρα κάναμε πρόβα εδώ, στα Feedback Sound Studios, και ρωτήσαμε αν ξέρουν κάποιο μαγαζί που να παίζει punk ή rock για να βγούμε, όχι για να παίξουμε. Μας είπαν ότι θα πρέπει να πάμε στο Intrepid Fox, όπου πήγαμε, αλλά όλη τη νύχτα έπαιζε Epic Metal, δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Κάποια στιγμή ήμασταν έξω από το μαγαζί και μιλούσαμε με κάποιους γνωστούς και δίπλα ήταν ο ιδιοκτήτης, ο οποίος άκουσε τι λέγαμε και μας ρώτησε γιατί δεν μας άρεσε η μουσική. Τότε του είπαμε ότι αν θέλει να τραβήξει κόσμο και να τον κρατήσει, αλλά και να χορεύει ο κόσμος, θα πρέπει να μην παίζει ό,τι και όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά, να νιώθει ο κόσμος ότι εκεί γίνεται κάτι διαφορετικό. Οπότε ο Pyn άρχισε να παίζει εκεί ως dj κάθε Κυριακή. Ήμασταν λοιπόν Δευτέρα-Παρασκευή στην Κρήτη και Παρασκευή – Κυριακή στην Αθήνα. Τους ζητήσαμε λοιπόν να κάνουμε και live και μας έδωσαν τις Κυριακές μεσημέρι. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολο να μαζέψουμε κόσμο, αλλά στην πορεία το έμαθαν. Αυτό το κάναμε για 2 μήνες. Μετά άκουσε ένας αμερικάνος ραδιοφωνικός παραγωγός και dj, ο Rodney Bingenheimer, ένα E.P. μας που είχαμε ανεβάσει στο MySpace και άρχισε να παίζει ένα τραγούδι μας.
H.M.: Οπότε αυτός ήταν η αφορμή για να πάτε στην Αμερική;
Isis Queen: Όχι ακριβώς, γιατί δεν είχαμε λεφτά. Ζούσαμε με ό,τι έβγαζε ο Pyn που δούλευε ως dj. Δεν το είχαμε καθόλου σαν σκέψη ότι θα πάμε στην Αμερική. Εγώ έχω ζήσει στην Αυστραλία, οπότε έχω συνηθίσει να ζω έξω, αλλά δεν ήθελα ποτέ να φύγω από την Ελλάδα, δεν το ήθελε κανένας μας. Όμως ένα μήνα μετά και αφού έπαιζε τα κομμάτια μας κάθε εβδομάδα, μας είπε ότι ο κόσμος δείχνει ενδιαφέρον και ότι ήθελε να μας καλέσει σε μία συναυλία, η οποία σκοπό είχε να αναδείξει νέα συγκροτήματα και την οποία θα έκανε εκείνος και σπόνσορας ήταν το ραδιόφωνο που δούλευε. Τότε είπαμε ότι πρέπει να πάμε. Πουλήσαμε ό,τι είχαμε, αυτοκίνητα, κιθάρες, ενισχυτές, ρούχα, ό,τι μπορούσαμε να κάνουμε για να μαζέψουμε λεφτά για τα εισιτήρια. Είχε ο Pyn ένα γνωστό στο L.A. ο οποίος προσφέρθηκε να μας φιλοξενήσει μέχρι τη συναυλία. Και πήγαμε, γιατί δεν είχε ξαναγίνει ένας τόσο γνωστός αμερικάνος dj να παίζει ένα ελληνικό συγκρότημα, που τότε ξεκινούσε.
