Λίγο πριν την έναρξη της mini περιοδείας σε πόλεις της Ελλάδας και της μεγάλης συναυλίας τους στην Ιερά Οδό στις 4 του Απρίλη, ο Μπάμπης Παπανικολάου, ο άνθρωπος πίσω από τη φωνή αλλά και τη μία κιθάρα των Planet Of Zeus μας απάντησε για το χθες, το σήμερα, το αύριο της μπάντας και της σκηνής γενικότερα.
Η.Μ.: Κατ'αρχάς για τους 5-6 ανθρώπους στην Ελλάδα που δεν σας ξέρουν, ποια είναι η ιστορία σας, από που ξεκινήσατε;
Μπάμπης: Ξεκινήσαμε το 1999 ως τρίο, πολύ πιο χαλαρά απ'ότι τώρα, το 2004 γράψαμε το πρώτο demo μας και αρχίσαμε να το παίρνουμε λίγο πιο σοβαρά, γιατί για μια 4ετία περίπου απλά παίζαμε για φίλους και σε μικρά liveάκια. Αφού γράψαμε το demo, αρχίσαμε να το τρέχουμε, το 2008 βγάλαμε τον πρώτο δίσκο μας και γίναμε τέσσερις, ήρθε ο Σεραφείμ στα τύμπανα και ο τότε ντράμερ μας είναι ο κιθαρίστας μας τώρα. Το 2011 βγάλαμε το δεύτερο δίσκο «Macho Libre» και τον Απρίλιο που μας πέρασε βγάλαμε τον τρίτο δίσκο. Στα ενδιάμεσα από τους δίσκους κάναμε πάρα πολλές περιοδείες, έχουμε κάνει τρεις περιοδείες στο εξωτερικό, μία στην Αγγλία, 5-6 στην Ελλάδα, festivals, γενικά παίζουμε συνέχεια live.
Η.Μ.: Το πρόγραμμα να βγάζετε δίσκο ανά τρία χρόνια θα το κρατήσετε ή θα είναι πιο συχνό πλέον;
ΜΠ: Θα προσπαθήσουμε να βγάζουμε πιο συχνά δίσκους για να έχουμε και αφορμή να βγαίνουμε πιο πολύ στο δρόμο. Δεν είναι κάτι που θα πιέσουμε, αλλά πιστεύω ότι ο επόμενος δίσκος θα βγει σε λιγότερο από τρία χρόνια.
Η.Μ.: Πιστεύεις ότι είναι καλό η μπάντα να παίρνει το χρόνο της για να γράφει; Μπορεί να καεί αν βγάζει δίσκους συχνά, όπως παλιά που ανά χρόνο σχεδόν έβγαινε δίσκος;
ΜΠ: Η μπάντα καίγεται αν το κάνει σαν «δουλειά», δηλαδή αν πει ότι έχω ένα deadline και σε δύο χρόνια πρέπει να βγάλω δίσκο. Αν έχεις έμπνευση δεν σε εμποδίζει κανείς να γράψεις, αρκεί να κάνεις τη δουλειά σου όσο το δυνατόν πιο επαγγελματική γίνεται στα διεθνή standards του ήχου κτλ. Αυτό που θα κάψει τη μπάντα είναι να το κάνει με την κακή έννοια επάγγελμα.
Η.Μ.: Οι επιρροές σας, αυτές που ξεφεύγουν από τα κλασικά Black Sabbath, Led Zeppelin κτλ., ποιες είναι;
ΜΠ: Θα σου πω ένα πολύ κλασικό που λένε όλες οι μπάντες, αλλά είναι εντελώς αλήθεια. Είμαστε τέσσερις πολύ διαφορετικοί τύποι. Δηλαδή ο ντράμερ μας έρχεται από ένα εντελώς άλλο μουσικό background, εγώ με τον μπασίστα από ένα εντελώς άλλο, ο κιθαρίστας από άλλο. Η κοινή τομή είναι το σκληρό ροκ από όπου κι αν προέρχεται, από οποιαδήποτε δεκατία, από τα '70s, τα '80s, τα '90s. Εγώ προσωπικά ακούω πάρα πολύ κλασικά blues, κλασικό rock, διάφορες μουσικές και αρκετά ακραία μουσική, δηλαδή μέχρι death metal, μέχρι black metal,ακούμε τα πάντα.
Η.Μ.: Επηρέαζει αυτό καθόλου τον ήχο σας; Μπαίνουν μέσα στη μπάντα αυτές οι επιρροές;
ΜΠ: Υποσυνείδητα μπορεί και να μπαίνουν. Σε κάποια σκισμένα φωνητικά για παράδειγμα μπορεί να βλέπω εγώ Celtic Frost. Ή σε κάποιο blues σημείο μέσα στον καινούριο δίσκο, σίγουρα βλέπω Muddy Waters. Βέβαια αυτό περνάει μέσα από το πρίσμα το δικό μας και το τελικό προϊόν είναι κάτι, θέλω να ελπίζω, πιο ιδιαίτερο και όχι απλά αναμάσημα των επιρροών μας.
