Η βραδιά στο Modern Mental Rebellion 3 Festival είχε σχεδόν τα πάντα. H cross genre εμπειρία που μας υποσχέθηκαν οι διοργανωτές περιείχε από Rapcore, Surf Rock, Nu Metal, Rockstep, Heavy Rock, μέχρι DnB, Post Grunge, Pop/Rock και Hard Rock. Η προσέλευση του κόσμου εξ αρχής ήταν ικανοποιητική αφήνοντας υποσχέσεις για ένα γεμάτο Texas Club, κάτι το οποίο δεν άργησε να γίνει. Η διοργάνωση είχε μεριμνήσει το festival να μεταδοθεί και μέσω του Local Stage LIVE με τη ζωντανή μετάδοση να αναλαμβάνει ο Maik Bull MP από το BullMp.com.

Η πρώτη μπάντα του φεστιβάλ ήταν οι Alternative Rockers CoreTheBand.
Η πενταμελής μπάντα από τα Χανιά και νικητές του GBOB 2015 μας παρουσίασαν ένα acoustic setlist με κομμάτια από τον πρόσφατο δίσκο τους και διασκευές. Είναι η πρώτη φορά που τους είδα καθήμενους και χαλαρούς επί σκηνής εν αντιθέσει με το προφίλ της μπάντας που όταν ανεβαίνει στη σκηνή ξέρει να ροκάρει βγάζοντας αρκετή ενέργεια. Στο ακουστικό φάνηκαν αρκετά προσηλωμένοι στην εκτέλεση των κομματιών αποδίδοντας ένα καλό αποτέλεσμα, κάτι που φάνηκε και από την αντίδραση του κόσμου. Παρόλα αυτά εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, ότι εκείνη την στιγμή και οι ίδιοι κάτι άλλο είχαν στο νου τους.

1. Pull The curtain
2. Stressed out - Twenty one pilots
3. Tesselate - Alt-J
4. Dream
5. Yellow - Coldplay
6. Sweater weather - The neighborhood
7. Thoughts On thinking

Μετά από μια καλή προθέρμανση με τους νεαρούς CoreTheBand, τα ινία ανέλαβαν οι Dirty Fuse. Mαζί τους, ανεβήκαμε και εμείς στο surfboard και "ταξιδέψαμε" στις παραλίες της νότιας Καλιφόρνια και την δεκαετία των 60's! Η τετραμελής μπάντα μας ξενάγησε στο κόσμο της instrumental surf rock με έντεκα κομμάτια γραμμένα σε παραδοσιακά μοτίβα βγάζοντας μια αυθεντικότητα που είχε διπλή όψη.
Η παρουσία της μπάντας στη σκηνή μετά από κάθε κομμάτι έδειχνε όλο και πιο άνετη εκφράζοντας το πάθος της για τη μουσική με αποκορύφωμα τη στιγμή που ο John Drake κατέβηκε από την σκηνή με το μπάσο του για να παίξει δίπλα στο κόσμο.Η εμφάνιση τους έγινε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όταν η Έρη Καπετανάκη έπαιξε τα δυο τελευταία κομμάτια (Why Don't you tell us και I'm Junkie) με τζουρά αντί κιθάρας. Η μουσική τους απέκτησε ακόμα μια διάσταση μπλέκοντας τη surf rock με τον ρεμπέτικο ήχο δημιουργώντας ένα κράμα το οποίο ενθουσίασε τον κόσμο.

