Τέτοια live είναι δίκοπο μαχαίρι, και εξηγούμαι. Όπως σε άλλο live review για sorrowful winds, έτσι κι εδώ με τους Fortress Under Siege, έχω απέναντι μου συγκροτήματα που τελευταία φορά που τα είδα στη σκηνή ήταν στα τέλη των 90ς...κατι λιγότερο από 20ετια. Δε θες να έχει αλλάξει κάτι διότι τότε θα πρέπει να παραδεχτείς ότι μεγάλωσες. Ευτυχώς, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν με τίποτα στην Ελλάδα. Ποια είναι αυτά; πρώτον το πάθος των συγκροτημάτων να βγάζουν ακόμα δίσκους και να κάνουν συναυλίες χωρίς να αποζητούν τιμές, δόξες και λεφτά. Δεύτερον, ο συνήθης προβληματικός ήχος είτε πάνω στη σκηνή είτε στον κόσμο είτε παντού.
Τρίτον, οι μπύρες που πάνε κι έρχονται και σε θολώνουν τόσο ώστε να μη σε νοιάζουν τα όποια προβλήματα.
Τι έγινε όμως στο Crow Bar (το παλιό Jasmine, ντε); Η συναυλία που μετά τις τόσες αλλαγές (ακύρωση δεύτερης μέρα στη θες/νίκη, ακύρωση του τρίτου συγκροτήματος) δεν ήξερες αν τελικά θα γίνει η όχι. Έγινε όμως, και με σχεδόν γεμάτο μαγαζί από κόσμο.
Με μέλη από Strikelight και Wheelrunner είναι δύσκολο να αποτύχεις. Με συνεχή live είναι δύσκολο να μην βγαίνεις καλοκαρδισμένος στη σκηνή. Οι Erase με τα συνεχόμενα live τους και με τον ήχο σύμμαχο τους, έδειξαν ότι είναι συγκρότημα για τη σκηνή. Τα κράμα Maiden/ Priest/ Accept είναι φτιαγμένο για να παίζεται εκεί πάνω και όχι σε στούντιο. Έβγαλαν τα τραγούδια τους να πάρουν αέρα και πήραν κεφάλια. Αρχίζοντας με το Metal Force (demo 2011) και φτάνοντας στο φετινό ομώνυμο e.p. που το παρουσίασαν ολόκληρο, έδειξαν ότι δεν έχουν κανένα σκοπό να βαλτώσουν και να αναπολούν απλά παλιές μουσικές.
Ο Σταυρόπουλος (με μπλουζάκι stryper!!!) ανεβασμένος στα σκαλιά του Crow Bar τραγουδάει με τόσο πάθος και ένταση και μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί η άλλη του μπάντα δεν έγινε τεράστια. Οι δισολίες εναλλάσσονται με τα χαμογελαστά πρόσωπα της μπάντας που παρουσιάζεται αρκετά κινητική, με τους κιθαρίστες να έρχονται πιο μπροστά στα solos. Με το We are the Winners να είναι φτιαγμένο για live και φυσικά τον ύμνο τους Beautiful Streets που ήδη ο κόσμος ήξερε και τραγουδούσε μέχρι και τις φανταστικές διασκευές σε Bitch, Alice Cooper και Armored Saint οι Erase δείχνουν ότι εάν ήταν από τη Σουηδία, τώρα θα ήταν η μεγαλύτερη ελπίδα.
Με ήδη έναν καλό ήχο στο μαγαζί, περιμένεις τους Fortress Under Siege να γεμίσουν τον χώρο με το progressive/power metal τους με ακόμα καλύτερο ήχο.... κάποιος, όμως, ξέχασε τα master κατεβασμένα και βγήκαν από το πηγάδι, με αποτέλεσμα το πολύ δυναμικό Hate hat we like να μην αποκτήσει ποτέ τη δυναμική του. Ο ήχος έστρωσε σχετικά στο τρίτο, τέταρτο τραγούδι αφήνοντας μας με ένα μόνιμο ταμπούρο βγαλμένο από το St.Anger των Metallica να μας ταλαιπωρεί τα αφτιά.
Οι Fortress, ευτυχώς, δε κώλωσαν και με έναν Μπαλακάκη ελαφρώς συγκινημένο που έπαιζε ξανά Ελλάδα, τον Σωτηρόπουλο έτοιμο μετά το φοβερό show με τους Mindcrime Empire, έδειξαν γιατί κάποτε ήταν από τα μεγάλα ονόματα της σκηνής μας. Δυνατή εμφάνιση με τα τραγούδια του phoenix rising να στέκουν πανέμορφα δοσμένα live και τον Μπαλακάκη να κάνει την υπέρβαση πολλές φορές στα παλιότερα τραγούδια, δίνοντας τους μια δική του καλοδεχούμενη καινοτομία και δυναμική. 14 τραγούδια από τους δυο δίσκους τους, ένα από το mini cd και για επιδόρπιο ένα καταιγιστικό Queen of the Reich, κλείδωσαν καλά σε ένα μπαούλο τις όποιες αμφιβολίες θα μπορούσε να έχει κάποιος. Το ότι μπροστά στη σκηνή ήταν κόσμος κοντά στα 20, επίσης, λέει πολλά. Έτσι ξανακτίζονται οι δόξες!
ERASE Playlist:
1.Metal force
2. T.V. nation
3. We are the winners
4. Damnation alley (bitch cover)
5. The end of time
6. Like hell
7. Beautiful streets
8. Black widow (alice cooper cover)
9. Every Saturday night
10. Reign of fire (armored saint cover)
FORTRESS UNDER SIEGE Playlist:
1. Holy communion – intro
2. Hate what we like
3. Last temptation
4. Don't let go
5. Final attempt
6. Gods of war
7. Eyes of the snake
8. Phoenix rising
9. A Legacy in stone
10. Universal conspiracy
11. Eagles fly forever
12. Blind faith
13. Blue valley shadow
14. Queen of the reich (queensryche cover)
Ανταπόκριση: Ανδρέας Ντούτσιας
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος
