"In the coldness of my skin
exists an empty scream
it's filthy, full of anger
it never stops to dream"

Είναι η εποχή τέτοια που σου προσφέρει απλόχερα τη μελαγχολία της. Κάτι το γενικότερο κλίμα, κάτι ο καιρός που αδιαφορεί επιδεικτικά στα μούτρα μας για τις θερινές-χειμερινές αλλαγές της ώρας, αυτή η μουντίλα είναι φορές που σε κυκλώνει και πυκνώνει από παντού. Λαβύρινθος. Οι Inmost Ego αντικατοπτρίζουν αυτή την εικόνα στο "Breathe" E.P. τους σαν διαστρεβλωμένος καθρέφτης. Ο ίδιος σου ο ευατός κάθεται απέναντί σου σε σκιτσαρισμένη γκρίζα μορφή και με κρύα μπλε μάτια σου ψιθυρίζει "I wanna breathe...". Το post progressive rock της μπάντας σε μεταφέρει στα παγωμένα μονοπάτια που η λάσπη τους ακόμα διατηρεί τα ίχνη των In The Woods, των πρώιμων Anathema, ακόμα και των Cure στα πιο σκοτεινά τους δημιουργήματα. Οι heavy επιρροές τους είναι εξίσου εμφανείς στα ξεσπάσματά τους. Οι Opeth, οι Tool, οι Paradise Lost είναι εκεί. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Βάλε αυτό το E.P. να παίζει, πάρε συντροφιά ένα ποτήρι με το αγαπημένο σου ποτό, κρύψε μια ολόκληρη πόλη πίσω από τους τοίχους του σπιτιού σου και κάνε αυτό το ταξίδι. Τούτη δεν είναι σαν τις άλλες. Δεν είναι άρρωστη τούτη εδώ η μελαγχολία. Είναι «εκ του ασφαλούς» κατα κάποιο τρόπο. Την ελέγχεις. Βυθίζεσαι μέσα της, ταξιδεύεις, επιστρέφεις με «δώρα» στις αποσκευές. Για σένα. Για τους γύρω σου. Βγαίνεις ξανά στο φως.

Tracks:

01. Sinners
02. Samsara
03. Scoundrel (A letter to a dead poet)
04. Wanna Gine In
05. Elysium (Staring madness)

Ηλίας "ΔΑΙΜΩΝ" Παπάζογλου