1. Terremotor
2. Evolution
3. Storm
4. Monsoon diva
5. Pipeline
6. Sunset beach
7. Last wave
8. Surf beat
9. Ghastly stomp
10. Why don't you tell us?
11. I'm junkie

Την συνέχεια στο MMR 3 έδωσαν οι Ganzi Gun. Το modern rock συγκρότημα εμφανίσθηκε στη σκηνή του Texas χωρίς το δεύτερο κιθαρίστα τους (Η μαμά πατρίδα είχε άλλα σχέδια για τον Διονύση ) κάτι το οποίο δεν εμπόδισε την μπάντα να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του live. Εν αντίθεσί και προς μεγάλη μου έκπληξη, συγκριτικά με την προηγούμενη φορά που τους είδα μόνο με μία κιθάρα, ο ήχος τους έμοιαζε σαν να μην υπήρξε ποτέ δεύτερος κιθαρίστας στη μπάντα. Οι Ganzi έκαναν μια εμφάνιση που είχα να την δω από το Κύτταρο. Ο Χρήστος Φακιόλας (φωνητικά) βρέθηκε σε εξαιρετική μέρα που λίγο έλειψε να γκρεμίσει τα ντραμς του Γιάννη Ψαράκη. Υπερκινητικός στη σκηνή "τράβηξε" και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας σε ένα ρυθμό που πλέον έχει βρει όνομα και ταυτότητα και λέγετε Ganzi Gun. Η μπάντα έπαιξε κομμάτια από το ντεμπούτο δίσκο της και τη τελευταία της δουλειά, που δεν είναι άλλο από τη διασκευή του Lonely Boy ( Black Keys).

1. Siren
2. Scream
3. Gunshot
4. Psycho circus
5. Whiskey
6. Lonely boy (Black Keys)
7. Fading lights

Από την Rock περάσαμε στο κράμα της Electronic Dance Music Rockstep μουσικής και τους DeeJay Nic The Band. Η τετραμελής μπάντα άλλαξε άρδην το σκηνικό στο Texas Club συνδυάζοντας τα ηλεκτρονικά στοιχεία της Dance και Dubstep με τον Rock ήχο. Η ηλεκτρονική κιθάρα του Γιάννη Πατακάκη και το μπάσο του Ανδρέα Αναστόπουλου εμπλούτισαν τον ήχο της ηλεκτρονικής μουσικής που έβγαινε από τα decks του DeeJay Nic, με στοιχεία που μόνο ο ροκ ήχος θα μπορούσε να δώσει αυτή την ώθηση στα κομμάτια. Η μπάντα αποφάσισε να παίξει χωρίς φώτα στη σκηνή, εξαιρουμένων κάποιων αναλαμπών, κάτι το οποίο έφτιαξε μια διαφορετική και σίγουρα ασυνήθιστη ατμόσφαιρα.

1. Gotye – Somebody i used to know (schooldrivers feat deejay nic rockstep bootleg)
2. Awolnation – Sail (schooldrivers feat deejay nic rockstep boolteg)
3. Kwabs – Walk (deejay nic the band rockstep bootleg)
4. Example – Changed the way you kiss me (schooldrivers feat deejay nic rockstep bootleg)
5. David guetta – Lovers on the sun (deejay nic the band rockstep bootleg)
6. Pendulum – Tarantula (deejay nic the band rockstep bootleg)
7. Wiz khalifa – This plane (deejay nic the band rockstep bootleg)
8. Schooldrivers feat deejay nic - Freestyler

Μετά από το Electronic Dance Music Rockstep των DeeJay Nic The Band, το cross genre στοιχείο του φεστιβάλ συνεχίστηκε με Nu Metal / Rapcore από τους FlyByWire. Η πενταμελής μπάντα έπαιξε έξι κομμάτια από την προσωπική τους δουλειά και πρέπει να είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που θα μπορούσαν να δέσουν με οποιαδήποτε άλλη μπάντα της rock και metal σκηνής σε ένα φεστιβάλ. Ακόμα και για ένα κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με το είδος τους, έχουν τον τρόπο να στρέψουν τις ματιές πάνω τους και να μεταφέρουν το vibe της μουσικής τους "ανεβάζοντας" τον κόσμο. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που φάνηκε είναι ότι ο κόσμος ήξερε πολύ καλά την μουσική τους και τους υποδέχθηκε από την αρχή πολύ θερμά. Μπορεί να μην παρουσίασαν full set, αλλά τα έξη κομμάτια φάνηκε ότι ήταν υπεραρκετά για να ενθουσιάσουν το κοινό.

