∞>20 έως 16.000<∞
αυτό θα μπορούσε να είναι και το εξώφυλλο του δίσκου των Kevel. Παρουσιάζονται σαν συγκρότημα με επιρροές από πολλά είδη και δίχως να κατατάξουν κάπου τη μουσική τους μπαίνουν στα ευρύτερα πλαίσια του sludge/stoner/post και ότι άλλο θέλετε πείτε το. Οι Automaton, οι 45 rats, οι Kalamata, λίγο οι Sadhus σφυράνε προς το μέρος τους αλλά σφυράνε λίγο άνευρα. Στον γενικότερο χαμό από συγκροτήματα που παίζουν μπάλα στο συγκεκριμένο γήπεδο είναι πλέον δύσκολο να ξεχωρίσεις. Δεν είναι ότι οι ιδέες τους είναι άσχημες, ούτε ότι οι Kevel δεν ξέρουν να παίζουν. Ίσα ίσα. Το πρόβλημα είναι στο ότι η ελληνική σκηνή είναι τόσο καλή σε αυτό το είδος που η διαφοροποίηση είναι αναγκαία, ειδικά όταν παίζεις instrumental. Το συγκρότημα πρέπει να ξεφύγει από εύκολες μανιέρες και ιδέες που έχουμε ξανακούσει και ξαναδεί, όπως το τατουατζίδικης φάσης εξώφυλλο.
Το sludge/post είναι μουσική που χωράει και αντέχει πολλούς πειραματισμούς. Από το να ξεφύγεις από τυπικούς ενισχυτές, να προσθέσεις διάφορα layers ατμόσφαιρας, να χώσεις πολλά είδη διαφορετικής μουσικής, να πειραματιστείς με μαγνήτες και πετάλια (και νέα μανιτάρια),μέχρι και διαφορά στη μίξη.
Οι απαιτήσεις πλέον είναι μεγάλες και όλοι θέλουμε να ακούμε διαφορετικά πράγματα από τα συγκροτήματα. Οπότε προς το παρόν θα μείνουμε στην αναμονή μιας επόμενης δουλειάς των Kevel στην οποία ελπίζω να βρώ εκείνες τις συχνότητες που δεν έχω ακούσει.

 Tracks:

1. Pavlova

2. EoD (Edward on Death Row)

3. Siphon of Sin

4. Seeds of Famine

5. Hz of the Unheard

Ανδρέας Ντούτσιας