Μετά 7 χρόνια μέσα στην ίδια μπάντα (Schooldrivers), τα διπλά περίπου χρόνια σε μπάντες εντός και εκτός Ελλάδας και μια γενικότερη κατανόηση του πως δουλεύουν τα πράγματα και στα μετόπισθεν μιας διοργάνωσης είναι πάντα απογοητευτικό να βλέπεις μπάντες με φοβερό potential να μην ξέρουν να πουν Όχι σε ένα live.
Θα μου πεις...

"Καλά τι λέει ο τύπος εδώ έχουμε βαρεθεί να φωνάζουμε φίλους στις πρόβες μας - θα λέμε και όχι?"

Ναι θα πεις όχι γιατί το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να σκέφτεσαι πριν αφιερώσεις χρόνο σε οτιδήποτε είναι αν αυτό που εντέλει θα κάνεις θα έχει αντίκτυπο.
Το να παίζεις οπουδήποτε απλά και μόνο για να "δείχνεις ότι κάνεις πολλά live" βάζοντας ως μπροστάρη την ποσότητα έναντι της ποιότητας μόνο μπούμερανγκ μπορεί να σου γυρίσει και αργά ή γρήγορα κανείς δεν έρχεται στα live σου απλά και μόνο γιατί θυμίζεις αφίσα της ΠΚΣ σε διάδρομο τυχαίου ακαδημαϊκού ιδρύματος.

Το ότι πουλάς "χρώμα" δεν σημαίνει ότι σε διαβάζει κανείς.

Πόσο απογοητευτικό είναι να βλέπω κυρίως νέες μπάντες να καίγονται σαν κονφετί λουσμένο με βενζίνη κάνοντας λαιβάκια από το μπαράκι της κυρά Μαρίας τη μια μέρα, στο φεστιβάλ του Σάκη μετά 2-3 μέρες και στο λάιβ του Βασίλη μετά από καμιά βδομάδα. Δε λέω καλό είναι το practice μπροστά σε κόσμο αλλά πρέπει να ξέρεις πότε θα κρατήσεις δυνάμεις για να τις ρίξεις όλες μπροστά όταν πραγματικά χρειάζονται.

Αν πάλι είσαι μια μπάντα με ανεξάντλητο πυρήνα και followers παντού - πάσο. Κοινώς - αν "γεμίζεις μαγαζιά" κάνε όσα μπορείς. Αν απλά το κάνεις για να κερδίσεις κόσμο επειδή δεν έχεις φρόντισε τουλάχιστον να σκέφτεσαι σαν θαμώνας: αν πας κάπου και ακούσεις χάλια ήχο ή πληρώσεις χρυσάφι δεν θα ξαναπάς ποτέ - και δεν θα φταίει ο ηχολήπτης και το μαγαζί αλλά εσύ που έπαιξες εκεί εξαρχής (αν όλα τα άλλα τα έκανες σωστά).

Κάθε ακροατής μας δίνει μια ευκαιρία. Κάθε φορά που μας βλέπει οι προσδοκίες του είναι μεγαλύτερες και αν χάσουμε την εμπιστοσύνη του μια φορά την χάνουμε για πάντα.

Παίξε αν το έχεις ανάγκη αλλά κάντο τουλάχιστον να αξίζει.

Kay Darrens