Η.Μ.: Πόσο δύσκολο είναι για μία μπάντα να φτιάξει ένα δικό της ήχο;
ΜΠ: Όσο προβάρεις και έχεις πράγματα μέσα στο κεφάλι σου που θες να εξωτερικεύσεις, φτιάχνεις τον προσωπικό σου ήχο. Δεν είναι κάτι τρελό να έχεις τον
προσωπικό σου ήχο. Νομίζω σε εμάς ήρθε πολύ αβίαστα, δεν ψαχτήκαμε πολύ, ούτε δυσκολευτήκαμε. Εγώ πιστεύω ότι έχουμε αρκετά προσωπικό ήχο, βέβαια είναι δική μου γνώμη αυτή.
Η.Μ.: Αρχίσατε σαν power trio και καταλήξατε τέσσερις. Τα power trio έχουν μια καλή ιστορία στο ροκ, πολύ δυναμικές εμφανίσεις, πολύ φασαρία, πολύς θόρυβος. Ας μην αρχίσουμε από τους Motorhead, ακόμα και στο pop, ακόμα και οι Muse είναι μια πολύ δυνατή εμφάνιση. Σας δυσκόλεψε να γίνει η μετάβαση αυτή ή το θέλατε;
ΜΠ: Ίσα ίσα μας διευκόλυνε. Δηλαδή γράψαμε τον πρώτο δίσκο και έβγαινε τόσο «υπέρβαρο» το τελικό αποτέλεσμα, που οποωσδήποτε χρειαζόμασταν μία δεύτερη κιθάρα. Αυτό στην πορεία βοήθησε κιόλας, γιατί εγώ είμαι πιο ελέυθερος στις φωνές μου, όποτε δυσκολεύομαι να παίξω κάτι αναλαμβάνει ο έταιρος κιθαρίστας και διευκολύνει το παίξιμό μου. Το power trio είναι πολύ καλή φάση γενικά, έχει πολύ πλάκα, αλλά σε δεσμεύει λίγο στην πολυπλοκότητα. Οι Muse που είπες είναι ένα παράδειγμα πολύ ιδιαίτερο, γιατί ο άνθρωπος τραγουδάει πολύπλοκες μελωδικές γραμμές, δύσκολες και παίζει «τον πάτο του». Είναι ένα περίεργο παράδειγμα, αλλά γενικά τα power trio βασίζονται πιο πολύ στο punk μέρος του rock, στο χύμα.
Η.Μ.: Πάμε στη stoner ελληνική σκηνή. Το μεγαλύτερο μπαμ της stoner, αν και έχει αρχίσει από το '90 με Nightstalker, έγινε στην περίοδο της κρίσης. Είναι το αντίστοιχο punk της Αγγλίας;
ΜΠ: Όχι, σε καμία περίπτωση. Είναι όλα θέμα συγκυριών. Όταν υπάρχει ένας μπροστάρης που το κάνει πετυχημένα υπάρχουν μετά δεκάδες ακόλουθοι που κάνουν το ίδιο πράγμα, όπως ήταν στα '90s οι Rotting Christ κι έβλεπες μετά ότι ακολουθούσαν τόσες πολλές black metal μπάντες. Στην περίπτωσή μας ήταν οι Nightstalker, οι οποίοι είχαν ένα πολύ προσωπικό ήχο και μας μάγευαν όταν είμασταν πιο πιτσιρικάδες και λέγαμε ότι θέλουμε να κάνουμε κι εμείς αυτό. Δεν νομίζω ότι βασίζεται τόσο πολύ σε κοινονικοπολιτικά δεδομένα. Η έξαρση μπορεί και να έχει σχέση, γιατί εγώ βλέπω ότι ο κόσμος δεν έχει δουλειές και λέει «δεν έχω τίποτα να χάσω, ας παίξω μουσική λίγο πιο σοβαρά». Η δική μου ερμηνεία είναι αυτή.
Η.Μ.: Τι γίνεται με αυτή τη σκηνή; Γιατί έχει γίνει τόσο μεγάλη στην Ελλάδα;
ΜΠ: Θεωρώ ότι ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, ο οποίος είναι πιο έξω καρδιά, του αρέσει πιο πολύ ο χαρούμενος ήχος. Και σαν τοποθεσία να δεις το που βρίσκεται η Ελλάδα, νομίζω βοηθάει σ'αυτό. Δεν μπορώ να βρω κάποιον ιδιαίτερο άλλο λόγο. Βέβαια έχουμε και τη μουσική ιστορία που ταυτίζεται κάπως με τα blues, όπως το ρεμπέτικο.
Η.Μ.: Το ότι έχουμε τόσο μεγάλη stoner σκηνή μπορεί να γίνει επικίνδυνο για τις μπάντες; Μπορεί να γίνει όπως λέμε ότι άνοιξε μια καφετέρια και έπιασε, μετά άνοιξε δεύτερη, άνοιξε τρίτη κτλ.; Παίρνει ο ένας τον κόσμο του άλλου; Δεν έχουν προσωπικότητες;
ΜΠ: Η επικινδυνότητα είναι στο ότι μία καινούρια μπάντα να ζηλέψει το hype και να πει «θέλω κι εγώ να κάνω το ίδιο» χωρίς να μπορεί να το κάνει ή να το νιώθει 100%. Μπορεί να είναι προορισμένη να κάνει άλλα πράγματα και απλά να ζήλεψε αυτό το hype και να θέλει να κάνει το ίδιο. Η επικινδυνότητα έγκειται εκεί. Κατά τ'άλλα, μόνο καλό είναι να βγαίνουν συνέχεια καινούριες μπάντες. Η ιστορία θα δείξει ποιοι θα μείνουν, ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα διαλυθούν και ποιοι θα συνεχίσουν.
