Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι η metal και η κλασική μουσική δεν έχουν τίποτα κοινό. Μέγα λάθος. Στην πραγματικότητα και βάσει μελετών και ερευνών, τα κοινά σημεία είναι περισσότερα απ'όσα θα φανταζόσασταν, τόσο ως προς το είδος και την τεχνική, όσο και ως προς τα χαρακτηριστικά των οπαδών τους. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι φορές που hard rock και metal συγκροτήματα "ένωσαν" τη μουσική τους με συμφωνικές ορχήστρες (όπως π.χ. οι Deep Purple ή οι Metallica κ.ά.).
Παρατηρήστε και συγκρίνετε τα δύο είδη. Τα στοιχεία που θα δείτε να επικρατούν και στις δύο περιπτώσεις είναι η πολυπλοκότητα, η σπάνια επανάληψη μέρους του κομματιού, συχνά χρησιμοποιείται ασυνήθιστο μέτρο κι έτσι επιτυγχάνεται πιο «απρόβλεπτη» μουσική, όπως επίσης συχνά χρησιμοποιούνται πολλοί διαφορετικοί ρυθμοί, που δεν απορρέουν ο ένας από τον άλλο, η διάθεση και το ύφος αλλάζουν συνεχώς, ενώ παραμένουν πάντα πολύ θεατρικά. Ένα παράδειγμα τεχνικής φύσεως είναι πως χρησιμοποιείται η κιθαριστική τεχνική sweeping, η οποία μοιάζει ιδιαίτερα με τα arpeggios, που οι κλασικοί συνθέτες χρησιμοποιούν στο πιάνο και είναι οι νότες παιγμένες σε σειρά. Αυτά εν συντομία, όσον αφορά το τεχνικό μέρος.
Ας δούμε όμως λίγο αν οι fans του κάθε είδους έχουν κοινά χαρακτηριστικά και ποια. Όπως υποστηρίζουν οι μελέτες, οι οπαδοί και των δύο ειδών αποζητούν τη μοναδικότητα, να ξεφεύγουν από το «ρεύμα», είναι επίσης δημιουργικοί και ευγενείς, ντροπαλοί και στις περισσότερες περιπτώσεις τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, ενώ προτιμούν τα θεατρικά, δραματικά και πομπώδη ακούσματα. Καθόλου λιγά κοινά, δε νομίζετε;
Metal και κλασική μουσική λοιπόν πάνε μαζί, δίπλα-δίπλα και όχι απέναντι. Και για του λόγου το αληθές, ακούστε και κάνετε τις συγκρίσεις.

Δείτε το σχετικό απόσπασμα από το καταπληκτικό documentary film του Sam Dunn, "Metal: A Headbanger's Journey" (2005), καθώς και κάποια χαρακτηριστικά video:

Επιμέλεια: Κατερίνα Ρογδάκη