«Η συναυλίες αυτές είναι αφιερωμένες στα μέλη των Μουσικών Ταξιαρχιών που έχουν ''φύγει'' (σ.σ. ο πρώτος μπασίστας του group, Κώστας Πολίτης, ο οποίος αυτοκτόνησε το 1986, ο drummer και ιδρυτικό μέλος των Μουσικών Ταξιαρχιών Βαγγέλης Βέκιος πολύ πρόσφατα και ένας κιθαρίστας ακόμα, ο οποίος είχε περάσει απο την μπάντα). Έτσι, επειδή αρχίσαμε να πεθαίνουμε, είπαμε να μαζευτούμε ξανά, να γιορτάσουμε τα 35 χρόνια μας». Περίπου με αυτά τα λόγια ξεκίνησε η βραδιά στο Κύτταρο την Παρασκευή 22/5, η πρώτη από την δεύτερη τετράδα εμφανίσεων στο θρυλικό μαγαζί. 35 χρόνια από την ίδρυση των Μουσικών Ταξιαρχιών και 30 περίπου χρόνια από τις θρυλικές «HARDCORE» και «Computer Show» (1983-86) παραστάσεις στο Κύτταρο.
Κατά τις 23:00 ο Τζίμης Πανούσης ανέβηκε στη σκηνή και με αυτά τα λόγια έδωσε το σύνθημα της εκκίνησης για να ακολουθήσει acapella η στροφή «με την πρώτη ευκαιρία θα σου πάρω λαμπατέρ!». Όσο ο κόσμος συνέχιζε το «για να μην κλαις που 'χουν οι φίλες σου κι εσύ δεν έχεις», εκείνος μας παρουσίασε έναν-έναν τους μουσικούς της μπάντας: ο Σπύρος Πάζιος στην κιθάρα, ο Αλέκος Αράπης στο μπάσο, ο Βασίλης Γκίνος στα πλήκτρα, ο Βασίλης Κοκκώνης στα τύμπανα και τελευταίος ανέβηκε στη σκηνή ο Γιάννης Δρόλαπας στην κιθάρα επίσης.
Ξεκίνησαν με το «Disco Tsoutsouni» σε πραγματική αποθέωση. Αμέσως μετά χαμηλώνουν τα φώτα για μια παλιά, γνώριμη εισαγώγη και...ανατριχίλα...οι Μουσικές Ταξιαρχίες είναι μπροστά σου, ολοζώντανες, στο Κύτταρο...αυτή η παρέα που πριν 30 χρόνια τόλμησε να ταράξει τις νύχτες της φρεσκοκοιμισμένης Ελλάδας με τις «HardCore» παραστάσεις της, λίγο πριν εκείνη μετατραπεί σε ένα απέραντο σκυλάδικο και πάρει το δρόμο για αυτό που είναι σήμερα... «Μουσικές Ταξιαρχίες και άλλες αηδίες εν είδει happening» και οι στίχοι του τραγουδιού προφητικοί, περιγράφουν την πραγματικότητα καλύτερα από τον καθένα. «One song for the Kalavrita place» και η βραδιά ξέφυγε. Συγχωρέστε με αλλλά από εκεί και πέρα η συναυλία έγινε μια πραγματική γιορτή που κράτησε 2:30 ώρες και δεν κατάφερα να συγκρατήσω το set-list με την ακριβή του σειρά.
Ακούσαμε τραγούδια από ολόκληρη την πορεία του Τζίμη Πανούση, μέχρι και το πιο πρόσφατο «Θεέ μου μεγαλοδύναμε». «Μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία» («θα βγάλω μια selfie ασπρόμαυρη» όπως το προλόγησε), «Εκλογές», «Το παιδί του σωλήνα», το «Νύχτες της Μόσχας» από την παράνομη κασέτα του 1980 ("Disco Tsoutsouni") που αναφέρεται στα γεγονότα του Χημείου το 1979, «Ερωτικό», «Φάτε μάτια ψάρια», «Για τη γιορτή της μητέρας», «Γαμάτε γιατί χανόμαστε» και όλα αυτά με απαγγελία ποιημάτων του Τζιμάρα στο ενδιάμεσο. Ο Σπύρος Πάζιος δίνει ρεσιτάλ στην κιθάρα, δείχνει να το απολαμβάνει όσο δεν πάει και σε συνδυασμό με την ήρεμη δύναμη του Γιάννη Δρόλαπα στην άλλη πλευρά της σκηνής αναβιώνουν μπροστά στα μάτια μας το θρυλικό εκείνο κιθαριστικό δίδυμο που 35 χρόνια πριν έδωσε στις Μουσικές Ταξιαρχίες τον ήχο του.