Η.Μ.: Τί έγινε εκεί;
Isis Queen: Πάμε εκεί και αποφασίζει να αναβάλει τη συναυλία για 2 μήνες. Και δεν ξέραμε τι να κάνουμε, δεν είχαμε χρήματα και δεν μπορούσαμε να συνεχίζουμε για τόσο καιρό να ζούμε στο σπίτι κάποιου άλλου. Και αποφασίσαμε να κλείσουμε shows. Ξεκινήσαμε με όσα μαγαζιά ξέραμε και μπορέσαμε να σκεφτούμε, το Whiskey a Go Gο, το Viper Room, το Molly Malone's, αλλά όλοι μας έλεγαν ό,τι ακριβώς και στην Ελλάδα, ότι δηλαδή είμαστε νέα μπάντα, δεν έχουμε κόσμο και άρα δεν μας κλείνουν.
H.M.: Ήθελε θάρρος αυτό που κάνατε...αναφέρεσαι σε θρυλικά μαγαζιά.
Isis Queen: Δεν ξέραμε άλλα από τη μία...από την άλλη, είπαμε ότι αν είναι να κάνουμε κάτι, να το κάνουμε σωστά. Δεν θα πηγαίναμε στο συνοικιακό bar να παίξουμε.
Η.Μ.: Πώς έγινε η αρχή εκεί; Ποιος δέχτηκε πρώτος να κάνετε live;
Isis Queen: Περιμέναμε, συνεχίσαμε να ψάχνουμε, να παίρνουμε τηλέφωνα, να στέλνουμε mails. Και περίπου 2 βδομάδες μετά πήραμε απάντηση σε ένα mail από το Roxy Theatre, από το οποίο μας ζητούσαν 1200$ για να παίξουμε. Εκείνες τις μέρες είδαμε το πρώτο ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε για το punk στη δεκαετία του '70 και είδαμε ότι τότε τα συγκροτήματα διαφήμιζαν με φυλλάδια τα lives τους. Αποφασίσαμε λοιπόν να κλείσουμε τη συναυλία και να τη διαφημίσουμε με φυλλάδια. Και μάλιστα σε μία μικρή έρευνα που κάναμε είδαμε ότι ήμασταν η πρώτη ελληνική rock/punk μπάντα που έπαιζε στην Αμερική, οπότε αποφασίσαμε να το χρησιμοποιήσουμε στη διαφήμιση. Οπότε μέχρι να γίνει η συναυλία είχαμε δώσει 10.000 φυλλάδια! Και ενώ στο L.A. δεν βρέχει ποτέ, την ημέρα της συναυλίας έβρεξε! Έπρεπε να βρούμε όλο τον εξοπλισμό, δεν κάναμε soundcheck, πριν από εμάς έπαιζαν άλλες 7 μπάντες, αλλά παρ'όλα αυτά όταν βγήκαμε στη σκηνή γινόταν χαμός από κόσμο. Η συναυλία ήταν sold out και τελικά δεν πληρώσαμε τίποτα στο μαγαζί.
Η.Μ.: Πώς το αντιμετώπισε ο κόσμος, ότι είσαστε μία ελληνική μπάντα που παίζει punk;
Isis Queen: Τρελάθηκε ο κόσμος. Και τότε δεν ήταν ακόμα στη μόδα.
Η.Μ.: Μετά από εκεί η πορεία είναι μόνο ανοδική.
Isis Queen: Μετά από εκεί μας έμαθαν, γιατί ακόμα και στην Αμερική είναι μικρός ο κόσμος. Μας ζητούσαν συνέχεια από μαγαζιά για lives, κάναμε και τη συναυλία με τον Rodney Bingenheime, η οποία ήταν τέλεια και για ένα χρόνο παίζαμε συνέχεια, αλλά ούτε μία φορά δεν μας πλήρωσαν. Υπάρχουν τόσα πολλά συγκροτήματα, που δεν υπάρχει λόγος να πληρώνουν τα μαγαζιά αν δεν είσαι μεγάλο όνομα. Βέβαια μας βοήθησε που παίζαμε συνέχεια κι ας μην πληρωνόμασταν, γιατί μας έμαθε ο κόσμος γρήγορα.
