Με αφορμή το πρόσφατο Live τους, που έγινε στο An Club στις 28/2, λίγες ώρες ποιο πριν κατηφορίσαμε προς Εξάρχεια και συναντήσαμε το Στέργιο Κουρού και Κώστα Βρετό των Wardrum όπου μιλήσαμε για Metal, τη μπάντα και φυσικά πολύ μουσική. Κάλλιστα θα μπορούσαμε να είμαστε ακόμα εκεί και να συνεχίζουμε να κουβεντιάζουμε καθότι οι μουσικές εμπειρίες των Wardurm και η διάθεση τους μας είχαν καθηλώσει !
HM: Καλησπέρα κύριοι!
Στέργιος: Καλησπέρα!
Κώστας: καλησπέρα!
HM: Είχατε έναν χρόνο χωρίς κάποιο live, ετοιμάζατε κάτι σε αυτό το διάστημα;
Στέργιος: πάντα ετοιμάζουμε κάτι. Καταρχήν να σου πω ότι δεν έχουμε σταματήσει ποτέ εδώ και πέντε χρόνια που είμαστε στους Wardrum γι'αυτό και δεν έχουμε σταματήσει να κυκλοφορούμε κάτι. Σε αυτό το διάστημα είπαμε να κινηθούμε και σε άλλα πράγματα. Και με τη μπάντα προς τα έξω για να δούμε και τις εναλλακτικές μας. Δε μπορείς να έχεις το κεφάλι πάντα κάτω και να δουλεύεις. Πρέπει να το σηκώσεις να δεις τι γίνεται γύρω σου.
HM: Υπάρχει στα σκαριά μια νέα κυκλοφορία δηλαδή;
Κώστας: ε, υπάρχει κάτι. Πιστεύουμε ότι μέχρι το τέλος του 15 θα έχουμε κάτι νέο.
HM: Και οι 3 δίσκοι με πολλά τραγούδια. Δεν έχετε 8,9 αλλά 12, 14
Κ.: Πάμε για 16 (πολλά γέλια)
HM: Από πού αντλείτε έμπνευση να γράφετε τόσο υλικό; να είστε σίγουροι για την ποιότητα σε έναν τέτοιο όγκο μουσικής;
Κ.: Είναι λίγο διαφορετική η διαδικασία. Είναι να είσαι ζεβζέκης. Να σε τρώει ο κώλος σου να κάνεις καινούργια πράγματα, είναι και θέμα χημείας... μπορεί ένα κομμάτι να ολοκληρωθεί μέσα σε μια μέρα. Οπότε είναι θέμα, δουλειάς, είναι θέμα χημείας, θέμα συγκέντρωσης, το πόσο πολύ σέβεσαι αυτό που κάνεις. Πολύ δουλειά και σεβασμός ώστε να βγουν οι δυνατότητες όλων.
HM: Όταν βάζετε σε ένα δίσκο 12 τραγούδια, πόσα έχετε γράψει και διαλέγετε;
Σ.: Για το messenger είχαμε 16
Κ.: Περίμενε , δεν είχαμε 16. Είχαμε γύρω στα είκοσι... φεύγα και είπαμε τελικά να διαλέξουμε από 7 και να μπουν 14
HM: Και τα υπόλοιπα στα singles;
Κ.: Πάντα υπάρχει υλικό και ιδέες απλά δουλεύονται όταν νιώθουμε ότι πρέπει. Ανάλογα τη διάθεση, δουλεύεις πάνω σε διαφορετικά κομμάτια.
HM: Το messenger κυκλοφόρησε πριν 2 χρόνια. Πως σας φαίνεται πλέον;
Κ.: Ε, είναι παιδί ακόμα. Σα τη φράση που λέει και η μάνα μου, 'πιο δάκτυλο να κόψεις, όλα το ίδιο πονάνε'. Ναι είναι το παιδί. Το τελευταίο μας cd. θα περάσει ο καιρός, θα βγουν καινούργια πράγματα αλλά ο στόχος και η κατεύθυνση είναι πάντα ίδια. Πάνω από όλα μουσική παιδιά!