Αλλαγή σελίδας και ο "heavy" Στέλιος Φράγκος παίρνει τη θέση του Γιάννη Δρόλαπα στη σκηνή. Ο ήχος σαφώς βαραίνει, η μπάντα ροκάρει (ως και headbanging είδαμε), το κοινό γουστάρει και η μπάντα «μας στέλνει» με «Κάγκελα παντού», «Ναγκασάκι», «Γιαγιά πατίνι», «Δουλειές του κεφαλιού», «Ανακωχή», «Πυγολαμπίδα», «Π.χ.» (δώσε rock'n'roll!!!), «10.000Watt» (ή «Όχι άλλο Νταλάρα»), «Φασμπίντερ και ξερό ψωμί», «Φάτε τους», «Αχ Ευρώπη», «Ούζο power»...χαμός! Φυσικά υπήρξαν και οι πιο...τρυφερές στιγμές – αν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι: «Μάγισσα μανούλα», « Ο λάκκος με τα αστεία», «Είμαι γυφτάκι» και το διαχορνικό-κλασικό «Ένα τραγούδι για το χειμώνα». Η βραδιά έκλεισε αποθεωτικά με τα «Σουζάνα» και «Νεοέλληνας».
Όχι, αυτό που είδα στο Κύτταρο δεν το περίμενα. Δεν πρόκεται για τελειωμένους μουσικούς που έκαναν μια αρπαχτή νοσταλγίας κι έφυγαν. Μιλάμε για σχεδόν 3 ώρες παράσταση που τα έδωσαν όλα. Η μπάντα είναι τόσο δεμένη, τόσο δραστήρια πάνω στη σκηνή που το μόνο που δεν σκέφτεσαι είναι τα χρόνια που έχουν στην πλάτη τους. Άψογες εκτελέσεις, διαχρονικά τραγούδια περασμένα από το μοναδικό φίλτρο-χιούμορ του Τζίμη Πανούση, σε όλα τα είδη μουσικής (ακούσαμε disco, latin, rock, rock'n'roll, συρτοτσιφτετέλια, νησιώτικα («θα πάρω σιδερόβεργα παναγιά μου...», ακόμα και bossa nova). Ο Τζιμάκος δείχνει ακμαιότατος, το καταδιασκέδασε και αυτός μαζί με τη μπάντα και τον κόσμο, αυθόρμητος, τι κι αν ξεχασε μερικούς στίχους ή μπέρδεψε κάποιους άλλους, δεν νοιάστηκε κανείς! Συμπέρασμα? Το σανίδι, η σκηνή (ειδικά του Κυττάρου) είναι ο φυσικός τόπος ύπαρξης και έκφρασης αυτής της μπάντας και του ίδιου του Τζίμη. Μακάρι αυτές οι βραδιές να γίνουν η αφορμή για ακόμα περισσότερες, συναυλιακού τύπου εμφανίσεις. Εκεί –κατα την ταπεινή μου γνώμη, αλλα θεωρώ και όσων βρέθηκαν στο Κύτταρο στις συναυλίες αυτές- αναδεικνύεται καλύτερα η δύναμη των συνθέσεων αυτών, παρά σε μαγαζιά γεμάτα τραπέζια με 220 ευρώ τη φιάλη (λέμε τώρα)...θα μου πεις και πριν 30 χρόνια το Κύτταρο γεμάτο τραπεζάκια ήταν στις παραστάσεις τους...ε...μη συγκρίνουμε τώρα...
Ηλίας "ΔΑΙΜΩΝ" Παπάζογλου