Η.Μ.: Τώρα πια είναι πιο εύκολα τα πράγματα για εσάς εκεί;
Isis Queen: Βέβαια. Τώρα πια μας ξέρουν και φέρνουμε πολύ κόσμο. Και τώρα πια μας πληρώνουν και μπορούμε να απαιτήσουμε να είναι free η είσοδος.
Η.Μ.: Ζείτε το όνειρό σας εκεί;
Isis Queen: Ζούμε το όνειρό μας όπου και να πάμε, γιατί αγαπάμε αυτό που κάνουμε.
Η.Μ.: Πιστεύεις στην τύχη ή είναι μόνο θέμα δουλειάς;
Isis Queen: Είναι θέμα δουλειάς. Είναι απόφαση του καθενός αν θα αρπάξει μία ευκαιρία ή όχι.
Η.Μ.: Μετά από αρκετά πλέον χρόνια πώς σου φαίνεται η εμπειρία που είχατε στο "Ελλάδα Έχεις Ταλέντο"; Προσωπικά μου άρεσε που η συγκεκριμένη παρουσιάστρια σας άσκησε τέτοιου είδους κριτική, δεν θα ήθελα να της αρέσετε.
Isis Queen: Μάθαμε πολλά από αυτή την εμπειρία. Πρώτα απ'όλα μάθαμε ότι η τηλεόραση στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Από την άλλη, δεν πήγαμε εκεί για να κερδίσουμε αλλά για να μας μάθει ο κόσμος, πήγαμε για να διορθώσουμε κάποιες εντυπώσεις γύρω από μια μπάντα που προσπαθεί να κάνει κάτι διαφορετικό και ντυθήκαμε έτσι όχι γιατί έτσι ντυνόμαστε γενικά, αλλά για το σοκ, γιατί στην Ελλάδα νομίζουν ότι πρέπει να είσαι ίδιος με τους άλλους και όχι να εκφράσεις αυτό που πραγματικά έχεις στην ψυχή σου. Αυτό βέβαια έχει κάπως αλλάξει τα τελευταία 5 χρόνια.
Η.Μ.: Πιστεύεις ότι σ'αυτή την αλλαγή βοήθησε η κρίση;
Isis Queen: Ναι, σίγουρα βοήθησε. Όπως η κρίση τη δεκαετία του '70 στην Αγγλία βοήθησε στην καλλιτεχνική άνθηση και βγήκαν τόσοι καλοί καλλιτέχνες, έτσι θα γίνει κι εδώ. Σε κάθε κρίση ο κόσμος σταματάει να κυνηγάει τα λεφτά και βρίσκει χαρά μέσα τέχνη.
Η.Μ.: Το τρίτο album είναι έτοιμο;
Isis Queen: Είναι έτοιμο. Λίγο πριν φύγουμε από την Αμερική για το tour που κάνουμε τώρα, συγκεκριμένα μία περίπου βδομάδα met;a τα γεγονότα στο Παρίσι, γράψαμε στο στούντιο του κιθαρίστα των "Eagles of Death Metal" τον τρίτο μας δίσκο. Οπότε αφιερώνουμε αυτό το δίσκο στα θύματα αυτά.
Η.Μ.: Υπάρχουν διαφορές στην underground σκηνή της Ελλάδας και του L.A.; Σε καλλιτεχνικό επίπεδο, όχι σε επίπεδο ευκαιριών.
Isis Queen: Στο L.A. υπάρχουν χώροι για κάθε είδος και στα lives παίζουν μαζί μπάντες του ίδιου είδους. Στην Ελλάδα παίζουν όλοι με όλους και σε οποιοδήποτε χώρο και αυτό είναι καλό. Επίσης στην Ελλάδα τελευταία έχουν αναπτυχθεί και είδη της rock μουσικής που δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένα, όπως το stoner. Κατά τ'άλλα δεν υπάρχουν διαφορές.
Η.Μ.: Ευχαριστούμε πολύ!
Isis Queen: Κι εγώ ευχαριστώ!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ηλίας "ΔΑΙΜΩΝ" Παπάζογλου
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος
English Version