Η.Μ.: Πόσο δύσκολο είναι να μείνει ενωμένη μία ελληνική μπάντα;
ΜΠ: Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι οι μπάντες πρέπει οπωσδήποτε να είναι φίλοι μεταξύ τους. Μετά από τόσα χρόνια που ασχολούμαι με τη μουσική μου φαίνονται πάρα πολύ περίεργες οι μουσικές αγγελίες «ψάχνουμε μπασίστα» ή «ψάχνουμε ντράμερ», το θεωρώ αδιανόητο, δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορώ να ταυτιστώ μουσικά εγώ με έναν τύπο που δεν τον ξέρω και τον έμαθα από μία αγγελία. Μου φαίνεται τρελό. Υπάρχουν περιπτώσεις στην ιστορία που λειτούργησαν, όπως οι Metallica, αλλά είναι εξαίρεση. Αν δεν παίζεις κάτι αυστηρά επαγγελματικό όπως η διασκευομπάντα, που είσαι απλά ένας τεχνίτης που αναπαράγει το έργο κάποιου άλλου, το να δημιουργήσεις έχοντας τα υπόλοιπα μέλη από αγγελία θεωρώ ότι είναι τρελό.
Η.Μ.: Δηλαδή αν έφευγε τώρα κάποιος από τους Planet of Zeus θα διαλυόσασταν;
ΜΠ: Αυτό δεν θέλω καν να το σκέφτομαι, είναι ο μεγαλύτερός μου φόβος. Δεν έχω ιδέα τι θα γινόταν.
Η.Μ.: Είσαστε μία παρέα, πέρα από τα μέλη της μπάντας και με τα παιδιά που είναι στο tour;
ΜΠ: Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι εδώ και δεκαπέντε χρόνια, είμαστε πάρα πολύ τυχεροί γι'αυτό και ελπίζω να μη χαλάσει.
Η.Μ.: Το 2011 βγήκατε στην πρώτη σας μεγάλη περιοδεία εξωτερικού, πήγατε στο πρώτο μεγάλο festival, στο Stoned from the Underground, ο Bruce Dickinson έκανε το μεγάλο σχόλιο και μας άφησε όλους άφωνους. Πώς σας επηρέασε τότε και πόσο μακρινό δείχνει πλέον αυτό;
ΜΠ: Από το 2011, που ουσιαστικά αρχίσαμε να αφήνουμε το στίγμα μας στη μουσική, κάθε χρόνο γνωρίζουμε όλο και περισσότερες τέτοιες εμπειρίες. Δηλαδή ήταν ο Dickinson και είπαμε ότι φτάσαμε ταβάνι, μετά μας καλούν από ένα φεστιβάλ του εξωτερικού και λέμε «ωπα, τι έγινε;», συνέχεια γίνεται κάτι άλλο, μετά έγινε και αυτό με τον Neil Fallon που είπε «η καλύτερη μπάντα που έχουμε παίξει ποτέ μαζί». Αυτό είναι πάρα πολύ ευχάριστο, προφανώς και δεν το περιμένεις όταν ξεκινάς να παίζεις μουσική και κάθε χρόνο θέτουμε καινούριο ταβάνι, κάθε φορά λέμε ότι τερμάτισε αλλά την επόμενη χρονιά συμβαίνει κάτι ακόμα καλύτερο. Για παράδειγμα για φέτος το καλοκαίρι μας έχουν καλέσει σε πολλά festival του εξωτερικού, αρκετά μεγάλα που δεν πιστεύαμε ότι θα το καταφέρουμε. Είναι ωραίο, γιατί βλέπεις ότι οι κόποι σου και η δουλειά σου ανταμοίβονται, έστω κι από την πλευρά ενός τρίτου.
Η.Μ.: Παίξατε στο Schoolwave. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο κοινό; Πώς σας φάνηκε σαν εμπειρία;
ΜΠ: Όταν παίζεις σε μεγάλα festivals η ιδιαιτερότητα που έχουν είναι ότι από το 100% του κόσμου, το ποσοστό που έρχεται να δει εσένα συγκεκριμένα ποικίλει. Αν είσαι πολύ τυχερός, είναι πάνω από τους μισούς. Στο Schoolwave ήταν μία ιδιαίτερη περίπτωση, γιατί τα παιδιά αυτά έχουν πάει για να ακούσουν μουσική, για να ξεδώσουν και είναι το 100% αφοσιωμένα στη μουσική. Οπότε είναι μια πολύ όμορφη εμπειρία, γιατί βλέπεις ότι είναι το 100% του κόσμου προσηλωμένο στη σκηνή, έτοιμο να τα δώσει όλα, με φοβερή πόρωση γιατί είναι 16-17 χρονών. Ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες που έχουμε ζήσει.
