Κι εκεί που έχεις βάλει ημερολόγιο στον τοίχο και μετράς τις μέρες ανάποδα προς τη 12η Φλεβάρη, σκάει η είδηση πως η Season Of Mist έδωσε σε online streaming ολόκληρο το νέο δίσκο των Rotting Christ, μια βδομάδα και κάτι πριν από την επίσημη κυκλοφορία του. Πριν το καταλάβεις, ο χρόνος και ο χώρος έχουν πάρει έννοιες σχετικές. Από τη μία σταματάει αυτόματα ό,τι άλλο κάνεις, ό,τι άλλο συμβαίνει γύρω σου, οι ήχοι που έρχονται έξω από το παράθυρο, τα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται, τα έργα στο δρόμο, τα σκυλιά που γαυγίζουν, τα σύννεφα που περνούν, το φως του ήλιου να μπαίνει στο δωμάτιο, η παρτίδα που θεοί και οι δαίμωνες αυτού του κόσμου παίζουν τα ζάρια της τύχης μας (για να βάλουν το κατάλληλο soundtrack). Από την άλλη με τεχνικές poltergeist που θα ζήλευε και το πιο «ενεργό» φάντασμα, απομακρύνονται όλα τα αντικείμενα του χώρου και μένουν τα ηχεία.
Με το "In Nomine Dei Nostri" να χαιρετίζει όλες τις φιγούρες που έχουν ήδη κάνει κατάληψη σε ό,τι κι αν είναι αυτό που παράγει τη μουσική που ακούς, ο δίσκος μπαίνει επιβλητικός, σκοτεινός, βαρύς, περπατάει ήδη πίσω σου με μαύρη κάπα. Στο "Rituals" συνεχίζουν το δρόμο που χάραξαν στο "Aealo" του 2007 και εξελίσουν το μονοπάτι του "Κατα τον Δαίμονα Εαυτού" (2013). Κι αυτό γιατί για δεύτερη συνεχόμενη φορά, με το Σάκη να έχει εντρυφήσει ακόμα βαθύτερα σε θρησκείες, τελετές και γλώσσες άλλων πολιτισμών (εξ ου και το "Rituals"), μας δίνουν ένα αποτέλεσμα ακόμα πιο σκοτεινό, ακόμα πιο ατμοσφαιρικό, ακόμα πιο μεστό στιχουργικά και συνθετικά από το προηγούμενο. Εξέλιξη κυρίες και κύριοι, αυτό είναι. Αραμαϊκά, γαλλικά, λατινικά, ελληνικά. Φυσικά χρησιμοποιούν για άλλη μια φορά παραδοσιακά όργανα, εμπνέονται από την ελληνική σκοτεινή παράδοση, χρησιμοποιούν χορωδίες και απαγγελίες που στηρίζουν την ατμόσφαιρα του δίσκου, με τις σπαραχτηκές κραυγές του "Ελθέ Κύριε" να σηκώνουν την τρίχα κάγκελο. Παράλληλα, στέλνουν τους χαιρετισμούς τους στον Νίκο Ξυλούρη με το "Του Θάνατου (Tou Thanatou)" και στον Ντέμη Ρούσσο με τη διασκευή στο "The Four Horsemen" των Aphrodite's Child.
Αν θέλει κάποιος να βρει τώρα «αδυναμίες» του δίσκου, πιστεύω θα σταθεί στην απουσία των riffs που ήταν χαρακτηριστικά του ήχου τους στην πρώτη (...και δεύτερη) περίοδο της μπάντας και στην έλλειψη ταχύτητας στα περισσότερα κομμάτια. Νομίζω όμως πως το συγκρότημα είχε άλλο σκοπό εδώ (και τον πέτυχε).
Oι Rotting Christ είναι μια μπάντα που έχει επαναπροσδιορίσει τον ήχο (και το λογότυπο) της 2-3 φορές (τουλάχιστον) μέσα στα χρόνια ύπαρξής της, χωρίς να χάσει την ταυτότητά της. Λίγα συγκροτήματα παγκοσμίως έχουν καταφέρει να το κάνουν με επιτυχία αυτό χωρίς όχι μόνο να χάσουν τον κόσμο τους, αλλά να τον ενισχύουν δίσκο με το δίσκο. Γιατί μπορεί αυτοί εδώ οι τυπάδες να ξεκίνησαν πριν περίπου 29 χρόνια, μπορεί πλέον μια μεγάλη μερίδα του κοινού των συναυλιών τους να μην είχε καν γεννηθεί όταν ξεκινούσαν, μπορεί να μην υπάρχει underground (τουλάχιστον) γωνιά τούτου εδώ του πλανήτη που να μην τους ξέρει και να μην έχουν παίξει, όμως παραμένουν πιστοί σε αυτό που υπηρετούν: την μουσική. Ούτε σταριλίκια, ούτε καλάμια καβαλημένα.
Tracklist:
01. In Nomine Dei Nostri
02. זה נגמר (Ze Nigmar)
03. Ἐλθὲ Κύριε (Elthe Kyrie)
04. Les Litanies De Satan (Les Fleurs Du Mal)
05. Ἄπαγε Σατανά (Apage Satana)
06. Του Θάνατου (Tou Thanatou)
07. For A Voice Like Thunder
08. Konx Om Pax
09. देवदेवं (Devadevam)
10. The Four Horsemen
English Version
Ηλίας "ΔΑΙΜΩΝ" Παπάζογλου
