Οι Μisty 9 (Παναγιώτης Σπυρόπουλος, Νίκη Γρανά και Ντίνος Ξαρχάκος), πριν λίγο καιρό μας συστήθηκαν επισήμως με το τραγούδι "Waiting for the Sun", τώρα μας παρουσιάζουν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Unite"(EP).
Τον Παναγιώτη τον γνωρίζουμε από τους Tsopana Rave και την Νίκη από διάφορες συνεργασίες στα φωνητικά (Πυξ-Λαξ) αλλά και σαν ανερχόμενη ηθοποιό ("Κλεμμένα Όνειρα").

Το "Unity" είναι ένας EP δίσκος με πέντε κομμάτια όπου στο εξώφυλλο έχει μια γυναίκα casual ντυμένη, με το κεφάλι μέσα σε ένα μεταξωτό κουκούλι, να ακουμπάει σε έναν λεπτό τοίχο-matrix που την χωρίζει από πυκνά ηλεκτρονικά κυκλώματα. Στο οπισθόφυλλο η απελευθερωμένη γυναίκα-χρυσαλίδα έχει γυρίσει στην άλλη κατεύθυνση και κοιτάει τον ουρανό.
Αυτό που μας δίνει να καταλάβουμε το artwork είναι ότι οι Misty9 θέλουν να δραπετεύσουν από τον digital ήχο του σήμερα σε έναν πιο ανθρώπινο οργανικό-ζωντανό live ήχο.

Ακούγοντας και τα πέντε κομμάτια έχω μπει σε ένα μουσικό σκοτεινό πίνακα όπου το άκουσμα παραπέμπει σε late 80's ballads , late 90's ambient rock και πολύ 70's psychedelia, ενώ ο ήχος δίνει πινελιές περισσότερο live παρά tight-studio παραγωγής. Οι Misty9 κατορθώνουν πολύ εύκολα να μας κατακτήσουν με το νοσταλγικό ήχο ενώ χωρίς να το θέλω έχω συνειρμούς από Pink Floyd, Portishead και Radiohead.

Το θετικό και αρνητικό ταυτόχρονα είναι ότι ξέρεις που πας και δεν θα χαθείς. Η dark mood down-tempo ατμόσφαιρα βρίσκεται εδώ από το πρώτο (instrumental) κομμάτι μέχρι το τέλος προσφέροντας στον ακροατή τόνους συναισθήματος νοσταλγίας.
Ο Παναγιώτης στις κιθάρες δείχνει ξεκάθαρα πως είναι το κέντρο αναφοράς στο ντουέτο με τις ambient-ballad rock αναφορές του να μην επιδέχονται αμφισβήτηση. Ο ήχος του είναι καθαρός ενώ τα ευρηματικά του σόλο ισορροπούν τέλεια μεταξύ αναγκαιότητας και φλυαρίας ενώ δεν χάνει σε ενέργεια και χαρακτήρα .

Είναι ξεκάθαρο ότι η μουσική του Παναγιώτη είναι βιωματική και μιλάει στην ψυχή. Θα σταθώ στο τέλος του τέταρτου κομματιού "Unite", όπου στο τελείωμα ακούγετε η διάσημη ομιλία του Τσάρλυ Τσάπλιν από την ταινία ο μεγάλος δικτάτορας. Απλά τέλειο....
Στα φωνητικά αμέσως παρατηρούμε τη γλυκιά και εύκαμπτη φωνή της Νίκης να κάνει άριστο blend στο ηχόχρωμα αλλά να χάνει στη δυναμική, ερμηνεύοντας κάπως flat και άνευρα, ενώ θα μας εντυπωσίαζε περισσότερο αν είχε οργανώσει καλύτερα τα back vocals που δείχνουν κάπως πρόχειρα. Παρά ταύτα καταφέρνει να αναδείξει τη μουσικότητα και αισθαντικότητα της φωνής της.
Από συνθετικής άποψης το EP δεν ξεφεύγει από τα κλισέ που δημιούργησαν τον ambient ήχο αλλά αυτό δεν είναι υποχρεωτικά κακό και από την άλλη σίγουρα δένει περισσότερο στον χαρακτήρα της μπάντας.

Θα σταθώ στα άλλα όργανα της μπάντας το μπάσο και τα ντραμς τα οποία δείχνουν δυστυχώς διαδικαστικού χαρακτήρα και υποτονικά ιδιαίτερα τα ντραμς όπου περιορίζονται χωρίς ιδέες και ενέργεια καταφέρνοντας απλώς να υπάρχουν ενώ και το μπάσο ακολουθεί τo ίδιο lite ύφος.
H παραγωγή μας αφήνει μια bittersweet αίσθηση αφού τα όργανα ισορροπούν σωστά μεν αλλά τα φωνητικά χάνονται, ενώ το έχουμε πει πολλές φορές ότι ambient δεν σημαίνει full reverb full delay και χανόμαστε στις αντανακλάσεις και την ηχώ.
Τελειώνοντας θα λέγαμε πως το "Unity" καταφέρνει να σε κερδίσει από την πρώτη στιγμή με τον νοσταλγικό ερωτικό ψυχεδελικό χαρακτήρα του ...ενα πάθος... ένας χωρισμός.... ένας ανεκπλήρωτος έρωτας.... τρέξε στο αμάξι και βαλε "Unity" να παίζει...

Οι Misty9 δεν θα σε απογοητεύσουν!!!

01. Τimeless
02. Deny
03. These days
04. Unite
05. Spots

Βοργίας