HM: Οι επιρροές σας; σα drummer, σα κιθαρίστας και φυσικά σα Wardrum.
Σ.: Σαν drummer; ε, είμαι λίγο παλιομοδίτης μεγάλωσα με Ian Paice και John Bonham και Neil Peart. Μετά αρρώστησα με Lombardo και πιο μετά ο Zonder, o Portnoy όχι τόσο μου κάνει σαν τον Peart με τον Ulrich μαζί. Για μένα δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Μετά φεύγουμε από metal. Σα μουσικός μου αρέσει να μελετώ πάνω σε άλλα πράγματα αλλά να παίζω metal. Μου αρέσει δηλαδή η fusion αλλά από άποψη τεχνικής. To έβλεπα παλιά στα ωδεία, όποιος άρχιζε να γίνεται καλός την έκανε προς τη τζαζ. Όχι ρε! Metal!
HM: Οι metal drummer γιατί πάσχουν στις δυναμικές; Είναι λίγο φλατ χωρίς αυξομειώσεις.
Σ.: Κοίτα, στη metal τα τύμπανα είναι πολύ συγκεκριμένα. Τα χτυπήματα πρέπει να είναι δυνατά, τo συγκεκριμένο rim shot που λέμε και κάπου εκεί χάνεται όλο το άλλο. Είναι μια μουσική πολύ συγκεκριμένη. Δεν είναι κακό.
HM: Ο Zonder όμως..
Σ.: Ο Zonder είναι αυτό που είπα και πριν. Έχει ένα πιο διευρυμένο φάσμα επιρροών που το έχει χώσει στο παίξιμο του. Είναι καθαρά θέμα του τι μελετάς. Αν μελετάς μόνο metal και rock θα μείνεις εκεί.
HM: Εσείς μεσιέ; από κιθαρίστες;
K.: Από κιθαρίστες ε... Roth! Πρώτα από όλα. Είναι και ο λόγος που ξεκίνησα ηλεκτρική κιθάρα.
HM: Από Scorpions η πιο μετά;
Κ.: Από Scorpions. Και να σου πω εκείνη είναι και η αγαπημένη μου φάση των Scorpions. Από τα καλυτέρα πράγματα που μπορείς να ζήσεις είναι που παίξαμε μαζί Θεσ/νίκη, Αθήνα. Μετά..θυμάμαι ακόμα τη πρώτη φορά που κάναμε πρόβες σε ένα υπόγειο και άκουσα πρώτη φορά Malmsteen. Απλά δε κάναμε πρόβα τότε. Δε πίστευα τι είναι αυτό που ακούω. Μετά πολλά άλλα, μπήκα και στο fusion κι εγώ Frank Gambale, Greg Howe, Richie Kotzen, μετά Bumblefoot πάρα πολύ, Ron Thall που παίζει με τους Guns n' Roses, Mattias Eklundh και οτιδήποτε είναι ωραίο και μουσικό. Το να παίξεις πολύπλοκα ή δύσκολα πράγματα πλέον το κάνουν πάρα πολλοί. Το θέμα είναι να πάρεις ένα κέρατο που λέμε στη μουσική αλλά να έχει νόημα. Πολλές φόρες οι μουσικοί χάνονται. Έχουν ένα σημείο και θέλουν να χώσουν τα πάντα. Όχι! Δουλεύεις για το κομμάτι. Είσαι σε μια μπάντα. Θες να κάνεις τη καύλα σου..ε βγάλε ένα προσωπικό cd.
HM: H αμερικανική σχόλη σου αρέσει καθόλου, με τις εφτάχορδες;
Κ.: Μου αρέσει. Σαν ήχος και τεχνοτροπία. Αναγκαστικά αρχίζεις και παίζεις διαφορετικά αλλά δε μπορώ να πω ότι είμαι fan να παίζω εφτάχορδη. Υπάρχουν παιχταράδες από τον Vai και τον Loomis..αλλά πάντα γυρίζεις στο θέμα. Πως θα το εντάξεις στο κομμάτι.
HM: Οι επιρροές της μπάντας;
Κ.: Όλοι έχουμε το τσουβάλι μας αλλά σίγουρα Crimson Glory, Judas Priest, Iron Maiden, τα πολύ κλασσικά πράγματα. Από κει και πέρα και πολύ ελληνική μουσική. Ο χαρακτήρας βασικότερο αλλά και ο ήχος που έβγαλε η καλή ελληνική μουσική. Μου φαίνεται περίεργο να μην είσαι περήφανος με αυτό που μεγάλωσες μαζί του. Δε μεγαλώσαμε στη Νέα Υόρκη.
HM: Βάλατε επίσημα δεύτερο κιθαρίστα.
Κ.: Πάντα υπήρχε στα live δεύτερος κιθαρίστας.
HM: Τώρα μπήκε και επίσημα, ο Demian.
Κ.: Ναι. Πλέον είναι μόνιμο μέλος της μπάντας.
HM: Αυτό πως προέκυψε; Οι Wardrum θέλουν παίχτηκα να εξελιχτούν σε κάτι άλλο; Να προσθέσετε κάτι στον ήχο σας;
Κ.: Η μπάντα έχει παλιομοδίτικο στήσιμο. Δεν υπάρχουν πλήκτρα δηλαδή. Άρα ο χώρος της αρμονίας πρέπει να συμπληρωθεί από κιθάρες και μπάσο. Στο cd ως τώρα πέρναγα εγώ όλες τις κιθάρες.
HM: Τι σε ώθησε όμως να προσθέσετε έναν δεύτερο κιθαρίστα;
Κ.: Είναι και θέμα χημείας μετά. Ο Demian είναι καταπληκτικός κιθαρίστας εγώ τον ξέρω από τα 19 μου που παίζαμε σε διάφορες μπάντες μαζί. Είναι πολύ ωραίος παίχτης, on point , άψογος συνεργάτης, πολύ καλός χαρακτήρας, επικοινωνιακός, οπότε έβγαζε νόημα.
HM: Η επιτυχία των Wardrum είναι η ομαδική δουλειά;
Κ.: Πάντα. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν είναι ένας που τραβάει το κουπί της βάρκας μόνος του. Όλοι έχουμε ρόλους, πρέπει να ξεχωρίζεις το πόστο του καθενός. Αυτό κάνει καλή μια συνεργασία.
Σ. : Και εμπιστοσύνη. Πάνω από όλα. Δε χρειάζεται να κάνεις meeting για το κάθε τι. Να μπορώ να πάρω μια απόφαση χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά 5 άτομα τι πρέπει και αν πρέπει να γίνει.
HM: Steel Gallery. Συνεργασία από το 2001. Τι λέει αυτή η ιστορία;
Σ.: Ο Κώστας αρχικά αγαπήσει αυτή τη μουσική. το σημαντικότερο από όλα. Είναι δίπλα μας, σεβόμαστε τη γνώμη του και είναι σημαντικό να έχεις κάποιον έκτος της μπάντας που σου λέει την άποψη του.
HM: Αν γινόταν ένα μεγάλο φεστιβάλ με ελληνικά μόνο συγκροτήματα, ποια θα επέλεγες;
Κ.: Πωπω..δύσκολο! μάλλον θα το έκανα πολύ μεγάλο. 10ημερο
HM: Κάποτε στο Ρόδον;
Κ.: Γέλια ναι έτσι. Κοίτα η σκηνή μας είναι από τις καλύτερες στον κόσμο. Ποιον να αφήσεις απ έξω. Έχουμε συγκροτήματα που έχουν αποδείξει την αξία τους στο εξωτερικό άλλες που απλά όχι ακόμα, νέες μπάντες, παλιές, είναι παντού. Πραγματικά αυτή τη στιγμή, ζει το metal στην Ελλάδα.
HM: Να επιστρέψουμε στο τελευταίο σας δίσκο messenger. O τρίτος δίσκος είναι αυτός που κρίνει κατά πολύ τη πορεία ενός συγκροτήματος. Εσείς περάσατε τον σκόπελο εύκολα και με πάρα πολύ καλές κριτικές.
Κ.: Αν μπεις στη διαδικασία ότι πρέπει να αποδείξω κάτι, πιστεύω ότι έχεις χάσει το παιχνίδι. Το θέμα είναι να κάνεις αυτό που αγαπάς και να είσαι πάντα ανοιχτόμυαλος στο τι έρχεται στο τραπέζι και μετά είναι σχετικό το τι είναι καλύτερο ή χειρότερο. Εμείς αγαπάμε αυτό που κάνουμε, πάμε να το γράψουμε. Πάντα είμαστε ενθουσιασμένοι με τις συνθέσεις με τους στίχους είτε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Οπότε ναι, πέρα από το αναγκαίο και εποικοδομητικό άγχος, ήμασταν αρκετά ήρεμοι.
HM: Ο στιχουργός από πού αντλεί έμπνευση;
Σ.: Από τη μουσική την ίδια που ακούω, για τι πράγμα μιλάει, τι θέμα έχει και μετά αναλόγως με το θέμα και την εμπειρία. Μου αρέσει να παίζω πάρα πολύ με τις λέξεις και την ομοιοκαταληξία. Αυτό είναι και το παιχνίδι που μου αρέσει. Αυτό που έχω ακριβώς στο μυαλό μου να το εκφράσω ακριβώς προσαρμοσμένο στο μέτρο του τραγουδιού με ομοιοκαταληξία.
HM: Στο lady Jane grey τα hungry dogs of power πάντα νικάνε στο τέλος; Υπάρχει μια παραίτηση;
Σ.: Μου αρέσει πάρα πολύ η ιστορία το ότι παίρνω ένα κοριτσάκι που θα το κάνω βασίλισσα για να αποκτήσω εξουσία και στο τέλος θα χάσει το κεφάλι της δίχως να φταίει σε τίποτα. Όταν άκουσα τη μουσική για το κομμάτι ένιωσα ότι θα ταίριαζε αυτή η ιστορία. Μοιάζει πολύ και με τα παιχνίδια εξουσίας που γίνονται τώρα στον κόσμο.
Κ.: Πάντως θα ήθελα να προσθέσω ότι δεν είναι ηττοπάθεια η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Πρέπει κάποτε να φας μια σφαλιάρα για να ξυπνήσεις και να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου. Από κει και πέρα είναι στο χέρι σου τι θα κάνεις με αυτή την αποκάλυψη. Θα το πετάξεις, θα το κρύψεις; θα δουλέψεις με αυτό, θα παλέψεις για να αλλάξεις κάτι; Και τη τέχνη μπορείς να την πάρεις και να την κατανοήσεις όπως θέλεις.
HM: Ένα μήνυμα σε όσους θα διαβάσουν τη συνέντευξη..
Σ.: Ο κόσμος μας έχει φερθεί πάρα πολύ καλά και τον ευχαριστούμε, προσπαθούμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε γιατί πάνω από όλα μας αρέσει αυτό που κάνουμε και εφόσον έχουμε τέτοια στήριξη θα συνεχίσουμε ακόμα περισσότερο, με μεγαλύτερη δύναμη.
Κ.: Εγώ τι θα έλεγα..ε... μουσική παιδιά! Μουσική πάνω από όλα. Είναι φάρμακο. Καλό έτσι, όχι φαρμάκι. Αν δεν είχαμε και αυτό θα είχαμε χάσει πολλά περισσότερα πράγματα. Τέλος, η μουσική είναι μια οικογένεια. Πρέπει να ξεπεράσουμε παθογένειες παλιές. Όλοι είμαστε στο ίδιο καζάνι, οπότε μουσική και να περνάμε πάντα καλά με αυτό που κάνουμε.
Ανδρέας Ντούτσιας
Κωνσταντίνος Κυριαζόπουλος