Η.Μ.: Ο κόσμος που πάει να δει μία συναυλία έχει αλλάξει πιστεύεις; Είμαστε πιο μαζεμένοι;
ΜΠ: Θεωρώ ότι ο κόσμος είναι πιο υποψιασμένος, έχει ακούσει πολύ περισσότερη μουσική, οπότε δεν ενθουσιάζεται τόσο εύκολα. Παλιότερα που γινόντουσαν πέντε συναυλίες το χρόνο, ο κόσμος πήγαινε να τα δώσει όλα ό,τι και να έπαιζε. Ακούς ιστορίες από τα '80s που έπαιζαν οι Police και πήγαν metalάδες, punkάδες κτλ. και τα έκαναν ρημαδιό, πράγμα που δεν είναι ακριβώς υγιές. Νιώθω ότι τώρα περνάει μία περίοδο υγείας η μουσική στην Ελλάδα. Ο κόσμος πάει για να ακούσει μουσική πιο πολύ και όχι τόσο για να «γυμναστεί».
Η.Μ.: Η διαφορά ανάμεσα στο 1990 και στο 2000 στην Ελλάδα μουσικά, πόσο τεράστια είναι; Υπάρχουν πλέον δουλειές που έχουν καλά εξώφυλλα, καλές παραγωγές, προσεγμένες δουλειές, προσεγμένη μουσική, δεν προσπαθούμε να αναπαράγουμε ό,τι γίνεται στο εξωτερικό, προσπαθούμε να φτιάχνουμε δικά μας πράγματα. Είναι διαφορά κοινωνική; Μάθαμε να παίζουμε μουσική; Τι γίνεται;
ΜΠ: Μαθαίνουμε συνέχεια, η ταχύτητα της πληροφορίας είναι τεράστια, μαθαίνεις σε πολύ λίγο χρόνο τα πάντα. Μαθαίνεις πώς να δουλεύεις καλύτερα. Επίσης έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα. Νιώθω ότι κι εμείς έχουμε βάλει το λιθαράκι μας σ'αυτό, ότι με πιο επαγγελματικές δουλειές δείξαμε σε καινούριες μπάντες πως πρέπει να δουλέψουν κάπως πιο σοβαρά. Το μόνο αρνητικό που βλέπω σε σχέση με τα '90s, γιατί προλάβαμε και τα '90s σαν μπάντα και τις αρχές των '00s, είναι ότι οι μπάντες τότε ίσως το πόναγαν λίγο περισσότερο από την άποψη ότι χωρίς να έχεις πολλά οφέλη προσπαθούσες το κάτι παραπάνω, γιατί όσο και να το έτρεχες επαγγελματικά δεν θα έπαιρνες πίσω αυτό που σου άξιζε. Για παράδειγμα, θυμάμαι ότι βγαίναμε και κολλάγαμε αφίσες που τώρα έχει εκλείψει μιας και οι μπάντες πλέον φτιάχνουν events στο facebook. Υπάρχουν καινούριες μπάντες που δεν έχουν κολλήσει ποτέ αφίσα, το οποίο είναι λίγο λυπηρό γιατί δείχνει ότι δεν το πονάνε όσο θα έπρεπε. Αλλά από την άλλη βλέπω νέες μπάντες που κάνουν αυτό που είπες, φοβερά εξώφυλλα, φοβερές ηχογραφήσεις, το οποίο είναι πάρα πολύ ευχάριστο.
Η.Μ.: Όταν υπήρχε το «Ρόδον» μια ελληνική μπάντα δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ. Τώρα πλέον τα αντίστοιχα, το Gagarin και το Fuzz, τις ζητάνε τις μπάντες. Τι έχουν κάνει οι μπάντες γι'αυτό;
ΜΠ: Δεν είναι ακριβώς ότι τις ζητάνε, γιατί βλέπεις ότι δεν γίνονται μέτρια live στο Gagarin, όποιο live ελληνικής μπάντας γίνει στο Gagarin είναι sold out ή τουλάχιστον έχει μια πληρότητα 80%. Βλέπουν ότι μία μπάντα θα φέρει εισιτήρια, φαντάζομαι το βλέπουν εντελώς επαγγελματικά και σου λέει ότι αφού αυτό το προϊόν που θα πουλήσει θα του φέρει sold out γιατί να μην το φέρει; Οι μπάντες είναι πολύ πιο σοβαρές και από μόνες τους μπορούν να γεμίσουν το χώρο, οπότε γιατί να μην τις φέρει. Το να κλείσεις το Gagarin και να φέρες εκατό εισιτήρια και το μαγαζί μπαίνει μέσα και εσύ θα φύγεις με κατάθλιψη, γιατί θα έχεις ένα τεράστιο μαγαζί με εκατό άτομα από κάτω.
Η.Μ.: Θεωρείς ότι έχει βοηθήσει και η κρίση σ'αυτό; Δηλαδή ελλείψει χρημάτων να φέρουμε ξένα συγκροτήματα, δώσαμε βάση στα ελληνικά;
ΜΠ: Όχι. Η κρίση έχει βοηθήσει στο ότι έχουν μείνει χαμηλά οι τιμές των εισιτηρίων, γιατί δέκα ευρώ είναι τίποτα για να πας να διασκεδάσεις. Η αναλογία ποιότητας και κόστους είναι φοβερή. Με δέκα ευρώ βλέπεις μία μπάντα διεθνών προδιαγραφών. Ας πούμε, το τελευταίο Live που πήγα στο Gagarin ήταν των 1000Mods, το οποίο ήταν φοβερό live και πήγα με δέκα ευρώ.
Η.Μ.: Σε πονάει όταν έχει το εισιτήριο δέκα ευρώ και πέντε ευρώ η μπύρα;
ΜΠ: Ναι, είναι λίγο περίεργο αυτό. Δηλαδή δύο μπύρες κάνουν όσο ένα εισιτήριο....δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Βέβαια το πετυχημένο live είναι αυτό που δεν πας να πάρεις πολλές μπύρες, γιατί είναι τόσο γεμάτος ο χώρος (γέλια).
Η.Μ.: Πώς σας φάνηκε την πρώτη φορά που παίζατε στο Gagarin και σας ανακοίνωσαν ότι είναι sold out;
ΜΠ: Αυτό ήταν μαγικό. Την πρώτη φορά που έγινε, πριν τρία χρόνια, ήταν φοβερό. Ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις που λες ότι έχω πιάσει ταβάνι, δεν πάει άλλο. Εκείνη τη στιγμή, όταν μας το ανακοίνωσαν ότι θα είναι sold out το show, είπαμε και οι τέσσερις ότι εδώ γίνεται κάτι ιστορικό, γιατί δεν γινόντουσαν μέχρι πριν τρία-τέσσερα χρόνια sold out ειδικά σε τόσο μεγάλα μαγαζιά από ελληνικές μπάντες. Μετά από αυτό έγινε των Nightstalker, των Last Drive το διπλό και των 1000Mods. Αυτό είναι μόνο ευχάριστο, βλέπεις ότι κάτι γίνεται στην Ελλάδα, ότι υπάρχει σκηνή. Τη σκηνή τη φτιάχνει ο κόσμος, οπότε όταν βλέπεις γεμάτα μαγαζιά υπάρχει σκηνή. Αυτό που λες πάντως για το Gagarin, εκεί θεωρήσαμε ότι κάτι έστω μικρό προσφέραμε στην ιστορία της ελληνικής ροκ.
Η.Μ.: Όταν έρχεται κάποιος να δει Planet of Zeus, τι να περιμένει;
ΜΠ: Θα δει σίγουρα ένα τίμιο show. Θα δει ένα show χωρίς εκπτώσεις, καμία έκπτωση ούτε στον ήχο, ούτε σε οτιδήποτε άλλο. Έχουμε επίγνωση ότι δεν είμαστε οι καλύτεροι μουσικοί, ούτε η πιο γρήγορη μπάντα στον κόσμο, αλλά ξέρουμε ότι είμαστε μία μπάντα που θα ιδρώσει πραγματικά πάρα πολύ και θα σεβαστεί τον κόσμο που βρίσκεται από κάτω και ακόμα πιο πολύ θα σεβαστεί την ίδια της τη μουσική. Αυτό θα δει.
Η.Μ.: Αν ένα live σας, τώρα που έχετε καλομάθει, δεν γινόταν sold out και είχε πολύ λίγο κόσμο ή ο κόσμος άρχιζε και λίγο χασμουριόταν, τι θα έκαναν οι Planet of Zeus;
ΜΠ: Αν βλέπαμε κάποιον να χασμουριέται, σίγουρα θα παίζαμε πιο δυνατά. Αλλά δεν ξέρω, έχει να μου συμβεί πάρα πολλά χρόνια αυτό. Νομίζω δεν μου έχει συμβεί ποτέ με τους Planet of Zeus. Το να μην είναι sold out το έχω πάρα πολύ οικείο, γιατί ακόμα στην Ευρώπη βγαίνουμε και παίζουμε σε πολύ μικρά μαγαζιά. Υπάρχουν χώρες που κόβουμε πάρα πολύ λίγα εισιτήρια ακόμα. Δηλαδή έτυχε στο τελευταίο ευρωπαϊκό tour και παίξαμε στη Σλοβενία με είκοσι άτομα από κάτω, αλλά παίξαμε ένα κανονικό show μιάμιση ώρα όπως θα παίζαμε μπροστά σε 1.500-2.000 άτομα.
Η.Μ.: Θα φύγετε για Αμερική;
ΜΠ: Η Αμερική είναι στα πλάνα μας, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Πρέπει να ζυγίσουμε τι έχουμε να κερδίσουμε, τι έχουμε να χάσουμε. Πρώτα θέλουμε να στήσουμε ένα σοβαρό πυρήνα στην Ευρώπη και μετά θα'ρθει και η Αμερική. Είμαι σίγουρος ότι θα'ρθει. Αλλά την κατάλληλη στιγμή.
Η.Μ.: Στους Socrates είχε γίνει πρόταση κάποτε να τα αφήσουν όλα εδώ και να βγουν έξω με ένα καλό μισθό, αλλά ένας από αυτούς είπε «μια χαρά λεφτά βγάζουμε, ας μείνουμε εδώ». Αν γινόταν σε εσάς;
ΜΠ: Βέβαια αυτό έγινε τέσσερις δεκαετίες πίσω, που τότε ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Να βγούμε έξω και να μείνουμε έξω δεν υπάρχει κανένας λόγος. Όσο περιοδεύεις και έχεις παρουσία ευρωπαϊκή, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μείνεις έξω. Δεν είναι όπως καποτε. Η βάση σου μπορεί να είναι εδώ και να στέλνεις τις πληροφορίες σου από εδώ, είναι το ίδιο πράγμα ακριβώς. Ότι θα συνεχίσουμε πάντως να περιοδεύουμε και να είμαστε στο δρόμο για πολύ καιρό ακόμα, αυτό είναι σίγουρο.
Η.Μ.: Δρόμος ή στούντιο;
ΜΠ: Εγώ προσωπικά δρόμος 100%. Έχει μια γλύκα το στούντιο, γιατί δημιουργείς. Αλλά επειδή ξεκινάς κάτι από το μηδέν, αυτό μπορεί να σε αγχώσει πάρα πολύ κάποιες στιγμές. Είναι σαν να έχεις μια λευκή κόλλα και ένα στυλό και να κάνεις οποιαδήποτε γραμμή θες, αλλά αυτό μένει στην αιωνιότητα και αυτό μπορεί να γίνει πολύ αγχωτικό. Έχει μια μαγεία, γιατί δημιουργείς, αλλά η σκηνή είναι άλλο πράγμα. Ανταλλάζεις ενέργεια με τον κόσμο, ιδρώνεις, παίζεις μουσική, βλέπεις αντιδράσεις εκείνη τη στιγμή που γίνεται η μουσική, κάθε show είναι ξεχωριστό, δεν είναι σαν το δίσκο, εγώ προτιμώ 1000% το stage.
Η.Μ.: Αν πιαστώ από αυτό που είπες, σε αγχώνει πλέον ένας καινούριος δίσκος; Έχεις τρεις δίσκους. Ο πρώτος πέρασε λίγο πιο low profile, οι δύο επόμενοι έχουν κάνει τεράστιο πάταγο. Σε αγχώνει το επόμενο βήμα;
ΜΠ: Όχι, καθόλου. Όσο έχω έμπνευση εγώ και βλέπω ότι και οι υπόλοιποι τρεις έχουν έμπνευση να γράφουμε μουσική, δεν με αγχώνει τίποτα. Και διάθεση επίσης.
Η.Μ.: Θα υπάρχει κάποια αλλαγή; Θα μπουν κάποια νέα στοιχεία π.χ.;
ΜΠ: Αυτό που μπορώ να πω εγώ, για μένα μπορώ να σου μιλήσω, χωρίς να έχουμε προβάρει ούτε μισό κομμάτι μιας και περιμένουμε το live στις 4 Απριλίου να γίνει για να μπούμε στο στούντιο να βγάλουμε καινούρια τραγούδια, είναι ότι θα ήθελα έναν λίγο πιο ακραίο δίσκο, ίσως και λίγο πιο γρήγορο, πιο βρώμικο. Και σε κάποια σημεία ίσως λίγο πιο ατμοσφαιρικό.
Η.Μ.: Παραγωγός θα παραμείνει ο ίδιος;
ΜΠ: Συνέχεια κάνουμε μόνοι μας την παραγωγή. Αλλάζει ο ηχολήπτης. Στον τελευταίο δίσκο την έκανε ο Σεραφείμ με το Στέλιο, ο κιθαρίστας με τον ντράμερ μας και με τη δική μας τη βοήθεια σίγουρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι και στον καινούριο δίσκο η παραγωγή θα γίνει από εμάς, όλο το production θα γίνει από εμάς.
Η.Μ.: Δεν θα βάζατε ξένο χέρι;
ΜΠ: Δεν θέλουμε να βάλουμε ξένο χέρι. Ακόμα και στο εξώφυλλο, σε όλα έχουμε εμείς τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Και μάλιστα τώρα που ο δίσκος ο τελευταίος βγήκε μέσα από την εταιρεία του ντράμερ μας, δηλαδή δισκογραφούμε και μέσα από δική μας εταιρεία, είναι όλο προσωπική/οικογενειακή υπόθεση, δεν μπαίνει κανείς εκεί μέσα.
Η.Μ.: Για πες μας για τη Spinalonga (σ.σ. underground compilations vol. 1&2).
ΜΠ: Η Spinalonga ήταν ένα τεράστιο πράγμα. Χρωστάμε πάρα πολλά στη Spinalonga, γιατί ήταν το πρώτο βήμα που μας έκανε να δούμε τη μουσική πιο επαγγελματικά. Δημιούργησε μια, με πολύ καλό τρόπο, άμιλλα μεταξύ των μπαντών, έναν συναγωνισμό στο να δημιουργηθεί καλύτερο αποτέλεσμα, δηλαδή πιο επαγγελματικές ηχογραφήσεις, πιο σοβαρά live κτλ. Και θεωρώ ότι ήταν σπρώξιμο για πολλές μπάντες να το πάρουν πολύ πιο σοβαρά, σίγουρα για έμας ήταν φοβερό σπρώξιμο.
Η.Μ.: Rock star έγινες, το παιδικό σου όνειρο πραγματοποιήθηκε. Υπάρχει μεγαλύτερο όνειρο για του Planet of Zeus πλέον;
ΜΠ: Να το κάνουμε για πάντα, αυτό είναι το μεγαλύτερο όνειρο. Αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε μέχρι το τέλος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο όνειρο, να μπορείς να το κάνεις για πάντα και να βλέπεις ότι κόσμος ταυτίζεται με τη μουσική σου και ζει στιγμές έχοντας τη μουσική σου σαν soundtrack, αυτή είναι η πιο μαγική στιγμή που μπορεί να συμβεί σε μια μπάντα. Τα όνειρα χτίζονται συνέχεια, κάθε στιγμή έχουμε καινούριο όνειρο για τους Planet. Το νούμερο ένα πάντως είναι αυτό, να παίζουμε μουσική μέχρι το τέλος.