1. Μη αναστρέψιμος
2. Πόσο ακόμα
3. Λένε
4. Hardcore
5. Παντηλίκια
6. Χαμένος

Σε όσες εμφανίσεις των Schooldrivers έxω παρευρεθεί στο παρελθόν, έχω παρατηρήσει ότι στηρίζονται σε μια συγκεκριμένη συνταγή. Σταθερότητα στο performance. To "Theronation" έχει αρκετά καλό υλικό και μαζί με κάποιες διασκευές κατά καιρούς έχουν υλικό για να παρουσιάσουν ένα καλό show. Η σταθερότητα στα live τους εδώ και αρκετό έχει ένα σύμμαχο, την εξέλιξη της μπάντας, η οποία προσπαθεί να εξελιχτεί προσδίδοντας στοιχεία τα οποία θα την βοηθήσουν στο μέλλον να γίνει ένα διαχρονικό κομμάτι της σκηνής. Αυτή τη φορά δεν θα γράψω για τον αεικίνητο Kay Darens και το πολύ καλό performance που έδωσε στη σκηνή αλλά για το καλύτερο performance που έχω δει μέχρι στιγμής. Το πάθος που έβγαλε για τη μουσική και την μπάντα νομίζω ότι υπερβαίνει το ταβάνι ακόμα και του πιο αισιόδοξου performer. Μέσα σε όλο αυτό ήρθαν και 2 εκπλήξεις. Η πολύ καλή διασκευή του αγαπημένου "Nobodies" και ένα νέο κομμάτι "This is War" το οποίο μου άφησε μια πρώτη καλή εντύπωση.

1)Sexdrive
2)Burn it Down
3)Hotstepper
4)On my knees
5)Cannibal
6)Nobodies
7)This is War

Είχα ακούσει πολλά εγκωμιαστικά σχόλια για τους κυρίους εκ Θεσσαλονίκης και άλλα τόσα είχα διαβάσει. Οι KILLSON ήταν η τελευταία μπάντα της βραδιάς και ουσιαστικά ήταν το πρώτο live τους στην Αθήνα. Είχε προηγηθεί ένα acoustic στο Hard Rock Café στις 31 Μαρτίου αλλά αυτό δεν το λογίζω ως κανονικό. Λόγο στρατιωτικών υποχρεώσεων ο Bill Kap (κιθάρα) δεν κατάφερε να συνοδεύσει τη μπάντα και τη θέση του αντικατέστησε ο Makis από τους SklerotikZ, ο οποίος μετά από μόλις 4 πρόβες κατάφερε να καλύψει τη θέση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τι το λοιπόν όλος αυτός ο απόηχος για το όνομα των KILLSON ; Με μια κουβέντα, όσοι δεν τους έχετε δει μέχρι στιγμής, να σπεύσετε! Η δυνατή φωνή του Jim Killson και το μπάσο του Mits Stefan γέμισαν το Texas Club δίνοντας στο MMR 3 την Rock/Metal χροιά που του έλειπε. Μεστή εμφάνιση χωρίς υπερβολές στη σκηνή και με στόφα μεγάλης μπάντας έβγαλαν ουσία και έναν δυναμισμό που σίγουρα ενθουσίασε όλους τους παρευρισκόμενους. Ο γεμάτος ήχος τους και τα καλά παιξίματα επιβεβαίωσαν τις φήμες περί ....μπαντάρας !!! Δυστυχώς για λόγους που ακόμα δεν έγιναν γνωστοί, το setlist των Killson διακόπηκε απότομα αφήνοντας τον κόσμο με την απορία. Όπως και να είναι, έστω και με αυτό το φινάλε, οι Killson έδωσαν το κάτι παραπάνω στο MMR αφήνοντας πολλές υποσχέσεις δημιουργώντας μια προσμονή για το επόμενο ραντεβού.

1. Intro
2. Belong
3. Shut up
4. G_loc
5. In limbo
6. Sane

Photogallery:

Ανταπόκριση / Φωτογραφία
Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος