Με τα συγκροτήματα που μεγαλώνεις είναι σχεδόν αδύνατο να είσαι αντικειμενικός. Είναι, όμως, και αδύνατο να μην έχεις απαιτήσεις, οπότε θα αρχίσω με τις ενστάσεις μου για να ξεμπερδεύω. Καταρχάς, το θέμα παραγωγή, όπως θα διαβάσετε και στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο κιθαρίστας Φώτης Σωτηρόπουλος, ήταν μια μάστιγα που ταλαιπωρούσε το συγκρότημα από παλιά. Τώρα ναι μεν έφτιαξε αρκετά, ακούς καθαρά τα όργανα, υπάρχει εξομάλυνση στις εντάσεις, αλλά δεν έχουν εκμεταλλευτεί αρκετές δυναμικές περιοχές στη μίξη και για τα δεδομένα της εποχής ο δίσκος ακούγεται αρκετά πίσω, λες και δεν έγινε mastering. Το δεύτερο θέμα είναι η αλλαγή τραγουδιστή. Ο Αλέξης Μπαλακάκης είναι απίστευτος metal τραγουδιστής με φοβερό γρέζι στη φωνή και το έχει αποδείξει στα τόσα χρόνια δισκογραφίας. Οι Fortress Under Siege όμως, έγραφαν τραγούδια πάνω στον Μ. Σμέρο o οποίος είχε άλλη τραγουδιστική γκάμα χωρίς να είναι μόνο στο metal. Νομίζω πως έπρεπε το συγκρότημα να πλησιάσει πιο πολύ στη φωνή του νέου τους τραγουδιστή γιατί στα falsetto του ακούγεται λίγο αδύναμος. Τέρμα, όμως με αυτά.
Ο δεύτερος δίσκος των Fortress, Phoenix Rising, είναι πλέον έξω, και πέρα από τις δικές μου ιδιοτροπίες, είναι αρκετά δυνατός, με πολλές και όμορφες μελωδίες, κιθάρες που γεμίζουν είτε με μελωδικά περάσματα , είτε με κοφτά riffs, τα πλήκτρα, του Γεωργίου, που ούτος ή άλλως δεν ήταν στη μπάντα σαν πλάτες δίνουν ηχοτόπια από Conception, Royal Hunt και Europe των τελευταίων δίσκων ή Fair warning του ten(άραγε τους θυμάται κανείς;) , στα ντραμς ο Δημουλάς και ο Κριθάρης στο μπάσο βάζουν στέρεες βάσεις στα κομμάτια με ενδιαφέροντα περάσματα (ακούστε το ομώνυμο). Φυσικά, οι μελωδικές γραμμές που πάντα ήταν μαζί με τα πλήκτρα, το σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος είναι στα περισσότερα τραγούδια τόσο κολλητικές, ταξιδιάρικες και στιβαρές (hate what we like- μάλλον το anthem του δίσκου μαζί με το eagles fly forever), που περιμένεις πως και πως το live να τις τραγουδήσεις.
Το νέο πρόσωπο των Fortress Under Siege, είναι πολλά υποσχόμενο. Το εξώφυλλο είναι φανταστικό, οι δομές των τραγουδιών ακούγονται πιο σύγχρονες, με μικρότερης διάρκειας τραγούδια, πιο δυναμικά, άμεσα και συγχρόνως με ένα μελωδικό σκοτάδι να απλώνεται εμβόλιμα σε όλες τις συνθέσεις. Επίτηδες δε μπαίνω σε σύγκριση με τον προηγούμενο δίσκο τους ή το ιστορικό mini cd του '96. Οι εποχές είναι άλλες και οι απαιτήσεις διαφορετικές. Οι μελωδίες τους πάντως είναι ΕΔΩ και αυτό είναι που ζητάω πάντα από αυτήν την πολυαγαπημένη μου μπάντα.

Tracklist:
1. Don't Let Go
2. Phoenix Rising
3. Hate What We Like
4. Universal Conspiracy
5. Eagles Fly Forever
6. Final Attempt
7. A Martyr's Death
8. Whisper In The Dark
9. Eyes Of The Snake
10. Blue Valley Shadow

Ανδρέας Ντούτσιας