Η.Μ.: Η stoner σκηνή είναι η μοναδική σκηνή στην Ελλάδα που έχει καταφέρει και έχει ομαδοποιηθεί και έχει καλές σχέσεις στο μεγαλύτερό της πλαίσιο. Τι διαφορά έχει από τις άλλες σκηνές; Γιατί δεν είχαν παλιά στο black ας πούμε, που σχεδόν πλακωνόντουσαν οι μπάντες;
ΜΠ: Αφενός γιατί τότε ήταν πολύ πιο άγουρα τα πράγματα, ένιωθες ότι ο άλλος είναι αντίπαλός σου, ενώ τώρα έχοντας δει τι έχει γίνει στο παρελθόν λες γιατί να κάνω τα ίδια λάθη, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα, ίσα ίσα που αν ένας τα καταφέρει μαζί του παίρνει και τους άλλους και σπρώχνει κοινό και προς τις άλλες μπάντες. Οπότε λίγο πιο έξυπνα αν το δεις, μόνο να κερδίσεις έχεις από το να είσαι φίλος με κάποιον άλλον και γενικότερα στη ζωή, όχι μόνο στη μουσική, με το να είσαι ευγενικός και να έχεις καλές σχέσεις, δεν σου λέω να είσαι κολλητός με όλους, αλλά με το να είσαι ευγενικός δεν νομίζω ότι έχασε ποτέ κανείς. Οπότε γιατί να κοντραριστείς με έναν άνθρωπο που στο κάτω κάτω της γραφής δεν σου έχει κάνει και τίποτα, απλά παίζει μουσικούλα όπως παίζεις κι εσύ.
Η.Μ.: Από το VHS (Very Heavy Shit Festival) τι να περιμένουμε;
ΜΠ: Έχουμε παίξει μία και μοναδική φορά με τους Nightstalker σε ένα Christmas Festival που κάναμε στο An. Είναι η δεύτερη φορά που θα παίξουμε μαζί, είμαστε φίλοι με τα παιδιά, οπότε νομίζω ότι θα γίνει ένα πάρα πολύ ωραίο show, o κόσμος που θα έρθει θα περάσει πάρα πολύ ωραία. Δεν ξέρω λεπτομέρειες, γιατί δεν έχουν ανακοινωθεί και όλα τα συγκροτήματα. Είναι και μία μπάντα από Θεσσαλονίκη, που παίζει πάρα πολύ καλά. Περιμένουμε να δούμε ολόκληρο το festival, πάντως είμαι 1000% σίγουρος και μόνο με τις τρεις μπάντες που ξέρω ότι θα γίνει ένα πάρα πολύ καλό festival.
H.M.: To Six D.o.g.s. έχει αρχίσει κάποια sessions unplugged. Θα μπείτε;
ΜΠ: Και εγώ και οι υπόλοιποι στη μπάντα είμαστε της άποψης ότι για να κάνεις κάτι, πρέπει να το κάνεις σωστά. Δηλαδή για να κάνεις ένα unplugged show πρέπει να κάνεις arrangements στα κομμάτια σου τα ήδη υπάρχοντα, δηλαδή το να βγεις και να τα παίξεις ακριβώς όπως είναι σε ακουστικές κιθάρες δεν το κάνει ακουστικό show, το κάνει μια μπούρδα. Οπότε κάποια στιγμή δεν το αποκλείω ότι θα το κάνουμε. Δεν έχουμε κάνει ποτέ ακουστικό live. Κάποια στιγμή θα γίνει, αλλά θα γίνει όπως έχουμε μάθει να δουλεύουμε, σωστά και την κατάλληλη στιγμή που πρέπει να γίνει.
Η.Μ.: Πέρα από τα live, τι έχουμε να περιμένουμε πλέον από τους Planet o Zeus;
ΜΠ: Έχουμε αυτά τα δύο, ανακοινώθηκε και ένα στη Ξάνθη στο Αναγνωστήριο, θα ανακοινωθούν και κάποια ακόμα στη Β. Ελλάδα, είναι γύρω στα πέντε με έξι live μαζί με το δικό μας, έχουμε το show στις 4 Απριλίου στην Ιερά Οδό, έχουμε το VHS στη Θεσσαλονίκη, κάποια festivals το καλοκαίρι. Αυτό που ξέρουμε να κάνουμε θα περιμένει ο κόσμος, μουσικούλα και πολύ τίμια lives.
Η.Μ.: Το νέο album για πότε;
ΜΠ: Θα κάνουμε το live μας στην Αθήνα, θα κλειστούμε στο στούντιο για πρόβες, αυτό σημαίνει ότι μετά από ένα μήνα μπορεί να έχουμε ένα ολόκληρο album ή και μετά από δύο χρόνια μπορεί να έχουμε album. Δεν ξέρουμε ακόμα.
Η.Μ.: Θα έκανες ένα προσωπικό δίσκο;
ΜΠ: Η αλήθεια είναι ότι έχω κρατήσει πάρα πολλά τραγούδια, τα οποία δεν θα ταίριαζαν στο ύφος των Planet και το έχω σκεφτεί. Αλλά όσο με ολοκληρώνει αυτή η μπάντα, το κρατάω λίγο πίσω αν και θέλω πάρα πολύ.
