Πας σε ένα χώρο ώστε να παρακολουθήσεις το release party ενός εκ των συγκροτημάτων που μεγάλωσες μαζί τους. Το 1997 πρέπει να ήταν από τις καλύτερες χρονιές της ελληνικής σκηνής. Πάρτε κυκλοφορίες: ομώνυμος δίσκος των Sorrowful Winds, Order of the Ebon Hand – mystic path of netherworld, Guardian Angel –oblivion seas, nightfall – lesbian show, acid death – pieces of mankind, exhumation, depression και πολλά ακόμα καλούδια. Ε, πώς να μην είμαι ρομαντικός και λίιιιγο παραπάνω υποκειμενικός.

Το Revenge of Rock δυστυχώς αποδείχτηκε ο κατάλληλος χώρος (αν και ηχητικά ήταν πολύ μπουκωμένο και στους Sorrowful Winds έβγαζε από τα ηχεία ένα συνεχόμενο βόμβο) για το release των Sorrowful Winds, και λέω δυστυχώς διότι ένας μεγαλύτερος χώρος θα φαινόταν άδειος. Όπως θα έλεγε και ο Μιχάλης των Sorrowful αργότερα πρέπει περισσότερος κόσμος να πηγαίνει να παρακολουθεί τις ελληνικές μπάντες.

Γύρω στις έντεκα ανέβηκαν στη σκηνή οι Sorrowful Winds μάλλον σχετικά μουδιασμένοι. Δε ξέρω αν είχαν πρόβλημα στα monitor και δεν άκουγαν μεταξύ τους ή απλά ακόμα ξεμουδιάζουν από τη χρόνια απουσία τους αλλά το εναρκτήριο age long φάνηκε να είναι λίγο μακρύτερο από όσο έπρεπε. Από το δεύτερο τραγούδι και έπειτα το συγκρότημα έδεσε, βρήκε τα πατήματα του και ο Μιχάλης ξεσάλωσε τόσο σ την διασκευάρα στο jawbreaker των judas priest και στο κλασσικό bringer of light όσο και στα τραγούδια του καινούργιου δίσκου. Το υπόλοιπο συγκρότημα αν και παιχτούρες από δω ως τον Malmsteen παρουσιαστήκαν αρκετά συγκρατημένοι στις κινήσεις τους. Άντε ρε παιδιά, κοπανηθείτε λίγο μαζί μας!!!!!!! Σχεδόν ολόκληρος ο δίσκος παρουσιάστηκε ζωντανά πέρα του behind the mask και του the deceit για να κλείσουν πανηγύρια και με τίγκα ιδρωμένες φανέλες με τη διασκευή σto children of the grave των black Sabbath και το πάντα πανέμορφο Sorrowful winds (μόνο εγώ ήθελα να ακούσω το dazed δηλαδή;). Το Non-Aligned όπως θα διαβάσατε και στην κριτική του δίσκου σπέρνει όπως και οι παλιότερες κυκλοφορίες της μπάντας.

Εκεί μπορεί να τελείωσε η βραδιά, το θέμα είναι όμως πως άρχισε. Είμαι σίγουρος πως θα έχω τη πλήρη κατανόηση των Sorrowful Winds αλλά τη βραδιά θα τη δώσω στο δωράκι από το πουθενά. Whatever End, κυρίες και κύριοι και εσείς τα μέταλλα! Από εκεί που δε ξέρεις τίποτα, από εκεί που λες, χωρίς δισκογραφία τι να έχουν να πουν, τρέχεις να μαζέψεις το σαγόνι σου από το πάτωμα με τη φωνή του Κώστα. Αν δε τους είχα μπροστά μου, θα τον έκοβα ότι μόλις κυκλοφόρησε το legend των saviour machine. Ένας τύπος σα ξεχασμένος από διακοπές σουηδός, με φωνή κάπου ανάμεσα στον Eric Clayton, στον Messiah και τον Wino. O κιθαρίστας δίχως να παίζει κάτι φρέσκο αλλά ακολουθώντας κλασσικά μοτίβα του doom – power ακλουθούσε καλά, αν και τον ήχο της καμπίνας του τον ήθελα λίγο πιο ογκώδη. Τα τύμπανα και τα keyboards είχαν την εποπτεία όλης της πίσω γραμμής κρατώντας σχεδόν όλο το συγκρότημα σταθερό. Τέλος, αχ, τέλος θα με αναγκάσουν να πω καλά λόγια για μπασίστα αλλά με σχεδόν walking bass το εξάχρονο του Γιώργου έκανε παπάδες. Όσο για τη διασκευή στο samarithan των candlemass...απλά ξαναδιαβάστε τη περιγραφή της φωνής του τραγουδιστή. Όνειρο! Ελπίζω όπως λένε τα παιδία, μέσα στο καλοκαίρι να έχουμε την πρώτη τους κυκλοφορία.

SORROWFUL WINDS:

1.AGE LONG (από το καινούριο)
2. WINGS IN CHAINS (από το καινουριο)
3. WINDBLOWN SONG (από το καινούριο)
4. BRINGER OF LIGHT (από το Imminent Arrival του 1999)
5. JAWBREAKER (jUDAS pRIEST cOVER)
6. FELINE MADNESS (από το καινουριο)
7. BEGGAR OF EMOTIONS (από το καινούριο)
8. ΤΗΕ KEY (That Must Be Returned) (από το καινουριο)
9. UPON A SHORE AFAR (από το Age Of Dreams του 2001)
10. SCATTERED THOUGHTS (Of A Dyind Ming) (από το καινούριο)
11. NON ALIGNED (από το καινούριο φυσικά)
12. CHILDREN OF THE GRAVE (Black Sabbath Cover)
13. SORROWFUL WINDS (από το Imminent Arrival του 1999)

WHATEVER END:

1 Intro,
2 Evershift,
3 Blindsight,
4 Birth of Loss,
5 Samarithan,(candlemass cover)
6 Turgon,
7 Triarchy.

Για το HardMusic.gr,
Ανδρέας Ντούτσιας