H.M.: Τι διαφορά θα έχει;
ΜΠ: Θεωρώ ότι θα είναι λίγο πιο folk oriented ακουστικό album. Δεν ξέρω ακόμα. Είναι αρκετές οι ιδέες, οι οποίες δεν κολλάνε στους Planet.
H.M.: Τι δεν κολλάει στους Planet;
ΜΠ: Κάποιο country τραγούδι ίσως, κάτι τέτοιο.
H.M.: Δεν θα γράψετε ποτέ μπαλάντα με τους Planet;
ΜΠ: Έχουμε γράψει κάποια πιο μελωδικά κομμάτια. Αλλά δεν προσχεδιάζουμε τίποτα, ότι έρθει. Στον τελευταίο δίσκο είχαμε ένα κομμάτι, το «Νο tomorrow», το οποίο ήταν λίγο πιο συναισθηματικό. Θα δούμε, δεν προσχεδιάζουμε τίποτα.
Η.Μ.: Οι στίχοι σας για τι μιλάνε;
ΜΠ: Οι στίχοι μέχρι το προηγούμενο album γραφόντουσαν κατά το 90% από εμένα. Στο τελευταίο album έγινε κάτι πολύ ωραίο, καθήσαμε ομαδικά και γράψαμε, με ένα φύλλο χαρτί ο καθένας και τα κομμάτια έγιναν και από τους τέσσερις μας. Συνήθως μιλάμε για την καλοπέραση, για τη γνωστή ροκ θεματολογία. Αλλά όσο δυσκολεύουν τα πράγματα, δυσκολεύουν και οι στίχοι λίγο. Δηλαδή υπάρχουν κοινωνικοί στίχοι, κοινωνικοπολιτικοί, διάφορα πράγματα, στίχοι εκδίκησης, αλλά συνήθως είναι προσωπικές ιστορίες.
Η.Μ.: Είσαι εξαγριωμένος με την κοινωνία; Από τα όσα ζούμε, ποιοι μας διοικούν , πώς αποφασίζουν κτλ.;
ΜΠ: Δεν θα το έλεγα εξαγριωμένος...απογοητευμένος, εντελώς απογοητευμένος. Για να δούμε εάν θα αλλάξει κάτι όμως, γιατί τα δεδομένα αλλάζουν πολύ γρήγορα τώρα τελευταία.
Η.Μ.: Το Hard Music είναι ένα site που ασχολείται μόνο με ελληνική μουσική, μόνο με ελληνικές μπάντες. Δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, πέρα από κάτι fanzines που έκλειναν σχετικά γρήγορα. Γιατί δεν υπήρχε κάτι τέτοιο πιστεύεις; Γιατί στη Γερμανία για παράδειγμα υπάρχουν τόσα πολλά;
ΜΠ: Γιατί στη Γερμανία παίζουν μουσική από το '60 και έχουν σοβαρές μπάντες από τότε. Όσο υπάρχει κόσμος, υπάχει σκηνή. Και λέγοντας σκηνή εννοούμε τον κόσμο, όχι τις μπάντες. Και όσο υπάρχει σκηνή, υπάρχει ανάγκη για ενημέρωση. Γι'αυτό έγινε τώρα και γι'αυτό δεν είχε γίνει τόσα χρόνια. Δεν υπήρχε τόσο μαζική σκηνή. Μπορεί να είχαμε μπαντάρες, όπως οι Socrates, όπως οι Τρύπες, αλλά ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις, δεν είχαμε τριάντα-σαράντα μπάντες, οι οποίες να κάνουν περιοδείες, να δισκογραφούν κτλ.
Η.Μ.: Ξένη εταιρεία;
ΜΠ: Δεν υπάρχει κανένας λόγος για ξένη εταιρεία. Όπως σου είπα και πριν, οι Planet είναι εντελώς οικογενειακή υπόθεση, είναι δική μας υπόθεση και δεν θέλουμε να μπλεχτεί κανένας σε οποιαδήποτε απόφαση πάρουμε ποτέ. Χωρίς να θεωρώ ότι ποτέ δεν θα υπογράψουμε με μια ξένη εταιρεία. Αν είναι κατάλληλες οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες μπορεί να γίνει και αυτό.
Η.Μ.: Τελευταία ερώτηση. Ούτε οι μεγάλες μπάντες στην Ελλάδα βγάζουν λεφτά για να ζήσουν μόνο από αυτό;
ΜΠ: Όχι. Και με ακόμα μεγαλύτερες μπάντες που μιλάω, είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Δηλαδή πρέπει ή να κάνεις πολύ οικονομία για να ζήσεις από αυτό ή να έχεις και δεύτερη δουλειά.
Η.Μ.: Δύο λόγια γι'αυτούς που θα διαβάσουν τη συνέντευξη;
ΜΠ: Πρώτα απ'όλα, ευχαριστούμε το site πάρα πολύ για τη φιλοξενία, ευχαριστούμε για τη συνέντευξη. Αν θέλουν και έχουν διάθεση, να ρίξουν μία ματιά στο υλικό των Planet. Πολύ θα χαρούμε να τους δούμε στο live μας στις 4 Απριλίου, στην Ιερά Οδό. Και να ακούν αγνά μουσική, χωρίς μόδες κτλ.
Ανδρέας Ντούτσιας
Ηλίας "ΔΑΙΜΩΝ" Παπάζογλου
